Bigbang's fiction By diy

อิือิ ฟิึึคคัมเเบ็ค พร้อมเอสเจ โฮะๆ ชอบเพลงอ่ะ เร้าใจ~

Story By diy

Ep 1

เคยโกหกไหมครับ?

เคยต้องมานั่งเสียใจเพราะการโกหกบ้างหรือเปล่า?

ถ้ารู้อย่างนี้ ผมน่าจะเชื่อที่แม่สอนตั้งแต่แรกเสียก็ดี
    

การโกหกน่ะ…..เป็นสิ่งที่ไม่ดีจริงๆด้วย

.
.
.
.


"เฮ้ย ไอ้จี กูเตือนมึงไว้ก่อนนะเว้ยว่ารุ่นพี่ที่นี่น่ะขึ้นชื่อว่าโหดสุดๆ! ถ้าไม่มารับน้องมึงไม่ได้อยู่อย่างสวัสดิภาพจนถึงปีสี่เเน่ๆ"

เพราะคำขู่ของไอ้ยองเบเเท้ๆ ผมเลยตื่นเเต่เช้าไปงานรับน้องของทางคณะที่คาดเดาไว้ล่วงหน้าว่าเเม่งต้องงี่เง่าสุดๆชัวร์ๆ แล้วมันก็ไม่ได้ผิดอย่างที่คาดเลยซักนิด เพราะสำหรับไอ้พวกรุ่นพี่โรคจิตพวกนั้นแค่คำว่า ’งี่เง่า’ มันก็ยังไม่สาสมเถอะ!

มหาวิทยาลัยคยองฮี คณะดนตรีประยุกต์ ที่ผมใฝ่ฝันจะมาเรียน...ก็เอ่อ ไม่ได้ใฝ่ฝันอะไรขนาดนั้น พอดีสอบติดที่นี่ เพื่อนเก่าก็เรียนอยู่นี่  เเถมที่นี่ยังกว้างขวาง สาวๆก็ขึ้นชื่อว่าหน้าตาจิ้มลิ้มติดอันดับ ที่สำคัญไปกว่านั้นแถวๆมหาลัยก็มีผับเผิบ สถานเริงรมย์นานาชนิดเปิดสนันสนุนวิชาสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิตอีกตรึม ตอนแรกพอรู้ว่าติดที่นี่ ผมเลยมีระดับความพอใจกับผลประกาศพอสมควร เเต่ตอนนี้น่ะเหรอ….เพราะไอ้พวกรุ่นพี่เวรพวกนี้แท้ๆความพอใจของผมกำลังดิ่งลงอย่างกับหุ้นตก!

ผมก็เข้าใจนะว่าไอ้งานรับน้องน่ะมันต้องมีไอ้พวกรุ่นพี่โหดๆมาว๊ากให้รุ่นน้องหัวหดกันอยู่แล้ว แต่ไอ้คณะนี้เนี่ยเดะรุ่นพี่แต่ละคน….คือผมช็อคตั้งแต่เห็นหน้าพวกมันแว๊บแรกแล้วแหละ หน้ายังกะผู้คุมเรือนจำ หน้าโหดแบบไม่น่าได้เรียนมหาลัย คือผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริงๆว่าพวกมันเอาแรงที่ไหนมาว้ากด่าตั้งเเต่เช้ายันบ่ายโดยที่คอมันยังไม่เป็นมะเร็งในต่อมทอลซิล เเล้วเกมส์แต่ละอย่างที่ให้ทำนี่ก็สร้างสรรค์จริงจริ๊ง ตั้งเเต่ให้พวกผู้หญิงเอาเเยมสตอเบอรี่ทาผ้าอนามัยเเล้วบังคับให้กินให้หมด ส่วนพวกผู้ชายเปลี่ยนเป็นเอาฟักทองบดเเฉะๆทาที่เเพมเพิสและต้องกินไม่ให้เหลือ จริงๆไอ้พวกนั้นมันไม่เท่าไหร่หรอก เเต่ไอ้เอะอะสั่งทำโทษ วิดพื้นบ้าง กลิ้งไปกับพื้นบ้าง วิ่งรอบสนามบ้าง นี่เพื่ออะไรวะ โรคจิต!!

ผมหงุดหงิดจนอยากจะระเบิดใส่ใครซักคน  ปกติผมไม่เคยยอมใคร เเต่ทำไมต้องทนให้ไอ้พวกพี่พวกนี้มันโขกสับด้วยวะ ผมโดนลงโทษจนปวดเมื่อยตามตัวไปหมด นี่ถ้ากล้ามเนื้อของผมมันกรีดร้องได้เหมือนมนุษย์ ผมว่ามันคงปรอทแตกกรี๊ดแว๊ดเป็นตุ๊ดไปแล้ว! ทั้งๆที่ผมฟังคำเตือนของไอ้ยองเบมาเเล้วนะว่าอย่าเผลอไปเหยียบส้นตัวพ่อของคณะ (ที่มันร่ายยาวให้เตรียมระวังไว้ล่วงหน้ามาเเล้ว) เขาสั่งให้ทำอะไรก็ทำไป แต่ไม่รู้ทำไม ตัวพ่อทั้งหลายประดังประเดเข้ามายุ่งกับผมเอง

แล้วตัวพ่อมีใครบ้างน่ะเหรอ?

ก็ไอ้ที่นั่งเป็นนางพญาอยู่มุมนั่น ชื่อ ชเว ดองอุค เป็นประธานรุ่นของปีสี่ รายนั้นโคตรเผด็จการเเถมโหดสุดๆ พวกผู้ชายนี่กลัวหงอเลย เเต่ผมเห็นพวกผู้หญิงก็แอบกรี๊ดกร๊าดกันอยู่เหมือนกัน เพราะพี่เขาหน้าตาธรรมดาซะที่ไหน ยังกับดารา!

แล้วไอ้ที่โหวกเหวกอยู่ข้างนอก ตะคอกใส่รุ่นน้องยังกะฝึกทหารรักษาดินเเดนสี่คนนั่น พวกมันมาเป็นทีม ไม่ใช่เอฟโฟนะ ไม่ได้หล่อขนาดนั้น หน้าโคตรเถื่อน มันคือทีมว๊ากสี่จตุรเทพ  ไอ้ยองเบเล่าว่าพวกนี้จบนานเเล้วเเต่ชอบมาวนเวียนสิงสถิตอยู่ในมหาลัย คอยเเกล้งเด็กเข้าใหม่ ปีที่เเล้วมันเองก็โดนไอ้รุ่นพี่ที่ชื่อซอง เบคยอง ด่าว่าไอ้เตี้ยกลางลาน ทั้งๆที่มันอุตส่าห์สูงกว่าพี่เขาตั้งสี่เซนต์ นั่นไง คนนั้นตัวเล็กๆที่กำลังจะฆ่ากันตายกับไอ้รุ่นพี่เคราครึ้มที่ใส่เสื้อคลุมสีครีมเเขนยาวมีฮู้ดคลุมหัวนั่นน่ะ รู้สึกคนอื่นจะเรียกว่าเท็ดดี้มั้ง อากาศโคตรร้อนใส่เข้าไปได้ไงวะ

ส่วนที่ยืนเก๊กอยู่ข้างพี่ดองอุค สวมเสื้อกล้ามโชว์รอยสักไม้กางเขน ใส่แว่นตาดำ ท่าทางเหมือนมาเฟียมาเก๊านี่ชื่อ อิม เเทบิน.....หมอนี่....โคตรเก๊ก…จบ ไม่มีอะไรจะบรรยายมันละ เพราะมันไม่ค่อยพูด ยืนเก๊กเอาโล่อย่างเดียว

แล้วไอ้ที่ยืนหล่อเลวอยู่ตรงกลางลานนั่นชื่อจินฮวาน  นี่ก็หนึ่งในสี่จตุเทพเหมือนกัน ดูเอาการเอางานเเละเป็นผู้เป็นคนที่สุดในสี่คนนี้เเล้ว แต่เรื่องโรคจิตนี่ก็ดูนำคนอื่นอยู่เหมือนกัน เพราะชอบเรียกเด็กออกมาทำโทษทุกสิบห้านาที  

เเน่นอน มีผมคนนึงล่ะที่โดนออกมายืนกลางเเดดเปรี้ยง ด้วยข้อหาที่ว่าหน้าบึ้งจนน่าหมั่นไส้ จริงๆผมก็โดนเล่นงานมาตั้งแต่เช้าแล้ว ด้วยข้อหาสารพัดสารเพแล้วแต่จะซวยโดน ส่วนที่มายืนหน้าละห้อยข้างผมชื่ออะไรไม่รู้ เป็นไอ้หน้าหยีใส่เสื้อลายโดราเอม่อนหันหลัง โดนข้อหายิ้มพร่ำเพรื่อ ถัดไปไอ้นี่มันชื่อซึงริ ผมรู้เพราะผมเห็นมันห้อยป้ายชื่อทั้งๆที่ใครก็ไม่ได้สั่ง ไอ้นี่มันสมควรโดน กวนจริง

ไอ้ซึงริ....รุ่นพี่สั่งให้มันวิดพื้น 20 ทีมันวิดเเถมให้อีก 10 รอบโดยไม่ต้องสั่ง
ไอ้ซึงริ....รุ่นพี่สั่งให้มันเต้นท่าหลุดโลก แต่มันเต้นหลุดนอกทางช้างเผือกไปกาเเล็กซี่ไหนก็ไม่รู้
นอกจากมันจะเต้นสุดโต่งเเล้ว ยังคึกมีมาขอรีเควสเพลง สตรองเบบี้~เเล้วไอ้ที่รุ่นพี่สั่งให้กินฟักทองในเเพมเพิสน่ะ คนอื่นกินด้วยสีหน้าผะอืดผะอม เเต่ไอ้ซึงริเเม่งกินเรียบเเถมเรียกเเม่ครัวมาชมเชย ต่อด้วยบอกว่าอร่อยดี! ขออีกผืน!

สรุปไอ้ซึงรินี่ถ้ามันไม่เป็นมาโซก็กวนโอ๊ยระดับตัวพ่อเเหละวะ

"ไอ้นี่หน้าบึ้งอยู่ได้ มึงซ่านักเหรอวะ!!" ส่วนไอ้หน้าเเหลมที่มาตะคอกน้ำลายฝอยใส่ผมนี่มันชื่อโจ ซองมิน หน้ามันเกือบหล่อเเล้วถ้ามันไม่มากุ๊ยใส่ผมขนาดนี้  ไอ้ยองเบบอกว่ามันอยู่ปี 4 เเต่ปี 4 มา 4 ปีเเล้วนะ ไม่รู้จะอยู่ยงคงกระพันเกาะติดมหาลัยไปไหน ผมสงสัยว่ามันอาจจะเป็นรุ่นเดียวกับไอ้สี่จตุรเทพนั่นก็ได้ ก็ถ้ามันไม่ได้ควายเรียกพี่ มันก็คงอยากใช้โควต้าเรียนให้เต็มอัตราที่เขากำหนดเลยไม่ยอมจบไปซักที

"ห๊ะ กูถามไม่ได้ยินเหรอวะ ไอ้หน้าตุ๊ด!!" ฆ่าได้หยามไม่ได้ ใครเรียกผมว่าไอ้หน้าตุ๊ดไม่เคยได้หลุดรอดไปผุดไปเกิด กายหยาบของผมยังอยู่นิ่งกับที่ แต่กายละเอียดของผมตบะแตกกระโดดฟรีคิกซ์ฟาดปากไอ้หน้าแหลมต่อด้วยเตะลูกโทษผ่าหมากมันไปกองกับพื้นแล้ว….ผมเงยหน้าสบตากับมันด้วยความโมโห ก่อนที่กายหยาบจะได้ฤกษ์ฟาดฟันตามกายละเอียดไป พลันคำพูดตอนเช้าของเเม่ก็ลอยมา

"ทำตัวดีๆนะ! ถ้าเเกโดนเด้งออกจากมหาลัยอีกล่ะก็ คราวนี้ฉันจะส่งเเกกลับไปอยู่กับพ่อ!"

ช่างเป็นคำขู่ที่ได้ผลเสียนี่กระไร นั่นเป็นเหตุผลที่ผมยังทำตัวดีจนถึงวินาทีนี้ อันที่จริงผมไม่ได้โกรธเกลียดอะไรกับพ่อหรอกนะ เเละผมไม่ได้พิศวาสอยากอยู่กับเเม่อะไรขนาดนั้นด้วย เพราะทั้งพ่อทั้งเเม่ ถึงเเม้พวกเขาจะเเยกกันอยู่ เเต่ผมก็สนิทพอๆกันทั้งสองคนน่ะเเหละ  เเต่ถ้าส่งกลับไปอยู่กับพ่อก็เปรียบเหมือนส่งผมกลับนรก เเถวบ้านพ่อมีเเต่ศัตรูคู่อริที่ผมสร้างเอาไว้ทั้งนั้น จะออกจากบ้านเดินให้ถึงหน้าปากซอยโดยสวัสดิภาพ ไม่เลือดตกยางออกซักทีนี่ยังยากยิ่งกว่าบังคับให้จิ้งจกร้องเหมียวซะอีก

นั่นเเหละ ทั้งๆที่คิดว่าจะมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี้เเท้ๆทำไมผมต้องมาโดนไอ้รุ่นพี่พวกนี้กวนส้นด้วยวะ  ถ้าผมก่อเรื่องผมอาจจะโดนเขม่นเเละอยู่ต่อไปในมหาลัยอย่างสงบสุขไม่ได้ใช่มะ?.....

สงสัยเพราะผมคิดนานไปหน่อย ไอ้ซองมินอะไรนั่นเลยคิดว่าผมไม่หือ เลยยิ้มเยาะเเล้วเดินไปเล่นงานไอ้หน้าหยีข้างๆผมเเทน ผมถอนหายใจโล่งอก แล้วอยู่ๆไอ้รุ่นพี่จินฮวานก็เดินหัวเสียมาตะโกนข้ามหัวผม

"เฮ้ย ไอ้ท็อปเเม่งหายหัวไปไหนวะ!!"

"มันไม่มาน่ะดีเเล้ว ขืนมาเเม่งได้คะเเนนนิยมจากรุ่นน้องไปหมด กูไม่อยากเป็นหมาหัวเน่าเว้ย" ไอ้รุ่นพี่ที่ชื่อเท็ดดี้มันว่า

"พอๆ มันไม่อยู่กูไม่เห็นมึงจะไม่เน่า เนี่ยกูมีงานให้มันทำ จะให้มันไปล่อเด็กมาสมัครเข้าชมรม ชมรมจะโดนยุบอยู่รอมร่อเเล้ว ถ้าหาปีหนึ่งเข้าไม่ได้นี่โดนเด้งเเน่ปีนี้" ชมรมอะไรที่พวกนี้มันอยู่วะ ให้ตายผมก็ไม่เข้าเด็ดๆ

“มึงนี่มันไม่วางมือซักทีเนาะ”

“ขืนกูวางมือ ชมรมก็เด้งทันทีเท่านั้นเเหละ ผู้ก่อตั้งอย่างกูทนดูมันล่มไปไม่ได้เว้ย เพราะไอ้ดองอุคมันไม่ใส่ใจแท้ๆ ฝากอนาคตไว้กับมันไม่ได้จริงๆ  กูไม่หวังพึ่งมันแล้ว" ว่าเเล้วก็หันไปทำหน้างอนใส่ประธานปีสี่อย่างไม่ได้ดูสารรูปและสารร่างของตัวเอง…เปรี้ยวเนอะ โคตรกล้า~หน้าอย่างนั้นยังกล้างอนหน้าบู้…มันหลอนใช่เล่นนะ

“ฮะๆ ดีแล้ว ผมว่าพี่พึ่งไอ้ท็อปน่ะดีแล้ว ถ้ายังอยากให้ชมรมยังอยู่ล่ะก็นะ ผมน่ะไม่ทำอยู่แล้ว แต่ถ้าพี่อยากเลือกทายาท ผมว่าเอาไอ้ท็อปนี่แหละดี เพราะไอ้ท็อปนอกจากมันจะไม่บ้า มันยังดูเป็นคนธรรมดาที่มีความคิดปกติเหมือนคนทั่วไป ซึ่งผมขอบอกว่ามันหาได้ยากสุดๆในคณะนี้ ถ้าพี่ไม่อยากให้ล่มก็เลือกมันซะ ฮ่าฮ่า” ผมอึ้งไปนิด แม่ง แค่หัวเราะยังโคตรหล่อ หรือเพราะผมอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้วะ ไอ้พี่ดองอุคเลยยิ่งดูหล่อเข้าไปใหญ่

“เออ งั้นสรุป ไอ้เบ็ค เมิงไปตามไอ้ท็อปมาเด๊ะ”

"อะไรวะมาใช้กู…เออๆ" คนตัวเล็กเบ้หน้าแต่พยักหน้ารับเสียมิได้ "เฮ้ย ไอ้แทบินไปตามไอ้ท็อปเด๊ะ"

มาเฟียมาเก๊าไม่ทำอะไรนอกจากหันหน้าหล่อ(มั้ง)ไปที่คนอื่น

"พี่เท็ด พี่ว่างพี่ก็ไปตามท็อปดิ"

คนกำลังแงะกระป๋องเบียร์เงยหน้ามองไอ้คนสั่ง…แล้วเมิงไม่ว่างตรงไหนวะสาดดด  "เออๆ" เท็ดดี้ตะโกนตอบเสียงหงุดหงิด "เฮ้ย ไอ้ซองมิน มึงไปเรียกไอ้ท็อปมาเด๊ะ" ผมกำลังลุ้นว่าไอ้หน้าเเหลมมันจะโบ้ยไปให้ใครต่อ เเต่ดูเหมือนว่าหน้าผมจะสงสัยมากไป ไอ้พี่ซองมินผู้ได้รับคำสั่งเป็นคนสุดท้ายเดินมาจ้องหน้าผมด้วยหน้าตาหาเรื่อง

"เฮ้ย ไอ้ซ่า ไปตามหาไอ้ท็อปเด๊ะ หน้ามันหล่อๆโหดๆ เห็นใครหน้าเเบบนั้นก็ไปลากมันมาเด๊ะ"

มันสั่งง่ายเนาะ เจริญว่ะ สมแล้วที่อยู่ปีสี่มาสี่ปี ว่าแต่หน้าโหดนี่ผมเห็นเป็นทั้งมหาลัย เเต่หน้าหล่อนอกจากพี่ดองอุคเเล้วผมก็ยังไม่เจอ งั้นคงหาไม่ยากมั้ง ผมเดินซังกะตายไปตาล่าหาไอ้หน้าหล่อเถื่อนตามคำสั่ง พลันได้ยินเสียงไอ้หน้าแหลมตะโกนไล่หลัง

“ภายในสิบนาที ไอ้ท็อปต้องมาอยู่นี่ เริ่มได้ ปฏิบัติ!”

อยากหันไปโชว์นิ้วกลางให้มันจริง ผมละหมั่นไส้ ภาวนาให้มันได้อยู่ปีสี่เป็นปีที่ห้า แต่ขณะกำลังหน้าบึ้งเดินออกไป ไอ้รุ่นพี่จินฮวานก็จะโกนขึ้นมาไล่หลังทั้งๆที่ผมยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไปไหนด้วยซ้ำ

“อ้าว ไอ้ท็อป เมิงมาพอดีเลย มานี่เด๊ะ!!”

แหม๊ ไหนดูหน้าซิ จะหล่อจะเถื่อนขนาดไหน (แต่จริงๆแล้วผมอยากดูหน้าคนปกติที่สุดในคณะ ถ้ามันเป็นอย่างที่ได้ฟังอ่ะนะ) ยังไม่ทันจะได้พิจารณาใบหน้านั่น ดวงตาที่คุ้นเคยในอดีตก็ทำให้ผมต้องอ้าปากค้าง

“จียง…จียงใช่ไหม?”

ตาย….ผมไม่น่ามารับน้องจริงๆ

TBC