This Love EP.19 (End)

posted on 31 Aug 2008 21:41 by bigbangfic in ThisLove

 

 

THIS LOVE

Couple : TOP X G-DRAGON ,

  TAEBIN X SE7EN

TEAYANG X SEUNGRI


Writer : diy (ดีไอวาย)

 
Warning:  (I know they're really MAN. write this just for fun. Don't be serious!!)

 

Fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่ง
ตัวละครอ้างอิงคาแรคเตอร์สมาชิกวง BIGBANG,1TYM
มีเนื้อหาเกี่ยวกับ BOY'S LOVE
เรื่องราวในฟิคไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลจริง
หรือสถานที่จริงที่ได้อ้างอิงเอาไว้เเต่อย่างใด
 
 
 
 Chapter 19 (ตอนจบ)

 

 

 

“นี่พวกแฟ้มประวัติของพวกที่จะมาคัดเลือกเพื่อเดบิวกับเราใช่ไหม” เจ้าของมือบางที่พลิกแฟ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับไล่สายตาดูไปตามรูป ด้วยความที่เป็นเด็กฝึกที่ค่ายมาหลายปี จียงกับแทยังเลยมีสิทธิ์ได้ดูประวัติของเพื่อนๆที่เหลือที่จะเข้ามาฟอร์มวงด้วยก่อนใคร จียงพลิกแผ่นประวัติไปทีละหน้า พร้อมกับอ่านชื่อใต้ภาพอย่างสนใจ

 

“ฮยอนซึง หมอนี่น่ารักดีแฮะ อ่า… มีคนชื่อซึงฮยอนตั้งสองคนแหน่ะ เฮ้ย เจ้าหมอนี่หน้าตาน่าแกล้งชะมัด ชื่อก็โหล คังแดซอง……..แทยังนายถูกชะตากับใครที่สุดในนี้วะ”

 

คนถูกถามเลิกคิ้วสนใจก่อนจะรับแฟ้มเพื่อมาดูรูปใกล้ๆบ้าง

 

อืมมมม…ถูกชะตางั้นเหรอ

 

สายตาที่ไล่มองไปทีละรูปสะดุดและหัวเราะในลำคอเล็กๆเมื่อเห็นรูปใครคนหนึ่ง ไอ้เด็กนี่มันไปอดหลับอดนอนมาจากไหนวะ  ใต้ตาอย่างกับแพนด้าน่ะ หัวเราะขำๆก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปอ่านชื่อ

อี ซึงฮยอน

 

 

ถูกชะตางั้นเหรอ…?

 

 

 

คงจะเป็น……….

 

คนนี้ล่ะมั้ง

 

 

แทยังยังจำได้ดีว่าวันนั้นจียงบอกว่าถูกชะตาฮยอนซึงที่สุดในนั้น มันเป็นครั้งแรกเลยที่เขาต้องตากันคนละคนกับไอ้จี ปกติใจตรงกันตลอด แต่ไม่รู้จะดีใจดีไหม คิดไปคิดมา…ไม่ได้น่าดีใจซะเท่าไหร่เลยแฮะ =__=

 

ชอบผู้หญิง….ใจตรงกัน

 

ชอบผู้ชาย เอ๊ย หมายถึงถูกชะตากับผู้ชาย ดันไม่ตรงกัน

 

เอิ่ม…คิดแล้ว เขาก็ไม่ควรเอามันมาดีใจซะเท่าไหร่จริงๆน่ะแหละ = =

 

แต่มันก็เป็นความจริงเรื่องที่เขารู้สึกถูกชะตากับซึงริตอนที่ดูรูปครั้งแรก มันไม่ใช่อารมณ์พิศวาสอะไรหรอกนะ ก็แค่รู้สึกว่าเด็กนี่มันตลกดี เหมือนอดหลับอดนอนแต่ก็ต้องมาถ่ายรูป รอยยิ้มกับดวงตาซนๆที่แค่มองผ่านรูปก็รู้ว่าต้องเป็นเด็กที่ดื้อเหมือนรอยยิ้มนั่นแหละ

 

แล้วมันก็ไม่ผิดจากที่คาดเลยซักนิด~

ซึงริมันดื้อ ดื้อกว่าที่ใครหลายคนคิดเชียวล่ะ  แต่หลายครั้งในความดื้อรั้นของน้องเล็ก มันก็ทำให้พี่ๆยิ้มออกมาได้…บางทีมันทั้งน่าโมโหผสมไปกับน่าเอ็นดู เด็กนี่ชอบเอาแต่ใจไร้สาระ แต่ก็ยังอ้อนคนอื่นเขาไปทั่ว หลายครั้งที่ซึงริทำให้คนในวงยิ้มเพียงแค่หันไปมอง….เขาเองก็เหมือนกัน

 

พอรู้ตัวอีกที ก็แทบละสายตาไม่ได้

 

 

 

 

 

 

เรอะ ? =_____=

 

 

 

 

 

 

เหอะ ไม่ผ่านว่ะ เอาใหม่ๆ เว่อร์ไปหน่อย ชักรับตัวเองไม่ได้

 

จริงๆเมื่อกี๊ข้างบนแค่ลองบิ้วตัวเองดู พยายามทำซึ้ง บิ้วเรียกบรรยากาศเท่านั้นแหละ แทบละสายตาไม่ได้อะไรกัน ความจริงก็คือเขาไม่แน่ใจว่าสปาร์คกับไอ้น้องเล็กจนกระทั่งไอ้จีมันมาลองแย๊บถามเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาน่ะแหละ

 

เออ มันอาจจะใช่ที่ก่อนหน้านี้เขาก็รู้สึกดีๆ รู้สึกพิเศษกับซึงริ ถึงจะไม่เคยเอะใจในความรู้สึกของตัวเอง แต่มันคงไม่ลึกซึ้งถึงขนาดรู้สึกอย่างที่บรรยายมาหรอกมั้ง แต่ทำไงได้ล่ะ ก็ตั้งแต่ไล่แดซองไปเขาก็พยายามจะบิ้วแบบนี้มานับสิบนาทีแล้ว เผื่อพอมันจะซึ้ง ได้อารมณ์เหมือนแอบรักมานาน แล้วกูจะฮึดว่างั้น~ แต่พยายามเท่าไหร่มันก็ไม่กล้าลงไปทำอะไรๆน้องเล็กมันซะทีนี่สิ

 

แม่งเอ๊ย เกลียดตัวเองชิบหายเลยว่ะ!

 

แทยัง ไม่มีอะไรหรอกน่า ก็แค่จูบทีเดียว

 

มันยากตรงไหน แค่ก้ม ก้มลงไป กลั้นหายใจนิดหน่อย แล้วก็….

 

ใบหน้าได้รูปเลื่อนเข้าไปใกล้อีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่ได้นับ รู้แต่ได้แต่เลื่อนเข้าเลื่อนออกมาหลายรอบแล้ว นี่ถ้ากระดูกคอเคลื่อนนี่ไม่ต้องสงสัยเลยนะว่าเพราะอะไร

 

โธ่เว้ย! แทยัง! ไม่ทำเป็นตุ๊ด!!~

 

ถ้าไม่ทำถือว่าเป็นตุ๊ดแน่ๆนะเว้ย กลั้นใจทำๆไปเหอะ จูบทีเดียวเอง ไหนๆก็ไหนแล้วนะเว้ย!

 

อ่ะ! เอาวะ ลุย!~

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่จะทำอะไรน่ะ”

ตากลมลืมตาขึ้นจ้องพี่ชายที่ตอนนี้หลับตาปี๋เหมือนพยายามจะทำอะไรบางอย่าง แถมหน้าพวกเขายังห่างกันไม่ถึงห้าเซนต์ด้วยซ้ำ คนเพิ่งตื่นเด้งตัวเองจากตักพี่ชายช้าๆ แล้วหันไปหรี่สายตามองคนที่หน้านิ่งเกาหัวเก้อๆอย่างเคลือบแคลง….พี่แทยังจะทำอะไรวะ!!

 

 “ผมถามว่า พี่จะทำอะไรน่ะ”


เอ่อ ขอเวลาพี่ซักสามวันไปหาคำตอบได้ไหมวะ

 

“แค่จะปลุก…เฉยๆ” ดีนะ นอกจากจะพูดแสดงความรู้สึกไม่เก่งแล้ว หน้าเขาก็แสดงความรู้สึกไม่เก่งเหมือนกัน แทยังยังคงหน้านิ่งเอาไว้ได้ ทั้งๆที่ตอนที่ซึงริลืมตาตกใจแทบแย่…ยังดีที่เขาไม่ใช่พวกมีอะไรก็ออกทางสีหน้าหมดเหมือนไอ้จียง

 

แล้วบรรยากาศก็กลับมาเงียบอีกครั้งเมื่อคนที่หลับไปนานเริ่มหันไปมองรอบๆว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

 

“บ้าน?” ซึงริพึมพัม นั่น เอาแล้วไง ไอ้น้องเล็กมันจะอาละวาดหรือเปล่า

 

ก็เขาน่ะออกไปเที่ยวกับจียง แต่ตอนนี้กลับมาอยู่ตรงนี้ แถมยังอยู่ในรถพี่เทมป์ด้วย ไม่ต้องคิดมากก็เดาได้ไม่ยากว่าพี่เทมป์ต้องวานให้เขาพาซึงริกลับมา

 

พี่แทยังเข้าข้างพี่เทมป์อีกแล้ว ซึงริคงคิดแบบนี้

เฮ้อ….แค่นี้ก็โดนโกรธจะแย่

แต่มันก็จริง….เขายอมรับว่าเข้าข้างพี่เทมป์

 

ก็ถ้ามันจะทำให้ซึงริตัดใจล่ะก็นะ…..

 

“เอ่อ…..” จะพูดอะไรดี ตอนนี้บรรยากาศมันอึดอัดชะมัด แทยังทำตัวไม่ถูก แต่ก่อนยังทำตัวได้ปกติกว่านี้นี่นา….

 

“พี่ขอโทษนะ” แทยังตัดสินใจพูด

“ขอโทษสำหรับอะไรล่ะฮะ” เสียงที่ถามกลับเย็นชาเสียจนแทยังใจแป้ว

“ก็ทุกอย่าง ที่ทำให้นายโกรธพี่น่ะแหละ”

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่

 

“พี่ว่าพี่จียงกับพี่เทมป์จะรักกันนานไหม” แทนที่จะพูดอะไร ซึงริกลับเลือกที่จะถามแทน

“พี่เขาจะรักกันจริงๆ หรือว่าคบๆไปเดี๋ยวก็เลิก”

“เขาจะรักกันนานหรือเปล่า? จะนานจนผมโตพอแย่งพี่จียงคืนไหมฮะ” แทยังชะงักเพราะไม่คาดว่าจะได้ยินคำถามแบบนี้

 

“นาย….รักจียงขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

“พี่ถามผมทำไมล่ะฮะ ในเมื่อพี่ตัดสินมันไปแล้ว” ย้อนเสียงเรียบ

 “พี่มองว่ารักของผมมันสู้รักของพี่เทมป์ไม่ได้ พี่เลยเข้าข้างพี่เทมป์ใช่ไหม ในเมื่อพี่มองว่าผมมันเด็ก…พี่จะถามอะไรผมอีก”

 

“ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน เลยไม่มีพื้นที่ให้คนที่รักอยู่ฝ่ายเดียวใช่ไหมฮะ”

 

คำถามของซึงริดังก้องในหัว

 

นั่นสินะ….

 

แล้วมันจะไม่มีที่สำหรับคนแอบรัก….แบบแทยังด้วยหรือเปล่า

 

ซึงริโกรธเขาอีกแล้ว..ไม่รู้จะพูดอธิบายอะไร จะเอาอะไรไปพูดได้ ในเมื่อเขาเองเรื่องความรักก็ยิ่งไม่ได้เรื่องกว่าใครคนอื่น

 

มองไปแล้วก็น่าสมเพชยิ่งกว่าซึงริที่กล้าบอกรักจียงซะอีก

 

ซึงริลอบมองคนหน้าเสีย แล้วต้องกลั้นหัวเราะ

 

ตลกชะมัด!

 

ฮ่าฮ่าฮ่า!! ช่วยไม่ได้ ก็พี่แทยังอยากมาทำเสียงสำนึกผิดในตอนแรกทำไมล่ะ มันก็เลยน่าแกล้ง เขาก็เลยแกล้งโกรธไปแบบนั้น

 

จริงๆซึงริไม่ได้เกลียดพี่แทยังหรอก พี่แทยังออกจะใจดี เขายอมรับว่าสนิทกับพี่แดซองกับพี่จียงมากกว่า ก็เพราะว่าพี่แทยังไม่ค่อยแสดงความรู้สึกอะไร แต่ซึงริก็ไม่เกลียดพี่แทยังนะ พี่เขาแกล้งซึงริน้อยที่สุดในบรรดาพี่ๆคนอื่นๆเลย แถมยังเป็นคนดี๊คนดี จนบางคราวซึงริยังเผลอนึกไปว่าพี่แทยังอาจจะเป็นภาคอวตารของพระถังซัมจั๋ง แต่นี่ที่พูดไปคราวที่แล้ว