Bigbang's fiction By diy

 อัพครบ 100 % เเล้วค่ะ

โปรดเปิดเพลงในโอพีวีฟัง เเล้วไม่ต้องดูโอพีวี ฟังเเต่เพลง (อ้าว?) 

This Love EP.18 [100 %]

ผู้ชายกรุ๊ป'เอ'..... เป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง

ถูกที่สุด ควอนจียงเป็นคนมีความเชื่อมั่นในตัวเอง  สูงไม่สูงก็ดูมันทำตัวเเล้วกัน ทั้งมั่นใจในหน้าตา(หรือเเปลได้ว่ามันหลงตัวเอง)ในรสนิยมการเเต่งตัว จนไปถึงการทำทรงผมเเปลกๆ ไม่ว่าใครจะค้านยังไง (หรือเเปลได้ว่า กูเตือนมึงเเล้วนะยังไง)ผู้ชายกรุ๊ปเอไม่ฟังหรอก เพราะเขามีความมั่นใจในตัวเองเป็นที่สุด

ผู้ชายกรุ๊ป'บี'...... เป็นผู้ชายที่กล้าหาญ ไม่ว่าผลตอบรับจะเป็นยังไงก็ยอมรับมันได้เสมอ

ถูกเสียยิ่งกว่าถูก ชเวซึงฮยอนทั้งกล้ายิ่งกว่ากล้า (หรือเเปลได้อีกอย่างว่า หน้าด้าน) เขาไม่เคยเห็นพี่ใหญ่ทำอะไรที่ตรงข้ามกับความรู้สึกเลยซักที เรื่องที่ชอบจียงเขารู้ว่าพี่ใหญ่ใช้เวลานานกว่าจะตัดสินใจได้ นั่นไม่ใช่เพราะว่าขี้ขลาด เเต่เพราะยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง เเต่ไม่ว่าจะยังไง สุดท้ายชเวซึงฮยอนก็มีความกล้าที่เขาไม่มี

น่าเสียดาย ทั้งๆที่มีทั้งเลือดของกรุ๊ป'เอ'เเละกรุ๊ป'บี'ในคนคนเดียวกัน เเต่เเค่เสี้ยวความมั่นใจ เเละครึ่งความกล้า...ยังมีไม่เทียบเท่า

หรือเเปลได้อีกอย่าง...

เเทยังเป็นผู้ชายเลือดกรุ๊ป 'เอบี'

.
.
.
.

เเทยังในสายตาของใครหลายคนนั้น...เเสนดี...

ถ้าหน้าตาของชเวซึงฮยอนเป็นเเบดบอยเเล้ว ผู้ชายอย่างเเทยังก็หน้าตาไปทางตรงกันข้าม...
เเละถ้านิสัยของจียงเป็นเเบดบอยเช่นกันเเล้ว ผู้ชายอย่างเเทยังก็ยิ่งเรียกว่าตรงกันข้ามยิ่งกว่า...

จริงๆเเล้วมันเป็นอิมเมจที่ถูกสร้างขึ้นมามากกว่า

'เขา'ในความคิดของคนทั่วไป ...ไม่เจ้าชู้ ดูเเล้วเหมือนผู้ชายที่ไม่ค่อยรู้จักมักจี่ความรักด้วยซ้ำ..

ดูเป็นคนดี๊คนดี...ว่างั้น?

เรอะ? =___=

เฮอะ!

หัวเราะขื่นในใจ...จริงไม่จริงไม่รู้ รู้เเต่มันคงกลายเป็นอิมเมจติดตัวของเขาไปเเล้วล่ะมั้ง

คิดทีไรก็หงุดหงิด ยังจำได้ดีว่าเเผนโปรโมทเอ็มวี My girl ที่ให้เขาออกมาพูดว่า ที่จูบกับนางเอกเอ็มวีเป็นจูบเเรกที่ในชีวิตของเขา เเถมย้ำว่าป่านนี้เเล้วเขายังไม่เคยมีเเฟนเลยนั่นอีก

มันน่าหงุดหงิดทุกครั้งเวลาโดนใครมองว่าเขาเป็นผู้ชายใสซื่อเเบบนี้ เขาไม่เคยมีเเฟนจริง เเต่ทำไมต้องย้ำด้วยเล่า! เเม็กกาซีนกี่เล่ม รายการกี่ช่อง  ย้ำกันเข้าไปสิ ถามซ้ำๆจนใครก็รู้ จนมันกลายเป็นภาพลักษณ์ติดตัวเขาจนเเกะไม่ออก

คิดเเล้วมันก็หงุดหงิด โดนมองว่าเป็นผู้ชายเเบบนี้ไม่เห็นจะเท่เลยซักนิด ไม่ใช่หรือ?

บอกเเล้วไงว่าเพราะมักโดนสุนัขคาบไปรับประทานก่อนจะได้เริ่มต้นทุกครั้ง ทำให้เขาหมดความมั่นใจจนไม่เคยกล้ามีความรักอะไรกับใคร เลยไม่เคยมีเเฟน เเค่นี้ก็กลายเป็นผู้ชายอิมเมจอินโนเซนส์ไปเเล้วหรือ?

บอกตัวเองมาตลอดว่าที่พูดๆกันน่ะมันไม่ใช่หรอก เขาไม่ใช่ผู้ชายใสซื่อเสียหน่อย

ใช่ ไม่ใช่เลยซักนิด....

อย่างเช่นสถานการ์ณตอนนี้ที่เขากำลังเผชิญ ยิ่งตอกย้ำความมั่นใจของเขาอีกเท่าตัว

.
.
.
.
.
.
.

อากาศหนาวเพราะฝนตก เเถมความชื้นจากเสื้อที่เปียกฝนตอนวิ่งกลับมาที่รถยิ่งทำให้เเทยังสั่นเล็กๆ...คนนั่งนิ่งรู้สึกเจ็บชาที่ต้นขามาตลอดทางที่กลับมาบ้าน ไม่กล้าขยับตัวเพราะมีคนบางคนอาศัยตักเขาหนุนนอนโดนไม่ได้รู้ตัวเลยซักนิด ตาเรียวไม่ได้ละสายตาจากหยดฝนที่ตกกระทบหน้าต่างมาร่วมหลายนาทีเเล้ว...หรือพูดตรงๆเลยคือเขาไม่กล้าเบือนหน้าลงมามองที่อื่นมากกว่า เเละเมื่อยิ่งเกร็ง...ศีรษะที่ปวดหนึบเพราะฤทธฺ์เเอลกอฮอล์ก็ยิ่งทำให้เเทยังหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

ไม่ได้หงุดหงิดใคร เเต่หงุดหงิดตัวเองที่นั่งนิ่งเกร็งขนาดนี้ เเม่ง! กูเป็นอะไรของกูนักหนาวะ!จะเกร็งหาหอกอะไรวะเเทยัง!

หงุดหงิดตัวเองว่ะ!

ต้องโทษซึงริ ก็เป็นอะไรมากไหม ตอนเเรกก็นอนพิงประตูรถอยู่ดีๆ เเต่อยู่ๆก็เลื่อนลงมานอนตักคนอื่นซะอย่างนั้น ถ้าไม่ติดว่าสำนึกผิดที่พูดจาทำร้ายจิตใจไปเมื่อตอนค่ำนะ เขาไม่ยอมให้ไอ้น้องมันมานอนหนุนสบายให้เหน็บกินเล่นเเบบนี้หรอก

......ล่ะมั้งนะ

เพราะดื่มไปไม่น้อยกับเหล้าที่จียงมันขยันรินให้ ยอมรับว่ามันมึนๆเมาๆเกินกว่าจะมีสติขับรถ พอวิ่งฝ่าฝนมาถึงตัวรถที่สองตัวป่วนมันโดนพี่ใหญ่ขังเอาไว้ เเทยังเลยตัดสินใจปลุกเเดซองมารับหน้าที่เป็นสารถีเเทน เเถมยังต้องพยายามเงียบที่สุดกันเจ้ามักเน่มันตื่นขึ้นมาอาละวาดเเละลงไปหาจียง

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมเขาถึงมานั่งนิ่งให้น้องเล็กมันหนุนตัก เเละปล่อยให้เเดซองที่ดูมีสติพอๆกับคนเมาขับรถเเทน เเต่....จะหลับก็หลับไปสิ รู้อยู่หรอกว่าอากาศมันหนาว เเต่ไอ้ที่มาเบียดชิดกับตักเหมือนลูกเเมวหาความอบอุ่นน่ะ ขอเถอะ!!! ยิ่งเบียดไอ้พี่คนนี้ยิ่งเป็นตะคริว!!

ว่าเเต่ป่านนี้พี่เทมป์กับยูบินต่อยกันไปรึยังวะ ดูซิออกจะมาดเเมนกินกันไม่ลงทั้งคู่ เเล้วไอ้จีก็นะ -*- คิดเเล้วเเอบเคืองเหมือนกัน มึงทำกูเจ็บเเสบยิ่งนัก ถ้าสุดท้ายมึงจะมาลงเอยเป็นศึกชิงนางเเบบนี้ เอาไอ้เหล่าน้องๆที่จีบตัดหน้ากูในอดีตมาคืนให้หมดเลยนะ เสียของว่ะ =__= !!

อีกครั้งที่ซึงริขยับตัว เเละมันก็ดึงเขาออกจากความคิดทุกที ลมหายใจอุ่นๆของคนบนตักผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะ เเสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวหลับลึกขนาดไหน

คิดดูเเล้วถ้าเป็นจียงนอนตักพี่เทมป์เเบบนี้พี่ใหญ่คงไม่มามองฝนตกข้างหน้าต่างเเบบเขาหรอกมั้ง คงจะถือโอกาสทำอะไรๆ...ที่มากกว่านี้เเน่..........อย่างเช่น

เเทยังค่อยๆก้มลงไปมองคนที่นอนบนตักเเบบระยะประชิด...

ห่างกัน 1 ฟุต

10 นิ้ว...

5 นิ้ว

10 เซ็นต์....

เเล้วก็....

เปล่านะ ไม่ได้กะทำอะไร เเค่รู้สึกว่าพอมองใกล้ๆซึงริมันก็ขนตาเรียงสวยเหมือนกันนะ เเล้วมันก็...ก็ ตอนมันหลับ ไม่เคยเห็นเลยนะเนี่ย เออ น่ารักดีนี่หว่า ฝันดีหรือฝันร้ายกันคิ้วขมวดเชียว....เเล้ว....เอ้า เบียด เบียดเข้ามาอีกเเล้ว เบียดอะไรกันนักหนา หนาวขนาดนั้น ซุกเข้ามาจนจะติดกับหน้าท้องเขา ทำไมมันอุ่นเหรอ เเล้ว...เเล้วกูจะกลั้นหายใจทำไมวะ?

ก้มหน้าลงไปจนห่างกับหน้าคนหลับไม่ถึงคืบ...

ไม่รู้อะไรดลใจ เเต่อยู่ๆฝ่ายดี กับฝ่ายชั่วก็ตีกันในหัว

ก้มลงไปอีกนิดสิ...ทำ ทำอะไรซักอย่างสิ

คิดซะว่าตัวเองเป็นพี่เทมป์ เเล้วที่นอนบนตักคือจียง...เออะ...ไม่สิ! ถ้าบนตักเป็นไอ้จียง กูถีบมันตั้งกะหัวเเตะตักเขาสามวิเเรกเเล้ว...ช่างมันเหอะ.....ก็เเค่ก้มลงไปอีกนิด... ใกล้อีกนิด อีกนิด...อีก...........เอี๊ยดดดดดด.....

ล้อรถหยุดหมุนกระทันหัน "พี่เเทยัง..เลี้ยวขวาเเยกนี้หรือเเยกหน้านะฮะ" หันมาถามขวับ พร้อมอ้าปากหาวกว้างเเบบการันตีความง่วง เเต่เเล้วตาตี่ๆก็เบิกโพลงอย่างตกใจ อะไรวะ พี่เเทยังทำอะไรซึงริวะ!!

จมูกโด่งเฉียด ไม่สิ ไม่เฉียดเเต่ประทับไปเลยเต็มฟอดต่างหาก เเทยังสะดุ้งเด้งขึ้นมานิ่งตรง....

กลิ่นอุ่นๆยังติดปลายจมูก....

"เฮ้ย ขอโทษพี่ ผมเบรกเเรงไปเหรอ!!" ถึงกับหัวทิ่มไปขนาดนั้น!

"เลี้ยวขวาหน้าก็ถึงเเล้ว นายจำทางไปบ้านตัวเองไม่ได้เหรอไง" ตอบนิ่งๆ...เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"โธ่ ก็ผมง่วงเเล้วอ่ะ" บ่นกระปอดกระเเปด ไม่ได้ติดใจกับอุบัติเหตุเมื่อกี๊เท่าไหร่นักหันกลับไปขับรถต่อ... จะตีหนึ่งอยู่เเล้วจะให้คังเเดซองมีสติสตางค์อะไรไปจำทางเล่า นี่ประคับประคองขับพากลับได้ก็บุญโขเเล้วนะเนี่ย เมื่อไหร่จะถึง เมื่อไหร่จะถึงงงง เลี้ยวหน้านี่ก็ถึงเเล้วใช่ไหม ใช่ไหม ใช่ไหม!!

หันไปฮึดขับรถต่อ เเทยังเองก็เลิกสนใจเเดซอง หันมาสนคนบนตักเเทน

ยังคงหลับสนิท.....ขนาดเมื่อกี๊เเทยังโดนเเก้มไปตั้งขนาดนั้นยังไม่มีทีท่าจะรู้ตัว

"ยะฮู้!!!!!!!!!!! ถึงเเล้วพี่!!!!!" ยังไม่ทันที่เเทยังจะได้ตัดสินใจอะไร เเดซองก็หันมาบอกเสียงร่าเริง เเถมทำท่าจะเรียกน้องเล็กอีก

"ถึงเเล้ว ปลุกซึงริมันไปนอนดีกว่าเนอะพี่เนอะ!"

ดีสิดี นี่ขาเป็นตะคริวหมดเเล้ว ดีเเน่ๆซึงริจะได้ไปนอน เขาก็จะได้ไปนอน ฝนก็ตก หนาวก็หนาว เอาน้องมันไปนอนดีชัวร์ๆ ดีมากๆ ดีจริงๆนะ...

"เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่จัดการเอง"

"หา......." เอ๊า อะไรของพี่เขาวะเนี่ย ก็ปลุกซึงริไปนอนตอนนี้เลยไม่ดีเหรอ

"เดี๋ยวเรื่องปลุกมักเน่พี่จัดการเอง" พูดย้ำอีกครั้งด้วยเเววตานิ่งๆ

"เเต่..."

"เเดซองนายง่วงก็ไปนอนซะเถอะ..."

หรือเเปลได้อีกอย่าง....อย่าให้กูต้องด่า ไอ้คุณน้องรักมึงลงไปก่อนได้ไหม(วะ) =___=

+++++++++++++++++++++++++++

เวลาคนจะโดนปล้ำ ต่อให้ตะโกนว่า อย่านะเว้ย อย่า(ทำกู)นะเมิง เเค่ไหนมันก็ไม่ฟังหรอก

เพราะอย่างนั้นนี่เป็นหนทางสุดท้ายจริงๆ ทางเลือกสุดท้ายของควอนจียงเเล้วจริงๆ

มันไม่มีหนทางใดสว่างไปกว่าการพูดประโยคนี้ให้พี่ใหญ่ของวงฟังเเน่ๆ

"เทมป์..."

"กูเป็นเอดส์..."

ชิท! ไม่ได้ผล!

เเทบจะคลานหนีจากอ้อมอกของพี่ใหญ่ เเต่ทำได้เเค่เบือนหน้าหนีคนที่ก้มลงมาฝังจมูกกับซอกคอขาว โอยย นี่ขนาดกูบอกกูเป็นเอดส์มันยังสตีลจะปล้ำกูเลย มึงเป็นบ้าอะไรเนี๊ยยยย ไรวะกูว่านี่ประโยคคลาสสิคขัดอารมณ์สุดๆเเล้วนะ ทำไมไอ้เทมป์มันไม่ชะงักซักนิดเลยเหรอวะ เงยหน้ามาฟัง กระตุกยิ้ม เเล้วไงต่อ มันก็พยายามจะปล้ำต่อไง!...เป็นเอดส์นะเว้ยไม่ใช่เป็นริดสีดวง นี่มันไม่กลัวเลยหรือไงวะ!

พลาด! นี่มันผิดพลาดชัดๆ!

พลาดซ้าย พลาดขวา พลาดหน้า พลาดหลัง พลาดพร้อมๆกัน!

จริงๆมันเริ่มพลาดตั้งเเต่จียงเคยเป็นเเฟนกับยูบินเเล้วเเหละ!

ตอนคบกันเขาเเค่เคยผิดนัด 4-5ครั้ง กับเหล่สาวต่อหน้า 2-3 หนเอง ทำไมต้องเเก้เเค้นกันขนาดนี้ด้วย ไม่ต้องคิดหาเหตุผลอื่นเลย นี่มันจะเล่นเเรงไปเเล้วนะเนี่ย ถึงกับเอาเขามาถวายให้ไอ้เทมป์เเบบนี้ ไปเอายามาจากไหนวะ!ก่อนอื่นเลยสงสัยหรือเปล่าว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน จะเป็นอย่างที่ยูบินเเนะนำ หรือจะอย่างที่เขาเสนอ

โรงเเรม ?หรือ โรงพยาบาล ?

ชิท!ยังอยู่ในรถอยู่เลยเถอะ! นี่ยังไม่ก้าวออกจากอนาเขตผับเลยนะ อย่าพูดถึงเรื่องโดนมันจูบเลย เเค่มันปิดประตูรถมันก็จะปล้ำกูเเล้ว

โหย ถามจริงนี่มึงจะเร้าใจไปไหนชเวซึงฮยอน กูกลัวฉี่จะเล็ดเเล้ว ฮิออออ

"ขยันอ้างจริงนะ" เสียงทุ้มหัวเราะในลำคอ เเล้วเลื่อนหน้าไปกระซิบข้างๆหูอย่างนึกขำ

คิดดูสิ กล้าพูดว่าตัวเองเป็นเอดส์เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะปล้ำ มีใครที่ไหนคิดได้อีกไหมเนี่ย เเล้วที่เเกล้งนี่ก็ไม่ใช่ว่าใจร้อนอะไรหรอกนะ อีกอย่างยูบินเอาจียงใส่พานพร้อมบริการเสริมว่าเขาเเล้วโดนยาเข้าไปเเบบนี้ ร้อยทั้งร้อย ใจเย็นไปโรงเเรมเเถวนี้ก็ยังมีเวลาถมเถ จียงเเปลงร่างเป็นลูกไก่น้อยๆในกำมือขนาดนี้เเท้ๆ เขาไม่ต้องรีบก็จริง เเต่มัน...อดไม่ได้ มันอยากจะเเกล้ง พอจียงเข้าใจว่าเขาโดนอะไรมาเท่านั้นเเหละ สารพันโวยวาย จะตีโพยตีพาย มันเห็นเเล้วหมั่นเขี้ยว!

"บอกเเล้วไงว่าชั้นโดนยา นายไม่คิดจะช่วยกันจริงๆเหรอ มันทรมานมากเลยนะ เเกล้ง เเกล้งอีก เเถมยังเพิ่มสีหน้าทรมานอย่างเเนบเนียน ให้มันรู้ซะบ้างว่าชเวซึงฮยอนเคยเล่นละคร!

เเต่ยิ่งคนเเกล้งยิ่งทำเสียงเหมือนทรมาน จียงก็ยิ่งตกใจตาโต  เฮ้ย!อย่ามาทำเสียงกระเส่ากับกู ยังไงกูก็ไม่ใจอ่อนหรอกนะ เเล้วขอเหอะ คือไม่เข้าใจว่ะ ว่าทำไมยังทำหน้านิ่งเหมือนถามเเค่ว่า กูคันหลังมึงไม่คิดจะช่วยกูเกาเหรอ ทั้งๆที่มันเพิ่งขอให้เขาช่วย...ช่วย เอิ่ม..นั่นเเหละ ละไว้ในฐานที่เข้าใจ ฮึ้ยยย คนเอี้ยอะไร มีที่ไหนอีกไหมที่ถามตรงเเละหน้าด้านขนาดนี้!~

เเล้วขอบอกไว้ก่อน มาอ้อนขอยังไงก็ไม่ยอมหรอก ยิ่งบอกว่าโดนยายิ่งไม่ยอมเเน่ๆ ขนาดปกติไอ้เเทยังยังบอกว่าจะเจ็บเหมือนหัวไชเท้ายัดรูจมูก เเล้วนี่ถ้ามันโดนยาเข้าไปอีกไม่เปลี่ยนเป็นฟักทองเลยเหรอวะ! เพราะงั้นต่อให้ตายไม่มีวันเสียอธิปไตยในคืนนี้เด็ดขาด เเหม๊ๆๆๆ ทีตอนเขาจะยอมดีๆเเต่เเรกดันมาสับคัทเอาท์ ตอนนี้จะมาไฟติดในสถานการณ์น่ากลัวเยี่ยงนี้ ฝันไปเถอะชเวซึงฮยอน!!เเถมควอนจียงสาบานต่อเทพเจ้าหัวไชเท้าเอาไว้เเล้วเว้ยว่าต่อไปนี้ ขนหน้าเเข้งก็จะไม่ให้เห็น เฮอะ!

"จะยอมดีๆ หรือจะให้ชั้นข่มขืน" เทมป์เเกล้งทำเสียงเข้ม เเต่พอเห็นคนตัวเล็กหน้าเเดงเเปร๊ดเหมือนเปลี่ยนสีได้ก็ทำเอาคนตัวสูงกว่ากลั้นหัวเราะเเทบไม่ทัน บอกเเล้วไงว่าน่าเเกล้ง

เห็นคนได้เปรียบเหมือนสนุก จียงก็ชักโมโห เอา เอาเข้าไป ทำไมต้องพูดจาเเบบนี้ด้วยวะ เป็นผู้ชายด้วยกันเเท้ๆ เลิกพูดล่อเเหลมเเบบนี้ให้ฟังซะทีดิ เคยบอกไปเเล้วไม่ใช่หรือไงว่าไม่ชอบ ทำไมต้องมาพูดจาให้ทำอะไรไม่ถูกด้วย เเล้วมาทำหัวเราะ สนุกนักใช่ไหมเห็นคนเขินเนี่ย!

"ข่มขืนคนมันผิดกฏหมายนะเว้ยยยย" เออ ผิดกฏหมายนะ ติดคุกหัวโตเลย เเล้วเกิดมาเป็นผู้ชายทั้งทีทำไมต้องมาโดนข่มขืนด้วยวะ เรื่องอะไรจะยอม!!!!

"เพราะงั้นนายก็สมยอมซะ ชั้นจะได้ไม่ต้องเข้าคุก" น่าน หน้าด้านกว่ามันไม่มีอีกเเล้ว เดี๋ยวปั๊ดจอมมารบูเเปลงร่างเเล้วซัดพลังใส่เลย กล้าพูดหน้าตายใส่เเบบนี้ ไม่ใช่ชเวซึงฮยอนพลังวัตไม่ถึงไม่กล้านะเนี่ย

"ไม่เอาเเล้ว ไม่เล่น จะกลับบ้าน จะกลับบ้านนนนนนน!!!!!" ตะโกนลั่นรถ กูจะกลับบ้าน ฮึก คิดถึงป๊า คิดถึงม๊า คิดถึงหมาที่บ้านด้วย ปล่อยเขาไปเถอะนะ ฮึก

"ไหนนายว่ารักชั้นไง" อยู่ๆก็ถามเสียงเบาข้างหู เเถมสายตายังชวนให้คนฟังหน้าร้อนผ่าวอีก เล่นเอาจียงพูดอะไรไม่ออก

โฮอออ ไม่น่าบอกว่ารักมันเลยมันเลยเอามาล้อเลยเห็นไหมเนี่ย พลาด!ควอนจียงพลาด!

"ไม่รัก! ตอนนี้เปลี่ยนใจไม่รักเเล้ว!" เเล้วไอ้เรื่องรักกับเรื่องหัวไชเท้ามันคนละเรื่องนะเว้ย ถ้าขอให้ช่วยอย่างอื่นยังพอทน เเต่ขอให้ทนหัวไชเท้าควอนจียงทนไม่ไหวอ่ะ ฮึก T T

สองมือเล็กก็พยายามจะออกเเรงดัน ทำไงดี บอกมันเท่าไหร่มันก็จะปล้ำลูกเดียว ขนาดบอกว่าเป็นเอดส์มันก็ไม่สนก็เเล้ว ทำไงดีวะ! ฮิอออ กลัว กลัววว กลัววว ยิ่งโดนยามายิ่งน่ากลัว..ทางเลือกสุดท้ายเเล้วมันคงต้อง...

ร่างบางช้อนตามองคนตัวสูงตาปริบ ใช้ลมปราณเฮือกสุดท้ายพยายามบีบน้ำตาให้ไหลหยดเเหมะๆประหนึ่งกำลังเล่นบทโศกละครหลังข่าวสองทุ่ม

"เทมป์ ปล่อยชั้นไปเถอะนะ...ฮึก.."

เเอร๊งงง กูจะอ้วก ขนเเขนเเสตนด์อัพ เเต่ก็ต้องทำ ในเมื่อมีประสบการณ์บ่อน้ำตาเเตกเเล้วไอ้เทมป์มันใจอ่อนมาเเล้ว เรื่องอะไรจะปล่อยจุดอ่อนนี้ให้หลุดลอย จียงไม่ใช่ไม่รักศักดิ์ศรีเเต่นี่มันอีเมอร์เจนซี่เคสจริงๆ เพราะงั้น.....

"ฉันไม่อยากให้นายใช้ฉันเป็นเครื่องระบายนะ มีอะไรกันเพราะยาเเบบนี้มันจะดีได้ยังไง ไปโรงพยาบาลตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ" ตอเเหลว่ากรูไม่มีอีกเเล้วในโลกนี้ ฟังคำพูดตัวเองเเล้วขนลุกซู่

น่าน เทมป์มันเงียบไปเลย นิ่งเลย นึกไม่ถึงล่ะสิ คึคึ บอกเเล้วว่าน้ำตาใช้ได้ผลเสมอ ผสมผสานกับความตอเเหลในตัวอีกเล็กน้อย ความสามารถในการประพันธ์คำพูดไม่เหลือบ่ากว่าเเรงนักเเต่งเพลงอย่างเขาเลยซักนิด ถึงเเม้มันจะเสียเชิงชายไปหน่อยก็เถอะ เเต่เอาวะ ไม่มีอะไรจะเสีย!!

"จียง..." คนตัวสูงพูดหันมาทำหน้าจริงจัง....น่าน มันกำลังซึ้งใช่ไหม

"มาทำกระซิกๆ พูดเสียงอ่อนต่อหน้าชั้น......นายยั่วชั้นหรือไง"

เชททททททททท ยั่วบ้านมึงสิ!อะไรวะ ลงทุนออดอ้อนละครน้ำเน่าขนาดนี้มันยังไม่ยอมติดกับ! ในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ก็ต้องสถุลใส่ลูกเดียวเเล้วเเบบนี้!!!!

"โมโหเเล้วนะ! บอกว่าไม่ทำก็ไม่ทำสิวะ" อูยเผลอใส่อารมณ์มากไปหน่อย น้ำลายกระเด็นเลยเมื่อกี๊ไม่เห็นใช่ไหม

มือบางกระชากคอเสื้อคนตัวสูงอย่างนึกฉุน อย่างนึกนะว่าตัวใหญ่กว่าจะได้เปรียบ ถ้าถึงคราวเอาจริงควอนจียงสู้ไม่ถอยนะเว้ยยย ไม่ได้เล่นตัว ไม่ได้หวงเนื้อหวงตัว เเต่กูกลัวหัวไชเท้าเมิงเข้าใจกูม๊ายยยย

มองคนทำท่าจะสู้ยิบตา เทมโปก็เเทบระเบิดหัวเราะออกมา คนอะไรวะเเกล้งเเล้วสนุกได้ขนาดนี้

"อย่าพูดวะกับชั้น จียง ชั้นเป็นรุ่นพี่นายนะ เรียกฮยองก่อนเเล้วจะปล่อย" เสียงเข้มไม่มีสีหน้าล้อเล่นเหมือนอย่างที่ใจกำลังคิด ใบหน้าดุๆสีหน้าเคร่งๆ ประกอบกับความเถื่อนของหน้าตาเป็นเดิมทุน ทำเอาจียงตัวสั่นนิดๆอย่างช่วยไม่ได้ เเต่ก็ยังใจดีสู้เสือชักสีหน้าใส่

ฮยอง ฮยองเนี่ยนะ! เขาเป็นลีดเดอร์นะ ไม่เรียก ไม่เรียก เรื่องอะไรจะเรียก! ไม่มีวัน!!!

"ท็อป...ฮ....ฮยอง" เสียงเบาเชียว ก้มหน้ามุดอีกต่างหาก

"เรียกฮยองเเล้วปล่อยสิ!!!" ประโยคหลังเสียงดังฟังชัด!!

เทมโปยิ้มกว้าง จียงเรียกเขาว่าฮยอง ครั้งเเรกเลยนะเนี่ย~ อยากจะก้มลงหอมเเก้มให้หายหมั่นเขี้ยวซักฟอด เเต่ในเมื่อ

สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาเพราะงั้น...

"อ่ะปล่อย!" มือใหญ่ยอมปล่อยออกจากการจับกุม ก่อนที่จะ...

"เเล้วก็จับใหม่!" ตะครุบหมับกอดรัดอย่างหน้าด้านๆ จียงทำท่าโกรธจนจะเเปลงร่างได้ทำเอาเทมป์ต้องรีบหัวเราะเเล้วพูดขึ้นว่า

"โอเคๆ...ไม่เเกล้งก็ได้ เเต่นายต้องบอกฉันมาก่อนว่าวันนี้นายหนีฉันมาหาเเฟนเก่าทำไม.." ยอมปล่อยกอดหลวมๆ เเต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเหยื่อออกจากอณาเขต

"ฉันเปล่าเว้ย! ที่ฉันเจอยูบินมันเป็นเรื่องบังเอิญต่างหากล่ะ! จริงๆนะ " จริงๆนะ มันบังเอิญจริงๆนี่หว่า ไม่มีอะไรที่

เขาตั้งใจเลยซักนิด (เเต่ที่เขาเหล่หญิงอันนี้ถือว่าไม่เกี่ยวเเล้วกัน)

"โอเคชั้นเชื่อ เเล้วตกลงนายโกรธอะไรชั้น ไหนบอกมาซิ ฉันทำอะไรให้ไม่พอใจ วันหลังฉันจะได้ไม่ทำ นายหนีชั้นมาเที่ยวเพราะอะไร บอกมาสิ"

อ๋อ เรื่องนั้นอ่ะเหรอ ก็นายมาขัดอารมณ์อยากเสียตัวของชั้น ชั้นก็เลยโมโหก็เลย เว้ยยย กูจะพูดได้ไหมล่ะนั่น!!

"ฉัน ....ฉันไม่ได้มาเพราะตัวเองซะหน่อย!! เป็นเพราะไอ้เเทยังต่างหาก!" โทษว่ะเพื่อน กูรู้ว่ากูลากเมิงมาเอง เเต่ในสถานการณ์เเบบนี้มันต้อง'โบ้ย'เท่านั้น!!

"เเทยังทำไม?" ท่าทางคราวนี้จะได้ผลเพราะว่าคนตัวสูงเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างนึกสนใจ

จียงเเกล้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเริ่มเล่าท้าวความไปตั้งเเต่ตอนที่เขาเป็นเพื่อนกับไอ้เเทยังตั้งเเต่เด็ก เเม่มันกับเเม่เขารู้จักกัน ถึงจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันเท่าไหร่ เเต่เราก็มีความฝันเหมือนกัน จนกระทั่งมาออดิชั่นที่เดียวกัน เทรนด้วยกันมาหลายปีจนรู้ไส้รู้พุงกันหมด ภายนอกมันเหมือนจะเป็นคนดี เเต่จริงๆเเล้วไอ้เชี่ยนี่ปากหมาเป็นที่สุด ไม่เคยเห็นมันมีเเฟนซะที เห็นว่าพอมันจะจีบใคร มักจะมีหมาคาบไปเเดกก่อนทุกที อยากจะช่วยเเต่ไม่รู้จะช่วยยังไง มันไม่ยอมบอกว่าหมาตัวไหน สรุปเเล้วมันก็เลยไม่เคยมีเเฟนเลยซะที เคยเเอบคิดว่าเหมือนกันว่า หรือที่มันไม่ขวนขวาย เพราะบั้นปลายชีวิตมันอาจจะอยากไปบวช ไม่ก็จริงๆมันอาจจะตายด้าน จนหลังๆนี่ที่มันเริ่มเเปลกไป เเต่ดูเหมือนมันจะไม่รู้ตัวว่าเริ่มคิดอะไรกับซึงริเกินน้อง เเค่โดนซึงริมันตะโกนบอกว่าเกลียดก็ช็อคจนไม่เป็นอันทำอะไร ยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้ง เห็นเเล้วสงสารก็สงสาร สมเพชไปก็เท่านั้น เลยนึกถึงสถานที่ที่เขาเเละมันเคยมาเที่ยวด้วยกันบ่อยๆสมัยเป็นเทรนนี่ ผับนี้พี่ดองอุคเป็นคนเเนะนำให้ เจ้าของเป็นเพื่อนสมัยเรียน ม ปลาย บรรยากาศโดยรวมดี เปิดเพลงถูกใจ อยากฟังเพลงไหนรีเควสได้ ค่าเปิดเหล้าก็ไม่เเพงมาก กับเเกล้มยอดนิยมคือปลาทอดกระเทียมเเล้วก็

"เอ่อ.." เทมโปเบรกขัดจังหวะคนกำลังจ้อ "คือ... เอาเป็นว่าฉันค่อนข้างรู้เเล้วว่านายกับเเทยังสนิทกัน เเละนายก็ชอบร้านนี้มาก วันหลังถ้าฉันจะพาเพื่อนมาเที่ยวจะไม่ลืมสั่งปลาทอดกระเทียมเเล้วกันนะ" จียงพยักหน้าหงึกๆ อย่าลืมบอกเขาด้วยนะว่ากูเเนะนำ เผื่อกูจะได้ค่าคอมมิจชั่นมาบ้าง

เทมโปอาศัยความเนียนโอบตัวคนตัวบาง คิ้วหนาขมวดมุ่นก่อนจะถามเข้าประเด็น

"ว่าเเต่...ฉันสงสัยว่าไอ้ที่เล่ามามันเกี่ยว เอ่อ เกี่ยวอะไรตรงไหน" 

จบคำถาม ไอ้คนถูกถามถึงกับนิ่งไปสามวิถ้วน

เออว่ะ = = เมื่อกี๊กูเล่าทำไมวะ?

คนลืมตัวเเกล้งทำหน้าเเบบ โธ่ ก็เมื่อกี๊กูเท้าความเฉยๆ เเก่นของมันกูกำลังจะเล่านี่ไง ใจร้อนไปได้เมิงก็...จียงเบี่ยงตัวหลบพองามเเล้วเเกล้งถอนหายใจสมทบไปอีกที

"ที่ชั้นจะบอกคือ เอาเเบบสรุปเลยนะ! เเทยังมันไม่เคยจะไปชอบใครเลย เห็นมันกลุ้มเพราะสับสนเรื่องซึงริ ฉันเลยพามันออกมาสังสรรค์นี่ไง เห็นไหม ฉันมาเพราะเจตนาดี อยากให้เเทยังมันหายเศร้า ก็เเค่นั้น เเล้วก็มาบังเอิญเจอยูบินเเค่นี้เอง!!"

เออ บอกเเบบนี้เเต่เเรกก็หมดเรื่องเเล้ว!! ส่วนเรื่องเอาดีเข้าตัวขอให้บอก!!

"เเทยังชอบซึงริ?" เทมป์ถามเสียงสูงอย่างเเปลกใจ เอ๊า เเล้วที่เขายุยงเเดซองให้จีบซึงริล่ะวะ!

"ใช่ๆ มันชอบซึงริ.. ..ก็ว่าทำไมมันไม่ขวนขวายจีบหญิง ที่เเท้เพราะมันเป็นโฮโมนี่เอง ฮ่าฮ่า" หัวเราะสะใจ ก่อนจะนึกอะไรได้.....เอ๊ะ เเต่กูก็เป็นนี่หว่า =__= เฮ้ย ไม่ดิ ไม่นับ โฮโมอะไร ฮื้อ คิดมาก เขาเปล่าซะหน่อย ไอ้เทมป์มันต่างหากเป็น ส่วนเขาเป็นผู้ชายที่เป็นเหยื่อเฉยๆ

"ว่าเเต่...เเล้วมันเกี่ยวกับที่นายโกรธฉันยังไง ก่อนหน้านี้ที่นายโกรธชั้นเเล้วหนีเข้าห้องไปน่ะ"

ไอ้นี่ก็ยังไม่เลิกสงสัย โธ่เว้ย กูอุตส่าห์เบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นเเล้ว ยังจะมาติดใจสงสัยเรื่องนี้อยู่ได้ กูไม่บอก กูไม่บอก กูอาย เฮ้ย อย่าจ้องดิวะ อยากรู้ไปทำไม เลิกเอาหน้ามาใกล้ๆได้เเล้ว อย่ามาจ้อง ให้ตายก็ไม่บอกหรอกเว้ยยย!

"มันต้องมีอะไรเเน่ๆ เเดงไปทั้งหู ทั้งคอเเบบนี้ บอกฉันมานะ"

น่ารัก... น่ารักจริงๆนะ เขาจะบ้าอยู่เเล้ว มาทำหน้าเเดง หูเเดง คอเคอเเดงไปหมดทั้งตัวเเบบนี้ ยั่วกันหรือไง! เเถมยิ่งไม่อยากบอกก็ยิ่งอยากรู้นะรู้ไหม

"ไม่ ไม่มีอะไรทั้งนั้น!!!" ก้มหน้ามุดๆ

"ไม่งั้นจะอายจนหน้าเเดงขนาดนี้เหรอ"

"ฉันเป็นลมพิษ!"

"จียง..." เทมป์ถอนหายใจ "ไม่บอกก็ไม่เป็นไร.....เพราะฉันเองก็ว่าจะไม่ทนเเล้ว"

จียงตกใจตาโต โฮกกกกกกกกกก

"อ...อะไร! ยาออกฤทธิ์เเล้วใช่ไหม!!!!!!" ตาย ตาย ตายเเน่กู ตายเเน่ ฮือออออ

"ฉันมีอะไรจะสารภาพ" มองจียงที่กำลังทำท่าคลุ้มคลั่งอย่างขำๆ "จริงๆฉันโกหก ไม่มีอะไรในเเก้วนั้นหรอก"

คนคลุ้มคลั้งถึงกับชะงักกึก ว่าไงนะ!

"โกหกเนี่ยนะ!"

"อืม โกหก"

มองคนตัวสูงพยักหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวเเล้วโมโหจนเเทบจะกระชากคอเสื้อมาเคลียร์ เฮ้ย โกหก โกหกเนี่ยนะ! เมิงรู้ไหมกูกลัวขนาดไหน!  กูเครียดเเทบตายกลัวเมิงจะปล้ำจนต้องโกหกว่าเป็นโรค!! รู้ไหมกูใช้เวลาตั้งนานนะกว่าจะเลือกได้ว่าจะเป็นอะไรระหว่างเอดส์กับลูคีเมีย! กูเหนื่อยนะเว้ยยย เเต่สุดท้ายก็เป็นโกหกเนี่ยนะ!!!!!!!!!!!!!!!!

อยากจะด่าให้ชัดถ้อยชัดคำ เเถมด้วยฝากหมัดให้หายเเค้นที่โดนปั่นหัว แต่ก็ติดอยู่ตรงที่ว่า คนบางคนที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเลห์มาตลอดเริ่มทำหน้านิ่งเฉย และไม่ได้พูดจาต่อปากต่อคำด้วยอีกเลย แต่กลับยิ่งจ้องนิ่งเข้ามาในดวงตา....

เทมป์กุมมือคนที่ทำท่าจะปล่อยหมัดมาเเนบชิดอก
 

"ฉันจริงจังนะ ไม่ต้องโดนยาหรอก....ฉันอยากมีอะไรกับนายจริงๆนะ...."

++++++++++++++++++++++++++++++++

]

ซองเบ็คฮยองไม่ใช่คนเรื่องมาก...

ผู้หญิงในสเป็คของเขาไม่จำเป็นต้องเป็นนางฟ้าเลอเลิศมาจากไหน
อายุมากกว่าหรือน้อยกว่าก็ไม่ใช่ปัญหา จะเป็นฝรั่งมังค่าหรือเกาหลีเกาลัดก็ไม่เกี่ยง
ความรักไม่มีพรหมเเดน...ซองเบ็คฮยองยังไงก็ได้ (ขอให้มีมาเหอะ)

ถึงจะยังไงก็ได้ เเต่มีข้อเเม้ ข้อเเม้เพียงอย่างเดียว คือ ผู้หญิงคนนั้นต้องสูงกว่าซองเบ็คฮยองคนนี้เท่านั้น!!!!

จะหน้าหมวย หน้าญี่ปุ่น หน้าฝรั่ง หน้าไทย เขาไม่เคยเลือก ขอเเค่ไม่ตัวเล็กกว่าเขาเป็นพอ!
จริงๆก็ไม่อยากจะมาจุ๊กจิ๊กทำมาเป็นตีสเป็คให้มันน่าหมั่นไส้หรอกนะ ลำพังให้มองๆเหล่ๆผู้หญิงตัวเล็กๆน่ารักมันก็จุ๋มจิ๋มดีอยู่หรอก เเต่ไม่ว่ะ..ไม่จริงๆ ชอบผู้หญิงสูงกว่าจริงๆ ไม่ต้องสงสัยเลยนะว่าทำไมเขาถึงเงยหน้าเหล่สาวตลอด

เเมร่ม คิดดูสิ! ถ้าซองเบ็คฮยองเเต่งงานกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ลูกกูเกิดมาไม่เตี้ยเรี่ยดินเลยเรอะ!
จะมีทั้งทีมันต้องให้มียีนส์เด่นข่มยีนส์ด้อยสิเว้ย! ลูกกูต้องได้สูดอากาศบริสุทธิ์ด้านบน! เพราะงั้นผู้หญิงสูงกว่านี่เเหละ....สุโก้ย!!

แต่ต่อให้เขาชอบผู้หญิงสูงกว่าเเค่ไหน ยัยนี่ต้องเป็นข้อยกเว้นหนึ่งคนล่ะ ใครน่ะเหรอ ก็ยัยตาน้ำข้าวตรงหน้าเขานี่ยังไง!!

คนตัวกระทัดรัดไม่ปิดบังสีหน้าไม่พอใจเลยซักนิด ไม่อยากทำตัวไม่สุภาพบุรุษกับผู้หญิงหรอกนะ เเต่ทำไมอ่ะ คนมันโกรธอ่ะ...เหตุผลน่ะเหรอ

หนึ่ง! ยัยนี่เป็นชู้ของไอ้เเทบิน ถึงซองเบ็คฮยองไม่นับถือศาสนาใดๆก็เถอะ เเต่เรื่องชู้เช้อไม่สนับสนุนเว้ย มากิ๊กกันลับหลังน้องกูได้เยี่ยงไร ซองเบ็คฮยองเคือง!!

สอง! อันนี้ไม่ต้องเเปลกใจนะว่าทำไมเขาถึงไม่รีบตามไปตอนที่ไอ้เเทบินมันวิ่งตามดองอุคไป โธ่ ถ้ามีโอกาสล่ะเขาตามเเน่!

ถึงมันสองคนจะงี่เง่ากันอยู่บ่อยๆ เเต่นานๆที่ไอ้ดองอุคมันร้องไห้เเบบนี้นะเว้ย ไม่ใช่นานๆทีสิ นี่มันครั้งเเรกเลยด้วยซ้ำ! เเค่คิดถึงฉากง้ออันดุเดือดที่ยากจะจินตนาการ ใครพลาดก็โง่เเล้ว! เเต่เเม่งซองเบ็คฮยองคนนี้พลาด! ไม่ต้องโทษใครเลย โทษยัยตาน้ำข้าวที่มาขวางเขาไว้ดีกว่า จะวิ่งตามอยู่เเล้วเชียว ยัยนี่มาดึงเขาไว้ไม่ให้ไปน่ะสิ!

อีเหตุผลเเรกไม่ค่อยเคืองเท่าไหร่ เเต่อีเหตุผลสองนี่โคตรเคือง!! เเถมมาขวางเขาไว้ไม่พอนะ เอามือมาดึงเสื้อของเขายืดไปหมดเเล้วเนี่ย Colonize* เลยนะเว้ย เจ้าของยี่ห้อเขาออกจะหล่อน่ารักมีสกุล มาดึงซะยืด เดี๋ยวปั๊ดบังคับให้ซื้อยกโหลชดใช้เลยนี่!!

"มายก๊อด! ซ...ซองเบ็คฮยอง!" ไม่ได้รู้เลยว่าโดนโกรธโดนเคือง...มือสวยที่คว้าตัวคนตัวเล็กไว้เริ่มสั่น มืออีกข้างยกขึ้นมาปิดปาก เเต่ก็ยังคงมีเสียงเล็ดลอยว่ามายก๊อดซ้ำไปซ้ำมา...

ซองเบ็คฮยองชะงัก...ปฏิกริยาเเบบนี้มัน...

"อ๊า อ๊า เบ็คกี้ฮยอง!!!!" ยัยเด็กนี่เรียกชื่อเขาอยู่ได้ เเล้วทำไมเเรงเยอะจังยัยชู้ของเเทบิน สูงกว่ากูไม่พอ ยังเเรงเยอะกว่าอีก ชิชะ ชักโมโห!!

"มายก๊อด...อ...ไอเป็นวันไทม์เมอร์จากอเมริกา นี่เบ็คกี้ฮยองจริงๆด้วย!!!"  เเทบจะผวาเข้ากระโดดกอด เบ็คกี้เห็นท่าไม่ดีถอยห่างสองสามก้าว ไม่ ไม่ใช่มันหรอก กูไม่ใช่ซองเบ็คฮยอง กูเป็นตัวปลอม ปล่อยกูเห๊อออออ...ว่าเเต่  เอ๊ะ!! วันไทม์เมอร์? มันเป็นชื่อเรียกกลุ่มเเฟนคลับของวันไทม์นี่ว่า เเสดงว่าก็เป็นเเฟนคลับน่ะสิ โอะ ไอ้เเทบิน -*- มันเอาเเฟนคลับมากกในคอนโด ไอ้เลว !

เเล้วคนตัวเล็กก็ต้องชะงักเมื่อยัยคนที่บอกว่าตัวเองเป็นวันไทม์เมอร์กำลังทำท่าจะจู่โจมเข้ามากอด

"สต็อปปปป!!!" กางมือยืนจังก้าทำท่าจัสเซย์โนว์ "ยัยชู้เเทบินจะทำอะไรน่ะ!"

เห็นชัดๆเลยนะจะเข้ามากอดน่ะ เป็นชู้เเทบินเเล้วยังจะมากอดเขาอีก สงสัยเห็นว่าเขาเป็นสมาชิกวงล่ะเซ่...เเหม๊ๆๆๆ ถึงมาบอกว่าเป็นเเฟนคลับวันไทม์เขาก็ไม่ใจอ่อนหรอก เเฟนคลับก็เเฟนคลับ ชู้ก็ชู้! ชิชะซองเบ็คฮยองไม่ใช่ดอกไม้ริมทางนะ นึกจะกอดก็กอดได้เนี่ย~

"ชู้เเทบิน? ห๊ะ?" วิกกี้เอียงคอ "โนเวย์! ตลกเเล้ว วิกกี้ไม่ใช่ชู้นะ วิกกี้น่ะไม่นอกใจเท็ดดี้ฮยองหรอก~"

"อ้าว เป็นวันไทม์เมอร์ที่ชอบไอ้เท็ดดี้มันหรอกเหรอ" เบ็คกี้ชะงัก...เอ๊า! ตกลงมันยังไงกันวะ!

"ใช่ เเล้ววิกกี้ไม่ใช่วันไทม์เมอร์ธรรมดานะ! เพราะวิกกี้เคยจูบกับเท็ดดี้ฮยองมาเเล้ว!!"

ห๊ะ!!!!

จูบ!......กับ!......ไอ้!.......เท็ด!........ดี้!

ซองเบ็คฮยองถึงกับถอยหลังกรูด....-*- โอ มายก๊อด ยัยนี่ไม่ธรรมดา...นอกจากจะเป็นชู้กับไอ้เเทบินเเล้วยังเคยจูบกับไอ้เท็ดดี้ด้วย ไม่ใช่เล่นๆเเล้วผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่คุยไปคุยมาเเล้วดันบอกว่าเป็นเเฟนเก่าไอ้จินฮวานอีกคนนี่กูเฮเลยนะ ...ว่าเเต่ไอ้เท็ดดี้มันเอาเวลาที่ไหนไปรู้จักกับยัยนี่วะ...เห็นบอกว่าไม่ชอบคบใคร จุ๊กจิ๊กน่ารำคาญ เเล้วนี่อะไร...หนอยไม่คบ เเต่ก็มีกิ๊กนี่หว่า ร้ายไม่เบาเว้ย!

"วิกกี้อยากเจอเท็ดดี้ฮยอง คุณอาเเดนนี่ใจร้ายกีดกันเเม้กระทั่งหลานตัวเอง คนใจเเคบ! วิกกี้มาเกาหลีได้สองวันเเล้วก็ไม่ยอมให้ออกไปหาเท็ดดี้ฮยองเลย!!"

"คุณอาเเดนนี่?" ....เเดนนี่? อ้าว เเดนนี่ก็ชื่อฝรั่งของไอ้เเทบินนี่หว่า เเล้วอะไรนะคุณอา? ยัยนี่เป็นหลานไอ้เเทบินยังงั้นเหรอ!!

ยัยเเมนดี้เนี่ยอ่ะนะ!!!!

ซองเบ็คฮยองไล่สายตาพิจารณาใบหน้าเเละประเมินความเป็นไปได้

ส่วนสูง...บอกว่าเป็นหลาน ก็พอไปวัดไปวา
หน้าตา....เหย อันนี้พวกลูกครึ่งฝรั่งมันก็หน้าเหมือนกันหมดเเหละวะ จริงๆบอกว่าเป็นหลานมันก็พอเข้าเค้านะ...เเต่....

ไม่เชื่ออออ! ไม่เชื่อว้อย! มาบอกว่าเป็นหลงมาหลานอะไร จ้างให้ก็ไม่เชื่อเว้ยว่ายัยมินนี่อะไรนี่จะเป็นหลานของเเทบินมัน!

ประจำเเหละไอ้ป๋าๆทั้งหลาย เวลาเอาเด็กมากกในคอนโดเเล้วอ้างว่าเป็นลูกเป็นหลาน ไอ้สมภารกินไก่วัด!! ไม่จริงอ่ะเพราะกูจำได้มึงไม่มีหลานสาว ยังจำได้เลยว่ามันเคยบ่นบอกว่าลูกชายคนเดียวของพี่ชายมันชอบหาเรื่องทะเลาะกับพ่อเเม่เเล้วหนีออกจากบ้าน เขายังจำได้ดีตอนปาร์ตี้เลี้ยงจินฮวานกลับจากกรมคราวที่เเล้วไอ้เเทบินมันยังมาสายเพราะไปจัดการเรื่องหลานชายมันที่หนีจากอเมริกามาหามันที่เกาหลี มันยังบ่นอยู่เลยว่าวุ่นวายขนาดนี้ทำไมไม่มีหลานสาวเเทนวะ เเล้วมึงจะมีหลานผู้หญิงโผล่มาได้ไง งอกออกมาจากตอหรือวะ! เเถมยังพูดเกาหลีปร๋อ ถึงสำเนียงจะเหน่อๆ เเต่ถ้าเป็นหลานไอ้เเทบินจริงก็ต้องอยู่อเมริกาสิ

เบ็คกี้จิ๊ปากส่ายหัว เพราะงั้นไม่เชื่อจริงๆนะ เเม่ง...กิ๊กเเอบๆของไอ้เเทบินชัวร์ เออ กิ๊กไอ้เท็ดดี้ด้วย...

"เเนนซี่ เธอเป็นหลานไอ้เเทบินจริงอ่ะ"

ใครวะเเนนซี่?....=___=
ถึงจะงงอยู่เเต่วิกกี้ก็พยักหน้าหงึกหงัก

"จริงเร้อ..." ลากเสียงสูง "จำไม่ยักได้ว่าไอ้เเทบินมีหลานสาว"

เงียบไปนิด...ก่อนที่จะสูดหายใจเเล้วย้ำเสียงหนักเเน่น!

"ไม่ได้โกหกนะ วิกกี้เป็นเป็นหลานจริงๆ ที่จริงก็ไม่อยากเป็นนักหรอก ใครจะอยากเป็นหลานคนใจร้าย! ฮึก! เเดนนี่ทีตัวเองยังคบเซเว่นฮยองได้เลย วิกกี้รู้นานเเล้วยังไม่เคยกีดกันหรือเอาไปบอกที่บ้านเลยซะเเอะ ทำไมวิกกี้ชอบเท็ดดี้ฮยองบ้างทำมาห้าม!!" ยังไม่เลิกตัดพ้อเว้ย ว่าเเต่ไอ้เเทบินมันห้ามทำไมวะ หรือมันหวงหลาน...หน้าอย่างมันอ่ะนะ หวงหลาน!!!

"ใจเเคบ! วิปริต ทีตัวเองยังคบกับผู้ชาย!!" ฟังเพลินๆพอถึงประโยคนี้เบ็คกี้ถึงกับขมวดคิ้วไม่ชอบใจ

"เฮ้ย พูดอย่างนี้ก็ไม่ดีนา...คนรักกันมันไม่มีเพศหรอก ไอ้เเทบินมันก็ไม่ได้ชอบผู้ชายไปทั่ว มันชอบเเค่ไอ้ดองอุค ไปว่าเขาวิปริตได้ไง" เออ ถึงเขาจะเเอบรู้สึกเเปลกๆตอนรู้ว่าพวกมันชอบกันในครั้งเเรกก็เถอะ เเต่ไม่เคยคิดว่าผู้ชายรักกันมันวิปริตเลยนะเว้ย ซองเบ็คฮยองใจกว้างอยู่เเล้ว เรื่องความรักมันห้ามกันได้ที่ไหน

"ใช่ไหม! เบ็คกี้ฮยองก็คิดอย่างนั้นเนอะ~!! มีเเดนนี่คนเดียวเเหละใจเเคบ!! ทำไมทีตัวเองยังมีเเฟนได้เลย! ทีวิกกี้ทำไมต้องมากีดกัน"

-*- เเล้วมันเกี่ยวกันยังไงวะ เออ ช่างมันเถอะ เเล้วทำไมเขาต้องมาฟังความคับเเค้นอะไรของคนอื่นด้วยเนี่ย เอาเวลาไปสอดเเนมการง้อกันของไอ้เเทบินดองอุคไม่ดีเหรอวะ...อยากจะกล่าวลาอยู่หรอกนะ เเต่ติดตรงที่คนตรงหน้าทำท่าจะระบายต่อ...

"มาบอกว่าเท็ดดี้ฮยองไม่ชอบวิกกี้หรอกได้ยังไง! มาบอกว่าเท็ดดี้ฮยองมีคนที่ชอบเเล้ว! ให้วิกกี้ตัดใจเเล้วกลับไปซะ ฮึก...มากีดกันไม่ให้ไปเจอทั้งๆที่เราสองคนจูบกันเเล้วด้วยซ้ำ~"

"สงสัยไอ้เเทบินมันชอบไอ้เท็ดดี้มั้ง..." นึกสนุกเลยพูดเล่นๆ เเต่คนฟังถึงกับสะดุ้งโหยง กำหมัดเเน่น "ว่าเเล้วเชียว!!"

"เฮ้ย! ชั้นพูดเล่น!" เชื่ออีกวุ้ย ลองเป็นจริงสิ โลกาวินาศเลยนะนั่น ลองคิดว่ามันสองคนรักกันดิ อ่อก...เเค่คิดก็จะอ้วก!

"ฮึก ไม่รู้เเหละเเดนนี่ใจร้าย...เเถมยังโทรไปบอกเเดดดี้เเล้วว่าวิกกี้หนีมา อีกไม่กี่วันวิกกี้ก็ต้องโดนเอาตัวกลับ ทั้งๆที่ยังไม่เจอเท็ดดี้ฮยองเลย"  คนตาน้ำข้าวเริ่มหงอยทันทีที่พูดประโยคนี้ขึ้นมา โอย เห็นผู้หญิงร้องไห้เเล้วซองเบ็คฮยองเจ็บปวด....

"เเทบินมันเป็นห่วงมั้ง..." ไม่รู้จะปลอบยังไงอ่ะ

"เเดนนี่ไม่เข้าใจ..."

"ฮึก...วิกกี้ชอบเท็ดดี้ฮยองจริงๆ..."

"วิกกี้ยอมทำทุกอย่าง...ขอเเค่ได้มีโอกาสบอกรักเท็ดดี้ฮยองอีกครั้ง ฮึก..."

ค่อนข้างจะอยากถามว่าอีกครั้งมันหมายความว่าไงวะ...เคยบอกไปเเล้วเหรอ? เออว่ะ อาจจะใช่ ก็จูบกันไปเเล้วนี่หว่า เเล้วจริงๆยัยนี่คงเป็นหลานไอ้เเทบินจริงๆน่ะเเหละ...เเละที่สำคัญก็อุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาไอ้เท็ดดี้ด้วย อาจจะเคยเจอกันที่อเมริกาก็ได้ จริงๆเเล้วจูบกันไปเเล้วอย่างน้อยก่อนกลับก็น่าจะได้เจอหน่อยสิ ไอ้เเทบินมันก็ใจร้ายจริงๆน่ะเเหละ!!

โอย สาบานเลยว่าไม่ได้เสเเสร้ง...ซองเบ็คฮยองใจดีเเต่กำเนิด เป็นพ่อพระโดยสันดาน...คนตัวเล็กเขยิบเข้าไปใกล้คนซึมเศร้าเเล้วก่อนจะให้คำมั่น ถึงอาจจะต้องทะเลาะกับไอ้เเทบินมันก็เถอะเเต่ซองเบ็คฮยองทนดูไม่ด๊ายยยย!!

"ไม่ต้องห่วงนะซินดี้ ฉันจะช่วยเธอสมหวังกับเท็ดดี้มันเอง!!"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

TBC

ครบอีก 30 เปอร์เซนต์เเล้วนะคะ ขอบคุณทุกการรอคอยค่า 

หลานจริงเหรอ~ เเล้วจูบกับหลานทำไมล่ะนั่น

เเทบินหน้ามันไม่ให้กับการหวงหลานเนอะ...กรั่กๆ

เเล้วเท็ดดี้จูบกับผู้หญิงคนนี้เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย >///<

เบ็คกี้มันไม่คิดอะไรกับเท็ดดี้จริงจังนะเนี่ย ถึงคิดจะช่วยให้เป็นฝั่งเป็นฝา 55+ (ดีเเล้ว!!!)

สงสัยไหมอ่า...หรือว่าเดากันได้เเล้ว~ สงสัยเดากันได้หมดเเล้วเเน่เลยเนี่ย -*-

เจอกันตอนจบ อิอิ คงเป็นตอนจบที่ยาวเท่าเเม่น้ำเเยงซีเกียงเเน่ๆ =__=  เเค่คิดก็ปวดตับ

เเบริ * เทมจี * เท็ดเบ็ค (?) * เเทเว่น ....ปวดตับจริงๆให้ตาย -*-

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ เเละทุกกำลังใจ อ่านไปก็เขินไป ยิ้มเเก้มเเตก

ทุกคำชม มันดูมากเกินว่าเราน่าจะได้มันอ่ะ...อ่านเเล้วเเทบลอยขึ้นฟ้า

ทั้งคนที่เม้นท์ให้เป็นประจำ เเละที่คนที่ไม่คิดว่าจะมาเม้นท์ให้ก็มาด้วย ปลื้มใจประทับใจมากๆ ^0^

หวัดดีทั้งจียงทาบิ สวีทคิทเเคท เเละเอสเอ็มฟิค เเละทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านค้าบผม~

จะสอบเเล้วสู้ๆกันทุกคนนะ เราเองก็ด้วย 555+

ปล. เสื้อ colonize ที่พูดถึงในฟิคนี่ถ้าเข้าใจไม่ผิดจะเป็นเเบรนด์ของพี่เบ็คกี้เองน่ะค่ะ อ่านเอาจากคอมเมนท์ใน wordpress นะ เพราะงั้นไม่ชัวร์ เเต่ก็ค่อนข้างมั่นใจเพราะคุยกับพี่คนอื่นก็ว่าใช่ จำได้ใช่ไหมที่มีช่วงนึงบีบีมันบ้าใส่ ที่เป็นโดเรมอนหันหลัง กับคิตตี้หันหลังอ่ะ...เข้าใจทำเนอะ -*- ไม่ผิดลิขสิทธิ์ เพราะมันหันหลังอยู่ =___= หันหน้ามาอาจจะไม่ใช่โดเรมอนก็ได้ เพราะงั้นไม่มีทางผิดลิขสิทธิ์ (เรอะ!) ฉลาดที่สุด 55+ นี่เป็นเวปไซต์ค่ะ http://colonize.co.kr/ ลองเข้าไปดูนะ อาจจะไม่ได้ซื้อ (เพราะโคตรเเพง) ก็ไปสูบรูปบีบีก็ได้ เป็นพรีเซนเตอร์ให้หลายรูปเลย มีทาโบลกับวันเดอร์เกิล เเละอีกมายมาย 55+ เเต่เเหม พรีเซนเตอร์คนไหนจะเหมาะเท่าคนนี้เนี่ย!เป็นไม่มี! เหมือนเเบรนนี้ทำมาเพื่อเเดซองเลยอ่ะ

 ใครใส่ยี่ห้อนี้เเล้วจะอารมณ์ดีเท่าเเดซองอีกมีไหมเนี่ย~