Bigbang's fiction By diy

[BBFic]...จุดจุดจุด Ep1 (Top x GD)

สารบัญฟิค

สารบัญ OPV

Story By diy

Ep 2

“จียง…จียงใช่ไหม?”

ตาย….ผมไม่น่ามารับน้องจริงๆ

.
.
.
.
.
.
.


“แล้วมึงก็เลยวิ่งเเจ้นกลับมาบ้านอ่ะนะ~”


ไอ้ยองเบถามผมด้วยน้ำเสียงกลั้วเสียงหัวเราะ ขำอะไรนักหนาวะไอ้เตี้ย  ผมมองหน้ามันเเล้วอยากจะยันซักโครม มันดูสนุกสนานตั้งเเต่ผมเล่าให้ฟังว่าเจออะไรมาตั้งเเต่เช้าเเล้ว


ยองเบมันคือเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของผมเอง รู้จักกับมันตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย แต่ก็แยกกันเรียนมาหลายปี จนกระทั่งมาเจอมันอีกทีเมื่อไม่กี่เดือนมานี้ ยองเบมันเรียนคณะเดียวกันกับผมนี่แหละ ผมเองก็เลือกมาเข้าคณะนี้เพราะว่ามันด้วยส่วนนึง เรื่องของเรื่องคือขี้เกียจไปหาเพื่อนใหม่ (สันดานอย่างผมมันหาเพื่อนยาก) ตอนนี้มันอยู่ปีสอง เเต่จริงๆมันอายุเท่าผมนี่เเหละ มันไม่ได้เรียนเร็วหรอกนะ เเต่ผมอ่ะดิเรียนช้าไปปี


“กูว่าพรุ่งนี้ไปมหาลัยกูอาจจะโดนไอ้พวกรุ่นพี่พวกนั้นสับเเหลก” ผมเเอบสบถด้วยความหงุดหงิด ไอ้ยองเบมันก็ยังไม่เลิกหัวเราะ


“แล้วตกลงว่าทำไมวะ อย่าบอกนะว่าพี่เขาเคยจีบมึง” ถามเองก็อดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าอยากตายของเพื่อน ก็ไอ้จียงมันตัวเล็ก หน้ามันไม่ได้หวานสวยอะไรหรอก เเต่เเม่งมองผ่านๆก็เเอบหมวยล่ะว้า~ ตัวก็บางๆ เเถมยังเเฟชั่นจ๋า เลยโดนผู้ชายเข้ามาจีบเพราะเข้าใจผิดอยู่เรื่อย แต่แล้วไง สุดท้ายก็โดนไอ้จียงมันตอกกลับหน้าหงายไปทุกรายน่ะเเหละ มันซีเรียสพอตัวเลยนะเรื่องนี้ เพราะงั้นล้อมันทีไรมีโดนมันฟาดงวงฟาดงากลับมาทุกที เขาเองก็รู้หรอกว่าไอ้จีมันเเมน มันซ่าขนาดไหน เเต่ไม่ได้เเมนขนาดสมชายชาตรีขนาดนั้นหรอกนะ ถ้าให้พูดตรงๆล่ะก็ เขาว่ามันเหมือนทอมบอยมากกว่า! หึหึ


“แล้วตกลงพี่เค้าเคยทำอะไรกับมึงวะ หรือเป็นคู่กรณีของมึง หรือมึงไปเเย่งเเฟนเขามา?”


“เปล่า” ผมเงียบไป เอาไงดีวะ เล่าดีป่ะว้า


“เอางี้…กูเล่าเเล้วมึงเหยียบ!” สิ้นคำพูด ไอ้แทยังโชว์ท่ากระทืบพื้นยืนยันเป็นออพชั่นเสริม แหม๊ ทีเรื่องอย่างนี้ให้ความร่วมมือทันควันจริงนะเมิง


“คือ...กู....กูเคยหลอกเค้าว่า....กูเป็น.............ผู้ชาย”

“เอ๊า! เมิงก็เป็นผู้ชายนี่วะ!!” เออ แก้ผ้งแก้ผ้าอาบน้ำมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เห็นไปถึงไหนถึงไหนแล้ว แม้มันจะหนอนชาเขียวยังไง ไอ้จีมันก็ผู้ชายแหละว้า

“คือ...ที่กูจะบอกคือ...ตอนเเรกกูก็เป็นผู้ชายธรรมดานี่เเหละ...เเล้วซักพักกูก็หลอกเค้าว่ากูเป็นผู้ชาย....”

“มึงมึนหรือกูมึนวะ กูไม่เข้าใจว่ะ” ไอ้ยองเบมันทำหน้ามึนใส่ผมจริงๆ ผมจิ๊ปากขัดใจ ก่อนจะตัดสินใจเล่า

“คือ มึงก็รู้ใช่มะ ตอน ม ปลายกูโดนย้ายโรงเรียนบ่อยสุดๆ ประวัติกูนี้อย่างเน่าเหอะ!” ผมเล่า ไอ้ยองเบก็พยักหน้ารับฟังซะดิบดี

“ช่วงนั้นชีวิตกูโดนเพ่งเล็งจะตายห่า กูย้ายโรงเรียนเค้าก็ขู่ว่าถ้ากูก่อเรื่องอะไรอีก กูโดนไล่ออกเเน่ๆ แล้วช่วงกูเข้าตอนนั้นมันกลางเทอมพอดี ห้องเต็ม กูก็เจือกโดนเด้งไปนอนเป็นรูมเมทกับไอ้รุ่นพี่ซึงฮยอนที่อยู่ปีสุดท้าย”


“รูมเมท ? งั้นก็สนิทกันเลยอ่ะดิ”


“สนิทกะผีอ่ะดิ จริงๆพี่เขาก็ดูมีมนุษยสัมพันธ์ดีนะเว้ย เพื่อนเค้าโคตรเยอะ เเต่กะกูนะไม่เคยชวนกูคุยซ้ากกะเเอะ คุยกับกูนับคำได้เหอะ เออ ไม่เเน่เค้าอาจจะไม่ชอบขี้หน้ากูด้วย ชอบมองกูด้วยสายตาจับผิดบ่อยๆ สงสัยอาจารย์จะวานให้พี่เขาคอยจับผิดเผื่อกูทำอะไรไม่ดีน่ะเเหละ”


“ตอนนั้นกูเกิดอารมณ์ใฝ่ดี ทำตัวดีอยู่พักนึง เเล้วก็มีใกล้เอนท์นี่เเหละที่พี่เขากลับไปนอนบ้านตัวเองบ่อยๆ กูก็เริงร่าดิ ออกลายเลย ดอดไปเที่ยวกลางคืนสบายใจ ไม่ต้องกลัวใครไปฟ้อง'จารย์ เเต่มึงเอ้ย สุดท้ายมันก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้” ผมหยุดเล่า แล้วกลั้นหายใจเมื่อถึงไคลแมกซ์ หึ ไอ้ยองเบเมิงก็บ้าจี้เนาะ กลั้นหายใจตามกูทำไมเนี่ย


“แล้วไงต่อวะ”
“เเม่งวันนั้นกูจำไม่ได้จริงๆนะเว้ยว่าไปไงมาไง ตื่นมาอีกทีก็มีผู้หญิงมานอนข้างๆกูสภาพ...นั่นเเหละ.....” ผมละไว้ในฐานที่เข้าใจ “เออ เเล้วเเบบกูตกใจไง ทำอะไรไม่ถูก ฟูมฟาย โฮ~ เวอร์จิ้นที่กูรักษาไว้ให้เเม่ของลูกกูในอนาคต


“มึงตอเเหลเเระ...มึง...ตั้งกะ 15 ยังมาจิ้นเชี่ยไร” ไอ้ยองเบมองผมด้วยความหมั่นไส้ ผมหัวเราะ “แหม ใครจะเวอร์จิ้นเหมือนเมิง ยี่สิบแล้วยังไม่เคยจูบ แถมมึงยัง…” ไอ้ยองเบทำหน้าโหดผมเลยหุบปาก แหม๊ จริงๆแล้วผมอยากจะแฉมันมากกว่านี้ แต่หยุดไว้ก่อนดีกว่า คือผมไม่ได้กลัวเสียเพื่อนหรอกนะ แต่ผมกลัวเสียชีวิต (เอิ๊กๆ) ไอ้ยองเบมันกล้ามควายจะตายอ่ะ

“เเล้วพอหลังจากนั้นไอ้พี่ท็อปเเม่งก็กลับมาพอดีเว้ย...เเต่พี่เค้าลืมกุญเเจห้องเลยตะโกนเรียกกู  เท่านั้นเเหละเเมร่งเอ๊ย กูตื่นเต้นประหนึ่งว่ากูเป็นเมียพี่ท็อปเเล้วดอดเอาชู้เข้าห้อง ในใจคือ ซวยชิบหาย ถ้ารู้ถึงหูอาจารย์กูโดนเตะโด่งออกนอกโรงเรียนเเน่ๆ เเล้วเเบบตามเสต็ปหนังเลยมึง กูสั่งให้ผู้หญิงไปซ่อนในห้องน้ำ กูก็รีบใส่เสื้อเเล้วไปเปิด ปรากฏว่าพี่เค้าเเค่เข้ามาเอาของเเล้วเดี๋ยวก็ไป กูเงี๊ยะโล่งใจ เเต่โชคไม่เข้าข้างกู...พี่เขาหาของอยู่ดีๆดันเสือกเจอเต็มๆ ...เต็มที่เลยมึง ชุดชั้นในลายลูกไม้เต็มๆ...!! ไม่ต้องบอกนะว่าไม่ใช่ของสะสมของพี่เขาเเน่ๆ แต่ไอ้ที่มันแผ่หราอยู่บนเตียงน่ะคัพซีเลยนะเว้ย! แม่งเอ๊ย ตอนนั้นเองที่กูเริ่มจำได้ลางๆว่า กูแหละโยนไปเอง”


“ร้อนแรงนะมึง หึหึ”
“เขาถามกูว่า กูเอาผู้หญิงมานอนที่ห้องเหรอ น้ำเสียงเค้าดูเหี้ยมมากเลยอ่ะ กูนี่คิดเลยว่าถ้าบอกความจริง กูโดนเด้งเเน่  ตอนนั้นกูคิดอะไรเยอะเเยะเลยว่ะ มึงคิดดู วินาทีนั้นกูยอมให้เค้าคิดว่ากูเบี่ยงเบนเลยนะเว้ย ดีกว่าเข้ารู้ความจริงอ่ะ  เเต่เผอิญสมองอันชาญฉลาดกูมันเตือนว่า ถ้ากูเบี่ยงเบน รับรองไอ้พี่ท็อปมันต้องขอย้ายห้อง เเละมันต้องเกิดข่าวลือว่ากูเป็นกระเทยหวังจะเคลมพี่ท็อป โหย เป็นตราบาปให้ชีวิตกูเเน่ๆ “


“แล้วไงต่อวะ” ไอ้ยองเบดูเมามันกับชีวประวัติผมมาก มันทำหน้าตื่นเต้นรอฟังต่อ มือมันก็เริ่มแกะกระป๋องโค้กกินแก้คอแห้ง (ได้ข่าวว่ากูเล่า)


“กูตอนนั้นหมดหนทาง คิดเชี่ยไรไม่ออก เลือกไม่ถูกจะเป็นตุ๊ดหรือจะโดนไล่ออกดี แต่กูไม่อยากเป็นตุ๊ดอ่ะ กูเลยตัดสินใจไปบอกพี่เค้าว่า….

.......จริงๆเเล้วกูเป็นผู้หญิงปลอมตัวมา ไอ้บราเนี่ยของกูเอง”


ไอ้แทยังแทบพ่นน้ำที่เพิ่งดื่มใส่หน้าผมเมื่อฟังจบ รีแอคชั่นเวอร์ไปแระมึง

“ห๊ะ ละครไปเเระเเสร่ด เค้าจะเชื่อเหรอวะ! มึงนึกว่ามึงเล่นคอฟฟี้ปริ้นหรือไง”

“โหย มึงก็รู้ว่ากูชอบโดนทักว่าเป็นเด็กผู้หญิง ชอบมีผู้ชายเข้ามาจีบวอนส้นกูอยู่เสมออ่ะ แล้วตอนนั้นกูตัดหน้าม้าด้วย เชี่ยเอ้ย รับหน้ากูชิหาย เเถมเสียงกูก็เสือกเเหลม กูชักเเม้น้ำทั้งห้าเข้าไปอีกหน่อย พี่เค้าก็เชื่อว่ากูเป็นผู้หญิงจริงๆ”


“แล้วไอ้บรานั่นมันก็คัพซี แต่เมิงแบนเป็นจอพลาสม่าขนาดนี้ พี่เค้าไม่สังเกตเหรอวะ”
“กูแต๊บไง กูแต๊บ เชี่ย มึงถามเยอะว่ะ กูก็แถๆไป เค้าก็เชื่ออ่ะ”
“ทั้งๆที่ลูกกระเดือกมึงจะทิ่มตาเค้าตายเนี่ยนะ เเล้วมึงบอกเค้าว่ามึงปลอมตัวมาทำไมวะ”
“เเม่งกูก็คิดไม่ออกเหอะตอนนั้น อ้อมๆเเอ้มๆ บอกว่ากูจำเป็นจริงๆถึงต้องปลอมตัว มาตามหาพ่อที่กูสงสัยว่าจะเป็น ผอ.โรงเรียนนี้ กูก็บอกพี่เค้าอย่าเอาไปบอกใครนะ ไม่งั้นกูคงอยู่โรงเรียนนี้ต่อไปไม่ได้ ก็อย่างว่ามันโรงเรียนชายล้วนนี่หว่า”

“เเล้วเค้าก็สัญญาว่าจะไม่บอกเนี่ยนะ? เป็นคนดีเกินไปป่ะวะ”
“เออ ไม่บอก เเถมไม่ค่อยคุยกับกูมากกว่าเดิมด้วยเหอะ กูก็...เออดี๊! ไม่ยุ่งกับกู กูสบายใจ เเต่กูก็ตกกระไดพลอยโจน...พี่เค้าก็เข้าใจไปว่ากูเป็นหญิงตลอดเทอม กูเนี่ยร้อนๆถอดเสื้อในห้องไม่ได้เลยเหอะ”


ไอ้ยองเบฟังผมเล่าจบ มันก็นิ่งไประยะนึง มันจ้องหน้าผมเขม็งแล้วก็ส่ายหัว


“กูไม่เชื่อ ไอ้จียง เมิงคอดจิมาน โกหกกูแน่ๆ!!”
“ไรวะ โกหกพ่อเมิงดิ!” ผมชักสีหน้า ไม่ได้กะลามปามไปถึงบุพการีมันแต่อย่างใด แต่ผมอดโมโหไม่ได้อ่ะ “กูจะแต่งเรื่องโกหกมึงไปส่งประกวดซีไรท์เหรอวะ กูซีเรียสนะเว้ย!!”


ไอ้ยองเบจ้องหน้าผมอีกที ก่อนจะถอนหายใจ


“แล้วสรุปตอนนี้พี่เขาก็ยังไม่รู้ความจริงอ่ะนะ.....เหลือเชื่อว่ะ”
“ใช่มะ กูก็เหลือเชื่อ”
“แล้วมีอะไรอีกไหม พี่เขามีเบื้องหลังอะไรกับมึงอีก”
“ก็….ม…ไม่มี ไม่มีแล้ว เออ เนี่ยพอเค้าเอนท์ติดจบออกไป กูก็โคตรโล่งอก เเต่วันนี้พอมาเจอเค้าในมหาลัย โคตรช็อคอ่ะ กูเลยหนีกลับมาได้นี่แหละ หึย เเล้วถ้าเขาจับกูได้นะว่ากูเคยหลอกเขา มีหวังกูไม่ได้อยู่จนถึงปีสี่ชัวร์!!!”


“ถูก แถมบวกกับสี่จตุรเทพ พี่ดองอุค กับพี่ซองมิน กูว่ามึงเหลือแต่ซากก่อนขึ้นปีสองว่ะ กูจะบอกให้เอาบุญพี่ท็อปนี่ดาร์ลิงค์ของกลุ่มนี้เลยนะเว้ย”


“เหย ขู่กูทำเพื่อออออ แค่นี้กูก็เครียดจะตายแล้วเนี่ย”


“เอาวะ มหาลัยออกจะกว้าง จะเดินก็หลบๆพี่ๆพวกนั้นไปแล้วกัน แล้วเรื่องมันก็นานมาแล้ว พี่เขาอาจจะไม่มายุ่งกับชีวิตมึงก็ได้”



“สาธุ๊!!! ก็ขอให้มันจริงอย่างที่พูดเห๊อะ!!!!”