This Love EP.17 (T.O.P x G-DRAGON)

posted on 31 May 2008 23:52 by bigbangfic in ThisLove

 

 

THIS LOVE

Couple : TOP X G-DRAGON ,

  TAEBIN X SE7EN

TEAYANG X SEUNGRI


Writer : diy (ดีไอวาย)

 
Warning:  (I know they're really MAN. write this just for fun. Don't be serious!!)

 

Fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่ง
ตัวละครอ้างอิงคาแรคเตอร์สมาชิกวง BIGBANG,1TYM
มีเนื้อหาเกี่ยวกับ BOY'S LOVE
เรื่องราวในฟิคไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลจริง
หรือสถานที่จริงที่ได้อ้างอิงเอาไว้เเต่อย่างใด
 
 
 
 Chapter 17


“ไอ้พี่เทมป์บ้า!! ไอ้พี่ชั่ว!! ขี้โกง!!! ปล่อยนะเว้ยยย!!”

 “ผมไม่นับ! แบบนี้ไม่นับ แบบนี้ขี้โกง พี่เทมป์ไม่ใช่ลูกผู้ชาย!!!”

 “ไอ้พี่บ้า!! คิ้วหนา!! ตูดใหญ่!! ไอ้พี่กอริลล่ากลับมาเปิดประตูนะเว้ย!!!!”

หอบหายใจเหนื่อยอ่อน โวยวายเป็นวัวบ้าไอ้พี่เทมป์มันก็ไม่ได้กลับมาเปิดประตูให้เลยซักนิด ซึงริเอนหลังลงกับเบาะแล้วพ่นลมหายใจหงุดหงิดแบบอย่างที่สุด แบน! แบน! แบบนี้ต้องแบน! ขี้โกงว่ะคนอะไรวะ!

 “พี่แดซองเป็นพยานเลยนะว่าแบบนี้ไม่นับ! ไอ้ที่ท้ากันไปยกเลิก พี่เป็นพยานให้ผมด้วย!” ซึงริหันไปเขย่าตัวแดซองที่ยังคงงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น พอจับใจความได้นิดหน่อย....จริงๆมันควรจะไม่นับตั้งแต่เอ็งกระโดดขึ้นรถพี่เขาแต่แรกแล้วล่ะไอ้น้องเอ๋ย

 “อ๊ะ ฝนตก!!” ไม่ทันที่แดซองจะพูดอะไรซึงริก็ร้องอ๊ะออกมาอีกแล้ว เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นอะไรหยดแหมะลงกระทบกับกระจกใสที่หน้าต่างรถ คิ้วหนาขมวดขึ้นทันทีอย่างขุ่นเคือง

ว้อย! มีอะไรมาขัดอกขัดใจได้ทุกเรื่องสิน่า! โดนขังอยู่ในรถไม่พอฝนยังตกอีก! ลงเอยแบบนี้ไอ้พี่เทมป์มันคงจะยอมฝ่าสายฝนออกมารับหรอกนะ อย่างนี้ซึงริกับพี่แดซองไม่ต้องนั่งแกร่วอยู่ในนี้จนกว่าฝนจะหยุดตกหรือ!

แล้วป่านนี้พี่จียงกับพี่เทมป์จะได้เรื่องไปถึงไหนแล้วนะ ทำไมเขาทำอะไรไม่ได้เลยนะ! ว้อยยยยย ซึงริหงุดหงิดที่สุดเลยว้อย!!!!

เห็นน้องเล็กทำท่าจะโวยวายขึ้นมาอีกระลอกแดซองเลยรีบขัดก่อนจะบานปลาย

 “ซึงริใจเย็นน่า โวยวายไปพี่เทมป์ก็ไม่กลับมาหรอก เพราะงั้นเสียพลังงานเปล่าๆนะ”

 “พี่เทมป์ขี้โกง!!” ยังไม่เลิกเจ็บใจ ซึงริกำหมัดแน่นก่อนจะหันไปมองที่แดซอง

 “เรามาคว่ำบาตรพี่เทมป์กันเถอะ!”

ฟังแล้วแดซองก็ต้องขมวดคิ้ว ซึงริกับเขาคว่ำบาตรไอ้พี่ใหญ่มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างวะ จะกระเทือนถึงครึ่งติ่งหูพี่เทมป์เขาไหมเนี่ย

 “ฮือออ พี่จียง~” ครางหงิงเป็นหมาหงอยก่อนจะเอนหัวลงซบกับขอบประตูนั่งซึม สายตาจับจ้องเม็ดฝนที่เริ่มลงเม็ดหนากระทบกระจกจนเกิดเสียงอย่างเศร้าสร้อย....เห็นน้องชายหงอยแดซองก็อดหงอยตามไม่ได้

อยากจะบอกซึงริให้ตัดใจแต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่เออออตามมันไป
เขาอาจจะเป็นคนใจอ่อนนะ....ถึงพี่จียงกับพี่เทมป์จะเป็นแฟนกันแล้วก็เถอะ แต่เขาสงสารซึงริมันนี่ ปกติมันร่าเริงจะตาย เห็นมันหงอยแดซองก็สงสารสิ เฮ้อ......

ความเงียบปกคลุมอยู่นานก่อนจะที่เสียงถอนหายใจกับคำถามจะดังลอยขึ้นมาแทรกเสียงหยดฝน

 “พี่….ผมจะรักพี่จียงจริงหรือเปล่านะ”

มันดูเป็นคำถามง่ายๆ แต่มันเป็นเรื่องที่ค้างคาใจอยู่จนอดว้าวุ่นไม่ได้.....นิ้วเรียวลากตามหยดน้ำที่ไหลไปตามพื้นเรียบของกระจกอย่างเหม่อลอย

 

ตกลงซึงริคิดยังไงกับพี่จียงกันแน่ ?

ตกลงเขารักพี่จียงเหมือนที่พี่เทมป์รักหรือเปล่า ?

แล้วอะไรกันแน่ที่เรียกว่าความรักนะ...?

 

 “เฮ้อ...ความรัก.....เข้าใจยากจังเลยพี่แดซอง”

แดซองถอนหายใจ มือใหญ่เอื้อมไปโอบให้หัวของซึงริให้เอนลงมาที่ไหล่กว้าง...ลูบหัวน้องเล็กไปมา

ซึงริน่ะยังเด็ก อาจจะยังแยกไม่ออกว่าความรักแบบไหนคือแบบไหน ต้องทำยังไงถึงจะรู้ ต้องทำอย่างไรถึงจะแน่ใจ....ความรู้สึกที่มันซ่อนอยู่ลึกๆ

ก็แค่ความรัก..........แต่ทำไมมันยากเย็นนักนะ...

“ซึงริ...” เสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นของพี่ชายลอยเข้าหูผสมกับเสียงฝนตกภายนอกรถเหมือนดนตรีขับกล่อมชั้นดี...ซึงริหลับตาฟังที่แดซองกำลังพูด

“ความรักน่ะถ้าอยากรู้จักจริงๆมันก็ไม่ยากนะ......ลองถามตัวเองดูสิ”

ไม่ยาก....ง่ายนิดเดียว....

ก็แค่ลองหลับตา....

แล้วปิดตัวเองจากโลกภายนอก ….

ฟังเสียงหัวใจที่บอก….

 

 

 

 “เวลานายเห็นพี่จียงกินไอติมนายน่ะอยากไปกินกับพี่เขาไหม?”