This Love EP.17 (T.O.P x G-DRAGON)
posted on 31 May 2008 23:52 by bigbangfic in FicThisLove
ep . 17
“ไอ้พี่เทมป์บ้า!! ไอ้พี่ชั่ว!! ขี้โกง!!! ปล่อยนะเว้ยยย!!”
“ผมไม่นับ! แบบนี้ไม่นับ แบบนี้ขี้โกง พี่เทมป์ไม่ใช่ลูกผู้ชาย!!!”
“ไอ้พี่บ้า!! คิ้วหนา!! ตูดใหญ่!! ไอ้พี่กอลลิล่ากลับมาเปิดประตูนะเว้ย!!!!”
หอบหายใจเหนื่อยอ่อน โวยวายเป็นวัวบ้าไอ้พี่เทมป์มันก็ไม่ได้กลับมาเปิดประตูให้เลยซักนิด ซึงริเอนหลังลงกับเบาะแล้วพ่นลมหายใจหงุดหงิดแบบอย่างที่สุด แบน! แบน! แบบนี้ต้องแบน! ขี้โกงว่ะคนอะไรวะ!
“พี่แดซองเป็นพยานเลยนะว่าแบบนี้ไม่นับ! ไอ้ที่ท้ากันไปยกเลิก พี่เป็นพยานให้ผมด้วย!” ซึงริหันไปเขย่าตัวแดซองที่ยังคงงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น พอจับใจความได้นิดหน่อย....จริงๆมันควรจะไม่นับตั้งแต่เอ็งกระโดดขึ้นรถพี่เขาแต่แรกแล้วล่ะไอ้น้องเอ๋ย
“อ๊ะ ฝนตก!!” ไม่ทันที่แดซองจะพูดอะไรซึงริก็ร้องอ๊ะออกมาอีกแล้ว เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นอะไรหยดแหมะลงกระทบกับกระจกใสที่หน้าต่างรถ คิ้วหนาขมวดขึ้นทันทีอย่างขุ่นเคือง
ว้อย! มีอะไรมาขัดอกขัดใจได้ทุกเรื่องสิน่า! โดนขังอยู่ในรถไม่พอฝนยังตกอีก! ลงเอยแบบนี้ไอ้พี่เทมป์มันคงจะยอมฝ่าสายฝนออกมารับหรอกนะ อย่างนี้ซึงริกับพี่แดซองไม่ต้องนั่งแกร่วอยู่ในนี้จนกว่าฝนจะหยุดตกหรือ!
แล้วป่านนี้พี่จียงกับพี่เทมป์จะได้เรื่องไปถึงไหนแล้วนะ ทำไมเขาทำอะไรไม่ได้เลยนะ! ว้อยยยยย ซึงริหงุดหงิดที่สุดเลยว้อย!!!!
เห็นน้องเล็กทำท่าจะโวยวายขึ้นมาอีกระลอกแดซองเลยรีบขัดก่อนจะบานปลาย
“ซึงริใจเย็นน่า โวยวายไปพี่เทมป์ก็ไม่กลับมาหรอก เพราะงั้นเสียพลังงานเปล่าๆนะ”
“พี่เทมป์ขี้โกง!!” ยังไม่เลิกเจ็บใจ ซึงริกำหมัดแน่นก่อนจะหันไปมองที่แดซอง
“เรามาคว่ำบาตรพี่เทมป์กันเถอะ!”
ฟังแล้วแดซองก็ต้องขมวดคิ้ว ซึงริกับเขาคว่ำบาตรไอ้พี่ใหญ่มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างวะ จะกระเทือนถึงครึ่งติ่งหูพี่เทมป์เขาไหมเนี่ย
“ฮือออ พี่จียง~” ครางหงิงเป็นหมาหงอยก่อนจะเอนหัวลงซบกับขอบประตูนั่งซึม สายตาจับจ้องเม็ดฝนที่เริ่มลงเม็ดหนากระทบกระจกจนเกิดเสียงอย่างเศร้าสร้อย....เห็นน้องชายหงอยแดซองก็อดหงอยตามไม่ได้
อยากจะบอกซึงริให้ตัดใจแต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่เออออตามมันไป
เขาอาจจะเป็นคนใจอ่อนนะ....ถึงพี่จียงกับพี่เทมป์จะเป็นแฟนกันแล้วก็เถอะ แต่เขาสงสารซึงริมันนี่
ปกติมันร่าเริงจะตาย เห็นมันหงอยแดซองก็สงสารสิ เฮ้อ......
ความเงียบปกคลุมอยู่นานก่อนจะที่เสียงถอนหายใจกับคำถามจะดังลอยขึ้นมาแทรกเสียงหยดฝน
“พี่….ผมจะรักพี่จียงจริงหรือเปล่านะ”
มันดูเป็นคำถามง่ายๆ แต่มันเป็นเรื่องที่ค้างคาใจอยู่จนอดว้าวุ่นไม่ได้.....นิ้วเรียวลากตามหยดน้ำที่ไหลไปตามพื้นเรียบของกระจกอย่างเหม่อลอย
ตกลงซึงริคิดยังไงกับพี่จียงกันแน่ ?
ตกลงเขารักพี่จียงเหมือนที่พี่เทมป์รักหรือเปล่า ?
แล้วอะไรกันแน่ที่เรียกว่าความรักนะ...?
“เฮ้อ...ความรัก.....เข้าใจยากจังเลยพี่แดซอง”
แดซองถอนหายใจ มือใหญ่เอื้อมไปโอบให้หัวของซึงริให้เอนลงมาที่ไหล่กว้าง...ลูบหัวน้องเล็กไปมา
ซึงริน่ะยังเด็ก อาจจะยังแยกไม่ออกว่าความรักแบบไหนคือแบบไหน
ต้องทำยังไงถึงจะรู้ ต้องทำอย่างไรถึงจะแน่ใจ....ความรู้สึกที่มันซ่อนอยู่ลึกๆ
ก็แค่ความรัก....
แต่ทำไมมันยากเย็นนักนะ...
“ซึงริ...” เสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นของพี่ชายลอยเข้าหูผสมกับเสียงฝนตกภายนอกรถเหมือนดนตรีขับกล่อมชั้นดี...ซึงริหลับตาฟังที่แดซองกำลังพูด
“ความรักน่ะถ้าอยากรู้จักจริงๆมันก็ไม่ยากนะ......ลองถามตัวเองดูสิ”
ไม่ยาก....ง่ายนิดเดียว....
ก็แค่ลองหลับตา....
แล้วปิดตัวเองจากโลกภายนอก ….
ฟังเสียงหัวใจที่บอก….
.
.
.
.
.
.
.
“เวลานายเห็นพี่จียงกินไอติมนายน่ะอยากไปกินกับพี่เขาไหม?”
.
.
.
.
อยากรู้จักความรัก ง่ายนิดเดียว....?
++++++++++++++++++++++++++++++++++
“ไม่!! ผมไม่ลง! อย่ามาบังคับนะ”
ทั้งโวยวายทั้งจับยึดเกาะประตูรถแน่น นี่ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจนะ ชเวดองอุคจะขอยันไอ้รุ่นพี่ตัวเล็กที่มายื้อยุดฉุดให้เขาลงจากรถซะทีเถอะ อะไรวะตัวก็เล็กแต่ดันแรงเยอะชะมัด ยื้อฉุดเขามาร่วมหลายนาทีแล้วก็ไม่ยอมหมดแรง ก็มันใช่เรื่องไหมล่ะ ต่อให้พี่เบ็คกี้พยายามกว่านี้เขาก็ไม่มีวันลงจากรถแน่ๆ โดยเฉพาะจะให้ลงไปขอโทษคนบนคอนโดน่ะ ฝันไปเถอะ!!!
“ไหนพี่ว่าจะพาผมกลับบ้านไง!!” เออ! ไหนว่าจะพากลับบ้านแล้วทำไมถึงมาหน้าคอนโดพี่แทบินได้เล่า แล้วทำไมต้องมาบังคับให้ไปขอโทษด้วย ชเวดองอุคไม่ผิด เขาไม่ผิด ฆ่าให้ตายก็ไม่มีวันขอโทษหรอก!!
“ก็ชั้นอึดอัดแทนอ่ะ! พวกนายทะเลาะกันในช่วงวันหยุดพักร้อนของนายแบบนี้ กลับอเมริกาไปทั้งแบบนี้จะดีเหรอวะ!!”
“ดี!~ดีสิ! ก็พี่แทบินเบื่อผมแล้ว แล้วทำไมผมต้องง้อด้วย ผมไม่จนตรอกขนาดนั้นหรอกนะ!!” ไม่มีวันซะหรอก คนอย่างเขาน่ะ...เบื่อกันแล้วก็แล้วกันสิ ไม่ตาย แค่นี้ไม่ตาย!!
“เฮ้ย มันจะเบื่อแกได้ยังไงเล่า เห็นมันรักนายขนาดนั้น อย่าไปฟังไอ้เท็ดดี้มันดิวะ”
“ก็พี่แทบินไม่เหมือนเดิม” ยังยืนยันหนักแน่น “พี่แทบินเบื่อผมแล้ว!!” ประโยคก็ซ้ำเดิมๆ แต่เพราะมันคือสิ่งที่คาใจคนเอาแต่ใจอยู่ตลอดเวลานั้นแหละ....
ว้อยยยยย ทำไมมันพูดยากพูดเย็น หัวดื้อหัวรั้นได้ขนาดนี้วะ เบ็คกี้ชักอารมณ์เสีย
“เออๆๆ จริงๆชั้นก็ว่าไอ้แทบินมันอาจจะเบื่อนายจริงๆก็ได้นะ...” คนตัวเล็กเลิกเซ้าซี้แถมยังพูดจากลับจากหน้ามือเป็นหลังมือ
“……………” ดองอุคชะงักกึกเมื่ออยู่ๆรุ่นพี่ก็เปลี่ยนท่าที...เบ็คกี้ยักไหล่แล้วทำหน้าแบบเบื่อโลก
“เออ ชั้นก็ว่าพวกนายไม่ต้องไปคืนดีกันหรอก”
“……………”
“ให้พวกนายเลิกกันไปน่ะก็ดีแล้ว...ไอ้แทบินสุดท้ายมันอาจจะลงเอยกับสาวแถวนี้ระหว่างนายไปใช้ชีวิตอยู่อเมริกาก็ได้นะ”
“……………”
“เออ ชั้นก็ว่านายก็ไม่ต้องไปสนหรอก เดี๋ยวนายก็หาเอาใหม่ก็ได้ ดีกว่าไอ้แทบินมีเยอะแยะ”
“……………”
“มันก็ไม่ค่อยน่าเสียดายหรอก หน้าตาก็งั้นๆ หล่อแค่ระดับนายแบบ รวยแค่มีปัญญาสะสมรถ ขี้เอาอกเอาใจ แถมเจนเทิลแมนจนหน้าหมั่นไส้ เออ! ชั้นว่าเดินไปตลาดเจอไอ้คนคุณสมบัติแบบนี้อีกเยอะ ไม่ต้องเสียดายหรอกว่ะ”
“…..…………”
“นี่เผลอๆชั้นว่ามันอาจจะดีใจก็ได้นะเนี่ย....แม่งเอ๊ยยย มันอาจจะวางแผนไว้ก็ได้นะว่าจะมีแฟนใหม่ โหยเป็นชั้นก่อนเลิกขอต่อยแม่งซักสองหมัดให้หายแค้น อยู่ๆมาทิ้งกันกลางทาง แม่งงงง เออ เอาวะ ในเมื่อแกไม่อยากขึ้นไปชั้นก็จนปัญญาจะยุ....เอ้า กลับๆๆเดี๋ยวไปส่ง!”
เบ็คกี้ทำท่าจะเดินไปฝั่งคนขับ แต่แล้วอยู่ๆคนโดนยุก็ร้องขัดขึ้น
“เดี๋ยวก่อนพี่....” เสียงราบเรียบเอ่ย คิ้วขมวดหน้าเคร่งอย่างกับพร้อมจะไปต่อยคน
”ไอ้ประโยคหลังน่าสนใจ....”
เบ็คกี้ยกยิ้มกว้าง....ไอ้ที่ว่าต่อยแม่งซักหมัดใช่มะ...กูว่าแล้วต้องมุกนี้
“ใช่มะ นี่ถ้าเจอหน้านะ ต่อยแม่งเลย เอาให้หน้าหล่อๆมันให้เสียโฉมซะทีเพื่อความสะใจ”
ยุแยงตะแคงรั่ว แล้วจัดการดึงไอ้ตัวดีออกมาจากรถ ก่อนจะปิดล็อคประตูตามหลัง
“ขึ้นลิฟท์ไปแล้วกันเนอะ ทำเป็นหรูอยู่ห้องพิเศษชั้นบนสุด....ถ้าแม่งมีไฟไหม้กูว่ามันตายคนแรกเลยเนี่ย” หัวเราะอารมณ์ดีก่อนเดินนำน้องชายไป คนตัวเล็กผิวปากอย่างอารมณ์ดี
เขาว่ากันว่าชเวดองอุคฉลาดเป็นกรด...
แต่เมื่อมันยังเป็นเด็กวายจี...ความโง่อันเป็นกรรมพันธุ์ของค่ายมันก็เฉลี่ยมีกันทุกคนแหละว้า...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงคงได้ยินคำขอของจียงที่อยากให้ตัวเองหายตัวได้หลังจากเงยหน้ามาพบว่าตัวเองชนกับใครเข้า
แม่งเอ๊ยยย ที่มีเยอะแยะทำไมมันจะต้องมาซวยซ้ำซ้อนมาชนกับไอ้เทมป์มันด้วยว้า...ฮือ นอกจากจียงจะซาบซึ้งแล้วว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์น่ะไม่มีจริง....จียงยังค้นพบอีกว่าไอ้ที่มีจริงน่ะ...คือนรกต่างหาก!!
คดีแรกเลยหนีมาเที่ยว....ไอ้เทมป์เจอหน้ากันแทบจะแจกใบเหลืองให้ แต่ยังไม่ทันจะได้เคลียร์อะไรทั้งสิ้น ยูบินที่จำได้ว่าเทมป์อยู่วงเดียวกับเขาก็เข้ามาแทรกซะก่อน...ชวนนั่งด้วยไม่ว่า....แนะนำว่าชิ่ออะไรก็ไม่ว่า.....แต่แนะนำว่าเป็นแฟนเก่านี่! โฮกกกกก รู้สึกยังกับโดนยิงบอลเข้าประตูตัวเองสามลูกถ้วน หน้าไอ้เทมป์ตอนหันมาสบตานี่แทบจะฟาดใบแดงให้ออกจากสนาม
เนี่ยแล้วพอเทมป์มันรู้ว่ายูบินเป็นแฟนเก่าจียงเลยเงียบไปเลย แถมไอ้กอลลิล่ามันไม่คิดจะปิดสีหน้าไม่พอใจเลยซักนิด โดนไปหลายดอกจียงตัวลีบเหลือนิ้วเดียวแบบอัตโนมัติ แต่มันไม่หมดแค่นั้นน่ะสิ ไอ้สองคดีแรกก็หนักแล้วนะ แต่บอกแล้วว่านรกมีจริง มันยังอุตส่าห์มีคดีที่สามมาให้ไอ้เทมป์ส่งสายตาคาดโทษมาให้เสียวสันหลังอีก!
เรื่องอะไรน่ะหรือ?
เรื่องของเรื่องคือ...จียงไม่ได้ตั้งใจจะหันไปสบตาโต๊ะข้างๆเลยนะ...แต่ก่อนหน้านี้ที่เทมป์จะมา เขาดันมารยาทดีไปยกแก้วทักทายไว้ พอมันบังเอิ๊ญไปสบตาอีกทีเข้า ผู้หญิงเขาก็ยิ้มให้อีก...นั่นแหละ...ไอ้เทมป์เห็นเต็มๆ หนึ่งดอก!
แล้วพอหันไปทางซ้ายกะทำไม่รู้ไม่ชี้เต็มที น้องๆโต๊ะซ้ายก็ดันหลงเสน่ห์ความหล่อ(คิดไปเอง)ยกแก้วทักขึ้นมาอีก นี่ขนาดทำเป็นไม่เห็นนะ หันกลับมาไอ้เทมป์มันดันมองอยู่พอดี...นั่นแหละ เลยโดนไปอีกหนึ่งดอก
แม่งเอ๊ย ฮือออ ควอนจียง อยากจะพาตัวเองไปปีนยอดเขาเอเวอร์เรส ปีนไปให้ถึงยอดแล้วตะโกนสุดปอดให้โลกรับรู้ว่า ‘กรูผิดไปแล้ววววววว’
ก็รู้นะว่าผิดที่ตอนแรกเขาทักสาวๆไปทั่ว แต่มาเที่ยวผับนี่จะให้มานั่งสมาธิหรือไงครับ ผิดหรือที่ควอนจียงจะขอมองรอบๆเพื่อชมสิ่งสวยงามอันแสนจะจรรโลงจิตใจระหว่างการดริ๊งค์ สาวสวยๆอยู่รายรอบถ้าไม่มองจะให้ทำอะไร หรือจะให้เขานั่งก้มหน้าก้มตานับขนหน้าแข้งไอ้แทยังเล่นกัน....
มันไม่ใช่ใช่ไหม?...ก็แค่มองของสวยๆงามๆเป็นกำไรชีวิตมันจะผิดอะไรนักหนา
แล้วถ้าสาวๆพวกนั้นยิ้มมา มันก็ต้องยิ้มตอบ ยกแก้วทักทายมามันก็ต้องทักทายตอบ ไม่ใช่เรื่องผิดเลยใช่ไหม อย่างนี้เขาไม่ได้เรียกว่าเล่นหูเล่นตา หรือนอกใจอะไร ควอนจียงก็แค่ทำตามมารยาทที่สอนไว้ในวิชา ส.ล.น ตอนประถมเท่านั้นเอง
ไม่เคยรู้สึกว่าที่ตัวเองทำมันเป็นเรื่องผิดเลยซักนิด จนกระทั่งไอ้ผลของการกระทำมันรีแอ็คชั่นมาให้ปวดหัวกันได้ขนาดนี้ แม่งวิชา ส.ล.น หลอกกู! ไหนบอกยิ้มให้ใครก็ถือว่าเป็นเรื่องดีไง แล้วทำไมไอ้เทมป์มันถึงทำหน้าเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ขนาดนั้นล่ะ!!
"แล้วทำไมกูต้องมานั่งคั่นระหว่างมึงกับพี่เขาด้วยวะ”
นั่นคือเสียงอุทธรณ์ของเพื่อนซี้ที่นั่งเป็นไม้กันกอลลิล่าอยู่ ตอนนี้แทยังมีพี่ใหญ่นั่งอยู่ข้างซ้าย ไอ้เพื่อนนรกนั่งอยู่ข้างขวา และมีบรรยากาศตึงเครียดอยู่ทั้งซ้ายขวาหน้าหลังในระยะตีวงล้อมรัศมี 1 เมตรรอบตัว
ซวยกว่ากูไม่มีแล้วเนี่ย!
หันไปมองพี่เทมป์รายนี้ก็ส่งกระแสกดดันคนอื่นออกจากตัวตลอดเวลาอย่างกับเป็นธาตุกัมมันตรังสี แต่ก็เข้าใจนะเป็นเขาเขาก็โกรธเหมือนกัน...หนีมาเที่ยวแล้วไม่บอกกันไม่พอ ตามมาเจอยังดันมาอยู่กับแฟนเก่าแบบนี้ ก็เข้าใจความรู้สึกอยู่ว่าทำไมพี่เทมป์ถึงโกรธจนเงียบไป
อยู่กับแฟนเก่า...น่าคิดมากไม่ใช่เล่นไม่ใช่หรือ ท่าทางพี่เขาต้องการคำอธิบายจากจียงเหมือนกันแต่ไอ้จียงมันก็ยังไม่ปริปากพูดอะไรเลย
แต่แทยังก็เข้าใจจียงเหมือนกันนะ ยูบินเป็นแฟนเก่า...การที่ให้แฟนเก่ารู้ว่าตัวเองไปคบกับผู้ชายมันคงจะไม่ใช่เรื่อง มันเลยเลือกที่จะนิ่งอยู่แบบนี้ พูดให้ถูก...แทยังว่าจียงเริ่มไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงมากกว่า
“มึง รู้ซึ้งหรือยังเนี่ย ผลของการนอกใจเป็นยังไง” แทยังหันไปกระซิบกับจียง
Who ?! ใครนอกใจ! ใคร กูเปล่า! มึงบ้าเปล่า อย่ามาใส่ร้ายนะ...
“มึงอย่าทำเหมือนไม่มีอะไรแล้วเฉไฉมารินเหล้าให้กูได้ป่ะ...” แทยังกระซิบเมื่อจียงมันไม่ตอบอะไร ไม่มีอะไรทำก็มารินเหล้าใส่แก้วเขาให้ดูเหมือนยุ่งอยู่ซะงั้น คือมันทำอะไรไม่ถูกน่ะแหละ ขำมันเหมือนกันนะ โคตรซวยเลยต้องมาอยู่ท่ามกลางแฟนใหม่ที่เป็นผู้ชายและแฟนเก่าที่เป็นทอม~ นี่บอกความจริงกูมานะ จริงๆแล้วมึงเป็นดี้ปลอมตัวมาใช่ไหม
“มึงก็อย่าบ้าจี้แดกดิวะ กูเห็นมันพร่องกูก็เติมให้ไง” เฉไฉ... ก็ไอ้เทมป์มันมองอยู่อ่า กูทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย ว่าแต่มึงจะกินทำไมล่ะวะไอ้เตี้ย เติมก็แดก แดกก็หมด หมดนี่มึงเริ่มเมาแล้วนะเนี่ย แทยังดูกึ่มๆแล้วหลังจากดื่มที่จียงรินให้แก้วที่สี่
บรรยากาศโดยรอบกดดันโดยไม่รู้สาเหตุ ยูบินเลยโพล่งขึ้นมากลางป้องทำลายความเงียบ
“นี่จียง...เห็นทีชั้นจะให้นายดามใจเพื่อนชั้นไม่ได้แล้วล่ะสิ สาวๆทักกันเกรียวแบบนี้ นิสัยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยน้า นี่ตกลงที่บอกว่าไม่มีแฟนจริงป่ะเนี่ย”
เอิ่ม อย่าเปิดประเด็นให้มัน HOT ISSUE สิครับ ก็เข้าใจนะว่าอยากชวนคุยให้บรรยากาศมันร่าเริง อยากหยอกเอินเอาฮาให้บรรยากาศดีขึ้น แต่ควอนจียงขออนุญาตไปปีนยอดเขาเอเวอร์เรสอีกรอบแต่คราวนี้จะขอไปโหม่งลงมาตายให้รู้แล้วรู้แร่ดไปเลย ยิ่งพูดเรื่องยิ่งไปกันใหญ่นะเนี่ย
เทมโปชะงักเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ‘ไม่มีแฟน?’ จียงหลบตาวูบเมื่อเทมป์มองมา
แง~ ก็ไม่ได้ตั้งใจอ่ะ ไม่ได้ตั้งใจทำไงดีวะ ทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่แล้วเนี่ย รู้สึกเหมือนตัวเองมีคำว่า-ชั่ว-แปะอยู่กลางหน้าผากอย่างไรอย่างนั้นเลย
“พี่เทมป์เสียใจกูว่าไม่เท่าไหร่ว่ะ แต่ตอนนี้มึงโคตรเสียหมาเลยไอ้จี”
พอเริ่มเมา ปากเริ่มหมาเลยนะมึง ตอนแรกเห็นนิ่งๆไปเพราะเรื่องซึงริ งดไม่ปล่อยหมาออกมาเดินเล่นอยู่นานเชียว ตอนนี้เริ่มพาเหรดกันออกมากัดจียงให้ได้แผลอีก
“กูจะเป็นมะเร็งตายเพราะรังสีแกมม่าที่ออกมาจากตัวพี่เขาแล้วเนี่ย มึงมาเปลี่ยนที่กับกูเลยมา” แทยังกระซิบ
“แทยัง” เทมโปเรียก แทยังสะดุ้ง.....จียงแอบเบ้ปาก ไงล่ะทำมาเป็นว่ากู~ไอ้กร๊วก เห็นมะมึงยังสะดุ้งเลย
“ฮะ?”
“ชั้นขังไอ้ซึงริกับแดซองไว้ในรถ....นายเอานี่ไปที” เทมโปยื่นกุญแจรถตัวเองให้ แทยังรับมา “นายขับรถชั้นกลับเอาไอ้พวกนั้นไปด้วย ถ้านายเมาให้แดซองขับแล้วกัน ส่วนรถนาย เดี๋ยวชั้นจะขับกลับให้เอง...”
“แล้วอย่าให้ซึงริเข้ามานะถือว่าช่วยพี่แล้วกัน พี่จะอยู่อีกซะหน่อย........มีเรื่องต้องเคลียร์” เสียงนิ่งๆหน้าเรียบๆบอก แทยังพยักหน้า ส่วนจียงเสียวสันหลังวาบ
แทยังมึงอย่าไปนะ...มึงได้ยินไหม ไอ้เทมป์บอกจะเคลียร์ กูกลัวว เมิงอย่าไปนะ มึงอย่าปายยยยยยยยยยยยย....!!!
โวยวายในใจแต่หน้ายังสงบนิ่ง ไอ้แทยังไอ้เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดมันเดินออกไปแล้วแถมยังสะบัดมือที่จียงรั้งไว้อีกต่างหาก ฮือออ ค่าบินไปเนปาลเท่าไหร่วะ ควอนจียงจะไปยอดเขาเอเวอร์เรสจริงๆนะ
แล้วพอแทยังเดินออกไปยูบินก็หันไปบอกว่าเดี๋ยวตัวเองกับลีน่าจะไปบอกผู้จัดการร้านว่าจะเปลี่ยนไปนั่งห้องวีไอพี เพราะว่าตั้งแต่จียงกับเทมโปมานั่ง คนก็มองมาเพราะจำได้ว่าเป็นนักร้อง....เห็นหลายสายตามองมาเลยชักอยากจะเปลี่ยนที่นั่ง
จียงอยากบอกเหลือเกินว่าไม่จำเป็น ไม่เอา! อย่าไป อย่าทิ้งเขาไว้กับมันสองคน ม่ายยยยยยยยยยย
เป็นอีกครั้งที่จียงโวยวายแค่ในใจ แทบอยากจะร้องไห้เมื่อสองสาวเดินลุกไปแล้ว ตอนนี้เลยเหลือเขากับเทมโปสองคน กับบรรยากาศกดดัน
ใจเย็นๆจียงแกไม่ผิด แกแค่ออกมาเที่ยว ใช่! เขาไม่ผิดเลยนี่หว่า ที่เจอยูบินก็เป็นเรื่องบังเอิญ ส่วนเรื่องที่มองผู้หญิงคนอื่นก็....ก็....ก็ช่างมันเถอะ แล้วเรื่องที่เขาบอกว่ายังไม่มีแฟนอันนั้นก็....ก็ช่างมันอีกเหมือนกัน
จริงๆแล้วนะ เขาต้องโกรธมันอยู่ดิ ไอ้เทมป์มันจุดไฟแล้วเอาน้ำราด ทำให้อยากแล้วจากไป ใช่! จริงๆแล้วตอนนี้เขาต้องงอนมันอยู่นี่หว่า เหตุผลของการหนีมาเที่ยวเพียงเพราะเขาโกรธที่เทมป์มันซื่อบื้อนี่หว่า แล้วทำไมตอนนี้สถานะมันกลับกันแบบนี้วะ!!
“นายโกรธอะไรชั้นก็ไม่อธิบาย นี่ยังหนีมาพบแฟนเก่าอีกอย่างนั้นเหรอ” ในที่สุดเทมป์ก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด ไม่ใช่น้ำเสียงตัดพ้อ ไม่ใช่น้ำเสียงน้อยใจ.... นี่มันโกรธเลยแหละ
“อะ....เอ่อ....” จียงได้แต่อึกอัก....เขาอธิบายได้ว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ แต่พอเห็นสายตาเทมป์แล้วก็อึ้งจนอะไรในหัวมันหายไปหมด
“วันนี้แลกเบอร์ไปได้กี่คนแล้วล่ะ....นายยังไม่มีแฟนนี่ใช่ไหม?” ไม่อยากจะถามแบบนี้หรอกนะ ถามเองก็ปวดใจเองไม่ใช่หรือ คิดว่าเขาจะคิดอย่างไรได้บ้าง คิดว่าชเวซึงฮยอนที่เงียบไปจะโกรธขนาดไหน
จียงกับแฟนเก่า....อยู่ด้วยกันแล้วจะให้เขาคิดยังไง แล้วยังผู้หญิงพวกนั้นที่ยิ้มให้จียงอีกล่ะ ยิ่งไปกว่านั้นทำไมถึงพูดว่ายังไม่มีแฟน..
เขาไม่ได้เพิ่งชอบจียงเสียเมื่อไหร่ ก็ชอบมาได้ระยะนึงแล้ว
ตอนที่ไม่ได้ตัดสินใจบอกความรู้สึกไป พอจียงจีบใครเวลาออกมาเที่ยวด้วยกันเขาก็ไม่มีสิทธิ์จะไม่พอใจอยู่แล้ว
ได้แต่เก็บความรู้สึก ถึงจะรู้สึกหึงหวง...แต่เขาไม่ใช่เจ้าของนี่ ก็ได้แต่มองจียงแลกเบอร์ไปอย่างเดียวทำอะไรไม่ได้
แต่นี่เราไม่ได้ใจตรงกันแล้วหรือ...ทำไมจียงยังมองคนอื่น แถมยังไม่คิดจะอธิบายอะไร ถ้าไม่มีแฟน แล้วชเวซึงฮยอนมันเป็นตัวอะไร?
“ตกลงว่าเรา...รัก...เหมือนกันหรือเปล่าจียง” เสียงทุ้มเอ่ยถามทั้งๆที่เริ่มกลัวคำตอบ เคยถามไปครั้งนึงแล้วแต่ก็ไม่ได้คำตอบ
“คือ....” อ่าฮึก...ฮึก ทำตัวไม่ถูกแล้วอ่ะ จียงไปต่อไม่เป็นแล้วจริงๆ
พอดีกับที่ยูบินกลับมาพอดีพวกเขาเลยเดินไปห้องวีไอพีกัน คนตัวโตเดินนำโดนไม่หันมามองเลยซักนิด โกรธจริงๆด้วย ทำไงดีวะ ทำไมเรื่องมันพลิกมาเป็นแบบนี้ได้ล่ะ
ลีน่านั่งรออยู่ในห้องอยู่แล้ว เทมโปก็เดินตามเข้าไป จียงเดินหงอยๆตามเข้ามา...ฮือออ ทำไงดีวะ กูไปไม่เป็นแล้วเนี่ย ตลกไม่ออกแล้ว เทมป์มันเครียดอ่ะ...ทำให้จียงรู้สึกผิดไปด้วยจริงๆ
“จียงเดินเร็วๆสิ มานั่งข้างๆชั้นดีกว่า มีเรื่องจะคุยตั้ง....อ๊ะ” ยูบินที่ตอนแรกเดินเข้าไปควงจียงและกำลังจะฉุดให้แฟนเก่านั่งลงข้างๆกลับโดนเทมโปดึงจียงให้ออกมา
ไม่อยากให้แตะ....ไม่ชอบ! ถึงจะเป็นแฟนเก่า เขาก็ไม่ชอบ...มือใหญ่คว้าข้อมือจียงกลับมาและจะดึงให้จียงนั่งลงข้างตัวเอง แต่ร่างบางกลับสะบัดมือออกจากการจับของเทมโปทันทีที่มือใหญ่คว้าข้อมือ....
ไม่ได้ตั้งใจ มันแค่ตกใจเฉยๆ พอยิ่งเห็นสายตาตกใจของเทมป์ยิ่งเสียใจที่สะบัดออก ก็มัน...ก็มัน....มัน...
ทำไม?..... เทมป์นิ่งทันทีมองจียงที่สะบัดเขาออกอย่างมีคำถาม ทำไมหรือ...?
กลัวว่าแฟนเก่าจะเข้าใจผิด ยังมีเยื่อใยหรือยังไง...?
ยิ่งจียงหลบตา เขาก็ยิ่งโกรธ...ทำไมมันหงุดหงิดได้ขนาดนี้ ทำไมในอกมันแทบระเบิดได้ขนาดนี้
หึง....หวง....โกรธ....ไม่พอใจ……หรืออาจจะน้อยใจ รุมสุมในอกจนแทบบ้า
เขาไม่รู้หรอกว่าต้องอ้อมยังไง การทำอะไรอย่างอ้อมๆมันทำยังไง
ความรู้สึกเขาตรงไปตรงมาเสมอ....
และการกระทำของเขามันก็ตรงกับความรู้สึกทุกครั้ง
หลายครั้งที่น้องๆเคยบอกว่าเขาน่ะตรงเกินไป….ก็แล้วทำไมต้องอ้อมล่ะ?
ถ้ารู้สึกว่าอยากบอกว่ารักเขาก็จะพูดมันออกเลยให้ฟัง
ถ้าอยากจูบเขาจะขอจูบ ถ้าอยากจะกอดก็จะขอกอด
ถ้ารู้สึกยังไง เขาไม่อยากจะเก็บมันไว้.......
เขารู้แต่วิธีแสดงออกให้ตรงกับที่รู้สึกเท่านั้นแหละ...
เพราะอย่างนั้นถ้าโมโหจนอยากแสดงความเป็นเจ้าของ…
ชเวซึงฮยอนก็รู้วิธีแสดงออกแค่เพียงวิธีเดียว
ข้อมือบางโดนดึงเข้าไปหา คนที่มันเสียศูนย์ทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้วพอเดินดึงแต่นิดหน่อยก็เลยเอนไปหาทั้งตัวทันที ก่อนที่มือใหญ่จะเชยคางจียงขึ้นแล้วทำอะไรบางอย่าง...บางอย่างที่ทำให้รู้กันไปเลย
....ว่าควอนจียงน่ะเป็นของใคร....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
เอ๊ะ....หรือเขาจะโดนพี่เบ็คกี้หลอกวะ?
เพิ่งระลึกได้ตอนเท้าเหยียบชั้นที่ 20 เอิ่มชเวดองอุคนี่แกมาถึงนี่เชียวหรือ หรือกูจะโดนหลอกวะ...
”เคาะเลย เคาะเสร็จแล้วต่อยหน้าเลย.....ไม่ก็ด่าก่อนก็ได้ ด่าไปเลยไอ้หล่อเฉพาะตอนใส่แว่น!...ไอ้กร๊วกกล้ามควาย ไม่ก็.....เอ๊ะ พ่อไอ้แทบินมันชื่ออะไรนะ”….นี่พี่กะเล่นด่าล้อชื่อพ่อเลยหรือ? =___= เบ็คกี้ดูสนุกกับการพยายามสรรค์หาอะไรมาให้เขาด่าพี่แทบิน
ตาคมจ้องมองบานประตูสีขาวที่ไม่ต้องระลึกนานก็จำได้ว่ามันเป็นประตูห้องพี่แทบิน...มือค้างง้างจะเคาะมาร่วม 5 นาทีก็ยังตัดใจเคาะไม่ได้
แล้วถ้าเคาะจะหาว่ามาง้อป่ะวะ
อุตส่าห์ขึ้นมาถึงชั้น 20 เฮ้ย แม่ง....มันดูเสียเซลฟ์อ่ะมาหาเขาถึงที่
“เมื่อยแล้วว่ะ เคาะซะทีสิวะ” เออ นี่กูขาสั้นไม่ได้แปลว่ากูจะปวดกล้ามเนื้อน้อยลงนะ เคาะซะที ยืนนานๆมันเมื่อย!
แผนเขาจะได้บรรลุเสียที พอแทบินมันเปิดประตูมาว่าใครเห็นเป็นไอ้ดองอุคใช่มะ พอไอ้ดองอุคมันต่อยจริงไอ้แทบินมันคงไม่อยู่เฉยหรอก ซองเบ็คฮยองก็จะทำทีเป็นเนียนหนีออกไป แล้วไอ้เด็กดองอุคมันก็จะโดนลากเข้าไปเคลียร์ในห้องทั้งคืน
วะฮ่าฮ่า นี่แหละ แผนการอันแยบยลของซองเบ็คฮยอง ฮ่าฮ่าฮ่า ตบจูบๆ! มันต้องแบบนี้!!
“ไม่เอาแล้วดีกว่า” ทำท่าจะยกเลิกแผนการแล้วหมุนตัวกลับ เบ็คกี้คว้าเสื้อน้องชายเอาไว้
“จะไปไหนอย่าป๊อดดิว้า....มานี่เคาะให้เลยดีกว่า” ไม่พูดเปล่า ว่าแล้วคนตัวเล็กก็จัดการเคาะประตูเสียเลย
ยื้อยุดฉุดลากไอ้ดองอุคอยู่หลายวินาทีเลย ก็มันทำท่าจะเดินหนีลูกเดียวเลยอ่ะ กว่าประตูบานขาวจะเปิดออกซองเบ็คฮยองเเทบหมดเเรง
“หืม....มาหาใครหรือคะ”
ไอ้ล่ำกล้ามควายทำไมกลายเป็นสาวแรกแย้มผมสีทองได้วะ เบ็คกี้กระพริบตาปริบๆมองคนตาสีฟ้าสวยในชุดนอนอย่างงงๆ...เอ๊ะ ซองเบ็คฮยองพยายามดูป้ายห้องอีกที....นี่มันก็ห้องไอ้แทบินไม่ใช่หรือวะ
แล้วเบ็คกี้ก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างลอยมาจากภายในห้อง...
“ใครมาหรือฮันนี่~...”
เสียงไอ้เเทบิน! เเล้วว่าไงนะ.....ฮันนี่???
อ้าว อ้าว อ้าว ไอ้แทบินมึงมีกิ๊กหรือนี่!!!
เบ็คกี้ตาโตอย่างตกใจ....ซวยแล้ว!! หันไปมองไอ้คนที่มาด้วยอย่างตกใจ...
อย่าต่อยผู้หญิงนะมึง!!
กำลังคิดอยู่ว่าไอ้ดองอุคมันจะจัดการยังไง แต่นี่มันกลับนิ่ง..
จะไม่ให้นิ่งได้ยังไง....เพราะเขาจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เพราะต่อให้อยากลบไปจากหัวก็ไม่ออกซักทีภาพๆนั้น...
นี่น่ะหรือคนที่พี่บอกว่าจำไม่ได้....นี่หรือที่บอกว่าจูบกับใครก็ไม่รู้ไม่รู้จัก...
ท่ามกลางคนที่ยังตกตะลึงอยู่
“อ้าวพี่เองหรือ....” แทบินน่ะเองที่เดินออกมา... ร่างสูงถามอย่างแปลกใจ
“ดองอุค.....ทำไม....” ยังพูดไม่ทันจบประโยคคนที่เพิ่งโผล่หน้าออกมาก็หน้าหันอย่างรุนแรง
เบ็คกี้ตาโตหันไปมองไอ้ดองอุคที่กำลังกำหมัดแน่น...
อ๊ากกก แมร่มเอ๊ย....ยุให้ต่อยมันก็ต่อยจริงด้วยว่ะ!!
“เฮ้ยๆๆ ประณีประนอมนะพี่น้อง...สามัคคีคือพลัง....” เบ็คกี้ชะงัก...กะจะฮาให้เบรรยากาศดีขึ้น แต่ก็มีเหตุให้ตกใจจนพูดไม่ออก
ริมฝีปากไอ้แทบินเลือดซิบอันนี้ไม่เท่าไหร่ไม่ค่อยตกใจ แต่ไอ้น้องชายคนที่เพิ่งออกหมัดใส่เมื่อกี้กำลังน้ำตาไหลนี่แหละที่อึ้งที่สุด
“ไปตายซะอิมแทบิน!!”
++++++++++++++++++++++++++++++++++
มือสวยปาดน้ำร้อนๆออกจากขอบตา กดรัวปุ่มลิฟท์ที่เเม้จะรู้ดีว่ากดไปซ้ำๆเท่าไหร่ก็ไม่ได้ทำให้ลิฟท์มาเร็วขึ้น...
ไอ้น้ำตาบ้าจะไหลลงมาทำไมวะ...อ่อนแอว่ะดองอุค! ใครใช้ให้แกร้องไห้วะ!!
“โธ่เว้ยยยย!!!!!”
ถีบประตูลิฟท์ดังโครม แล้วใช้แขนปาดน้ำตาที่คลอปริ่มๆอยู่ขอบตา ห้ามร้องนะ!
บอกตัวเองว่าอย่าร้องๆ แต่น้ำตาบ้านี่มันไม่ยอมร่วมมือสักนิด พาลจะไหลอยู่เรื่อย อะไรวะดองอุค! แกมันบ้าไปแล้ว!!
เขาไม่ใช่พวกบ้าบอคิดเล็กคิดน้อยเพียงเพราะเห็นผู้หญิงมาเปิดประตู หรือเห็นว่าพี่แทบินเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าฮันนี่หรอกนะ...ไม่ได้ร้องเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นั้น
แต่มัน....ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา เป็นครั้งแรกที่รู้สึกจุกลึกๆจนอยากจะร้องไห้ เป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้
แต่มัน...จุก...ทำไมยังยิ้มออกมาได้อีกทั้งๆที่เขาว้าวุ่นขนาดนี้ ทำไมยังยิ้มได้อีกทั้งๆที่ทิ้งกันไว้กลางทาง
ทำไมยังยิ้มได้อีก? ไม่ได้สนกันเลยใช่ไหมว่าเขาจะเป็นยังไง หรือเพราะเบื่อแล้วที่จะตามเอาใจคนเอาแต่ใจกันแน่
โกหก... ไหนบอกว่ารอได้ไง...ไหนบอกว่าต่อให้เอาแต่ใจกว่านี้ก็ทนได้...ไหนบอกว่ารักไม่ว่าจะยังไงก็ตาม...แล้วทำไมล่ะ?
ใช้แขนปาดน้ำตาตัวเองอีกครั้ง เจ็บใจ! เกลียดตัวเองที่ปล่อยให้พี่แทบินเข้ามามีอิทธิพลกับความรู้สึกขนาดนี้
ทำไมต้องแคร์ด้วยวะ เขาเลิกรักก็ไม่ตายซะหน่อย !!
“ดองอุค!…”
เสียงเรียกพร้อมๆกับเสียงฝีเท้าของคนที่รีบวิ่งตามมาดังก้องไปทั่วทางเดิน ใบหน้าเข้มเริ่มโล่งใจเมื่อเห็นคนที่เพิ่งฝากรอยหมัดไว้ยังไม่ทันได้ไปไหน...
กำลังจะไปถึงตัวอยู่แล้ว แต่ลิฟต์เจ้ากรรมก็ดันมาถึงพอดี ทันทีประตูลิฟต์เปิดออก ขายาวๆของคนที่จะหนีก็รีบเดินก้าวเข้าไปทันที เเต่ยังไม่ทันจะได้เข้าไปเต็มตัวก็ถูกมือใหญ่ดึงกระชากออกมา สองแขนใหญ่ใช้แรงไม่มากมายนัก...แทบินรวบตัวน้องชายเอาไว้ในอ้อมกอดแน่น...
“ปล่อย!….ปล่อยผม!” ดิ้นขลุกขลักในอ้อมอก….เเต่ยิ่งดิ้นร่างสูงก็ยิ่งกอดกระชับเเน่น ยิ่งดึงดันจะให้ปล่อย...แทบินก็ยิ่งออกแรงกักขัง ออกแรกอยู่ไม่ถึงนาทีดีคนสูงกว่าพอเห็นคนในอ้อมกอดนิ่งไปเลยคลายอ้อมกอดออกหลวมๆอย่างชะล่าใจ
“นี่แหน่ะ!!!!” พอเห็นเเทบินเผลอ ดองอุคเลยเลยกระเเทกคอนเวิสต์ลงบนรองเท้าผ้าใบสีดำของเเทบินอย่างเเรง เล่นเอาคนตัวสูงสะดุ้งโหยงปล่อยมือที่กอดรัดออกเเล้วกระโดดเหยงๆอย่างเจ็บเท้า
“โอ๊ย ดองอุค!!”
ปล่อยให้โอดครวญไปไม่สนหรอก คนจะหนีรีบวิ่งไปที่บันได ก่อนที่เเทบินจะวิ่งเขยกๆตามไปอย่างติดๆ
“ดองอุค!!” เเทบินตะโกนเรียกชื่อคนวิ่งหนีขณะวิ่งบันไดตามลงมา พร้อมๆกับที่ตัวเขาเองก็รีบวิ่งตามลงมาเหมือนกัน
“หยุดอยู่ตรงนั้นเเหละ….เเฮ่ก…ถ้ากล้าลงไปอีกชั้นนะ…” เเทบินชะโงกหน้าเกาะราวบันได หอบหายใจหนัก...ไอ้การที่ต้องวิ่งไปกะเผลกไปนี่มันผลาญพลังงานไม่ใช่เล่นนะ
“ไม่! พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมนะ!” ดองอุคที่ยืนอยู่ตรงบันไดคนละชั้นตะโกนกลับมาอย่างโกรธๆ
“เฮ้ย! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ…ถ้าพี่จับนายได้ล่ะน่าดู!!” เเทบินเริ่มคาดโทษเมื่อเห็นดองอุคทำท่าจะวิ่งลงไปอีกชั้น…ให้ตาย จะวิ่งไปอีกกี่ชั้นกันเนี่ย!!
“ทำไมผมต้องฟัง อย่ามาสั่งนะ!!!” ไอ้เหนื่อยมันก็เหนื่อยอยู่หรอกนะ แถมมาวิ่งหนีแบบเด็กๆใช้ว่าเขาจะชอบเสียที่ไหน แต่ยิ่งพอได้ยินคนวิ่งไล่สั่งให้หยุด ไอ้คนมากศักดิ์ศรีก็ชักยอมไม่ได้ เรื่องอะไรจะหยุด! หยุดก็กลัวดิวะ!!!
อยากตามดีนักก็เอาซะให้พอ!! ถ้ามีปัญญาน่ะนะ สังขารมันไม่ให้หรอกอิมแทบิน!!
เเต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่คิดเสียเท่าไหร่ เพราะคราวนี้ดูเหมือนเเทบินจะวิ่งเร็วขึ้นมาก ลงไปอีกเกือบ 3 ชั้นในที่สุดคนตัวสูงก็วิ่งตามทัน มือใหญ่คว้าจับคนดื้อไว้เเล้วดึงเข้ามาในอ้อมแขน ดองอุคดิ้นขลุกขลักสิ้นท่าไปไหนไม่รอด
เสียงทุ่มนุ่มพูดเเผ่วเบาข้างหูพร้อมๆกับเสียงหอบหายใจที่แหบพร่า….
“พี่บอกเเล้วใช่ไหมว่าถ้าตามทันจะโดนทำโทษน่ะ”
ไม่รอให้คนตรงหน้าได้เปิดปากอะไรอีก แทบินก็ดันคนดื้อติดชิดกำเเพง มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้า ก่อนจะดึงเข้ามาประกบจูบที่ริมฝีปากร้อนอย่างไม่ต้องให้ทันตั้งตัว คนโดนรุกรานทำตาโตส่งเสียงประท้วงในลำคอ เสียงอึกอักขัดขืนเกิดขึ้นพักใหญ่
จากรุนเเรงก็ค่อยๆเป็นนุ่มนวล….คนสิ้นฤทธิ์เเทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อคนเป็นพี่เริ่มเปิดปากอิ่มด้วยลิ้น ภายในปากพวกเค้าสัมผัสกันแผ่วเบา…อ่อนโยน...เป็นเวลาอยู่นานพอควรเหมือนกันกับการทำโทษของพี่ชาย…
ไม่ใช่จูบกันครั้งแรกหรอกนะ
แต่ก็ไม่บ่อยครั้งที่เขากับพี่แทบินจะจูบกัน
มันน้อย....จนแทบนับครั้ง เพราะอย่างนั้นมันเลยไม่ชิน
ไม่ชินซักทีกับอาการหายใจติดขัด.....แบบนี้
“อือออ....” คล้ายคนในอ้อมแขนจะขาดอากาศหายใจแทบินเลยยอมผละออกมา
“ไหนบอกพี่ซิ....โกรธอะไรกันนักหนา หืม” คิดหาคำตอบไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่เมื่อเเทบินถอนริมฝีปาก คนตัวสูงกอดลูบไล้หลังประเหลาะถามเสียงเบาข้างหู
นึกไม่ออกจริงๆว่าไปทำอะไรให้อีก หรือว่าโกรธกันเรื่องที่ทิ้งกันกลางทาง
ก็นั่นเพราะดองอุคเองไม่ใช่หรือที่บอกให้เขาออกไปจากชีวิต
อิมแทบินโกรธไม่เป็นหรือ....น้อยใจบ้างไม่ได้หรืออย่างไร
อยากทำให้รู้ว่าก็มี ‘ความรู้สึก’ เหมือนกันบ้างไม่ได้หรือ?
ก็รู้ว่าคนเอาแต่ใจก็มักเอาแต่ใจแบบนี้ และเขาก็ยอมมาตลอด...
แต่บางที...ถึงจะทนได้แต่มันก็มีขีดจำกัดของมันเหมือนกัน....
แต่....ถึงจะน้อยใจก็เถอะ แล้วดูซิสุดท้ายเขาทำอะไรได้ ตอนนี้ก็ต้องมาง้อเหมือนเดิม
วิ่งตามลงมาเกือบ 6 ชั้นแบบนี้...คิดแล้วก็ขำตัวเอง ทำไมต้องยอมใครถึงขนาดนี้ด้วยวะอิมแทบิน
“ตกลงว่าโกรธอะไรพี่?”
“ก็.....” คนหมดแรงพูดงึมงัมกับอกอุ่น.....จับรั้งเสื้อคนตัวสูงกว่าไว้อย่างแบบยึดเกาะ.....บ้าว่ะ!….ทำไมต้องใจเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเเบบนี้ด้วยวะ!!
“หืมม์”
“ก็…” ซ่อนใบหน้าไว้กับอกกว้าง...เสียฟอร์มว่ะ ทำไงดีตอนนี้หน้าต้องแดงมากแน่ๆเลยดองอุค!
“ก็…”
“ขืนยัง ‘ก็’ พี่จะอุ้มไปอธิบายที่อื่นนะ”
พอเห็นอีกคนยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนสนุกก็ชักโมโห ก็คนมัน...มันเขินนี่หว่า! ทั้งโกรธทั้งเขินเลยออกแรงดันตัวพี่ชายออกไป แต่ก็โดนร่างสูงเอนตัวกดไว้อย่างจงใจจะบอกว่าห้ามไปไหน...ขยับชิดตรึงให้คนดื้อชิดกำเเพงอยู่แบบเดิมไปไหนไม่ได้...
รู้สึกตัวอีกที ใบหน้าก็อยู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตาสีอ่อนประชิดใกล้จนหน้าร้อน...ร้อนจนรู้สึกได้ อยากจะพูดอะไรต่อว่าแต่มันกลืนหายไปในลำคอเสียหมด เลยได้แต่นิ่งเงียบปล่อยให้อีกฝ่ายจ้องมอง มองจนทนจ้องตาตอบไม่ได้น่ะแหละ
รีบแกล้งเปลี่ยนสีหน้าทำเหมือนตัวเองเป็นต่อ คนเขินรีบทำสีหน้าเคร่งแล้วประกาศดังลั่น
“ก็เพราะพี่โกหกผม!!”
“พี่โกหกอะไรกัน”
“หลายเรื่อง!”
“เช่น?”
“พี่จูบกับคนอื่น แล้วพี่โกหกผมว่าไม่รู้จักคนคนนั้น!”
“โอเคพี่ผิด”
ยอมรับโดยง่าย แต่อิมแทบินมีเหตุผลเป็นของตัวเอง เขามีเหตุผลที่โกหก และที่จริงเขาก็คิดว่าถึงจะไม่บอกความจริงก็คงจะไม่เป็นอะไรเพราะเรื่องจริงนั้นมันไร้สาระมาก เลยไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเก็บเอามาคิดมาก
“ถ้าดองอุคหายโกรธพี่แล้ว พี่จะพาไปแนะนำให้รู้จักดีไหม ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? แล้วทำไมพี่ถึงต้องโกหก”
แทบินพูด แต่ดูเหมือนน้องชายก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไร เพราะตั้งแต่ได้ยินคำว่า ‘โอเคพี่ผิด’ ก็ดูท่าทางจะอารมณ์ดีขึ้นมา
ของมันแน่สิ อิมแทบินต้องเป็นคนผิดอยู่แล้ว ชเวดองอุคเคยทำอะไรผิดเสียที่ไหนล่ะ!
“แล้วโกรธอะไรพี่อีก?”
“พี่จูบกับเทมโป!” ตอบทันควัน ไปจูบกับเทมโปประชดแบบนี้ไม่ได้หึงหรอกนะ แต่เสียหน้าน่ะ! หักหน้ากันชัดๆ!!
“ก็ดองอุคไปจูบจียง”
“แล้วไงล่ะ!” ทำท่าจะชักสีหน้า อ้าว! มันเหมือนกันไหมล่ะ มันเหมือนกันไหม! เอามาเปรียบเทียบกันได้ไง จูบจียงแล้วไง เขาผิดตรงไหนห๊ะ!!
“โอเคพี่ผิด” รีบพูดพอเห็นคนตรงหน้าจะโวยวาย แอบอมยิ้มเมื่อเห็นคนเอาแต่ใจดูจะพอใจ ‘โอเคพี่ผิด’ ช่วยชีวิตไว้ได้จริงๆ ก็แน่สิ ชนะไว้ก่อนชเวดองอุคก็ไม่ขออะไรแล้ว~
“พี่ดุผม! แถมทิ้งผมไว้กลางทาง...!”
เริ่มได้ใจเลยใส่ใหญ่ แทบินฟังแล้วชักอยากจะเตือนความจำเรื่องที่คนตัวดีตะโกนบอกว่าให้เขาออกไปจากชีวิตจริงๆ ท่าทางจะลืมไปแล้ว นั่นน่ะ...น้อยใจเสียใจไม่ใช่เล่นนะ แต่ก็เหมือนเดิม แทบินรู้ว่าพูดไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะอย่างนั้น....
“โอเคครับที่รัก...พี่ผิดจริงๆ”
“มีอะไรจะพูดอีกไหม”
นิ่งคิดคดีให้พี่ชายอยู่นานก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่มีเเล้ว!” ดองอุคชักสีหน้า อะไรวะ ยังยิ้มอีก!! ไหนว่าผิด ผิดก็ทำหน้าสำนึกสิ! สำนึก!
“งั้นก็ดี ฟังพี่พูดบ้างดีไหม” เเทบินเชยคางคนหน้าบึ้งขึ้น...แววตาที่สะกดไว้นั้นหวานเชื่อม
“พี่ยอมรับผิดทุกอย่างเลย ถ้าดองอุคจะพอใจนะ....”
พี่ๆชอบบอกว่าเขาน่ะตามใจดองอุคจนเกินไป...จริงแล้วเขาไม่ใช่คนยอมใครง่ายๆ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าเป็นการเอาศักดิ์ศรีมาทิ้งถ้าจะยอมคนตรงหน้า....
ถ้าทำแล้วพอใจทำไมต้องขัดใจ...ถ้ายอมตามใจแล้วดองอุคอยู่กับเขาทำไมต้องไม่ทำ...ยิ่งถ้าทำแล้วมีความสุข เขาก็ยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะต้องไม่ตามใจคนตรงหน้าไม่ใช่หรือ
นั่นแหละเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยอมดองอุคนัก...
“แล้วพี่ก็ไม่ใช่คนขี้โกหกนะ....” ยังติดใจเรื่องนี้อยู่ ดูซิมาบอกว่าเขาโกหก แถมบอกว่าหลายเรื่องแต่ก็เห็นพูดมาแค่เรื่องเดียว....
“พี่อาจจะไม่ได้บอกความจริงเรื่องจูบนั้น แต่เพราะพี่เข้าใจไปว่ามันไม่สำคัญ...”
“พี่ไม่เคยโกหกนายเลยซักครั้งรู้ไหมดองอุค ทุกครั้งที่พูด ไม่ใช่ข้อเเก้ตัว ไม่ใช่คำโกหก เชื่อพี่…ก็เเค่เชื่อพี่ ทุกครั้งที่พี่พูดมันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น”
“แล้วยิ่งถ้าพี่บอกว่า......รัก........”
ร่างสูงโน้มลงมากระซิบข้างหู สัมผัสแก้มร้อนฉ่าด้วยปลายจมูกเบาๆ....
“นี่ก็ไม่เคยโกหกเลยสักครั้งเดียว”
อยู่ๆก็เบนเรื่องมาบอกรักเสียอย่างนั้น....อิมแทบินไม่ใช่เล่นๆนะ...เขารู้หรอกว่าเวลาไหนควรหยอด หรือพูดยังไงจะสยบคนตรงหน้าได้...
อย่างเวลานี้ก็เหมือนกัน...
คนฟังหน้าร้อนวูบ…เเดงระเรื่อไปกับคำบอกรัก ไรวะอยู่ๆก็พูดขึ้นมาเสียอย่างนั้น…อยากจะเก๊กหน้าเข้มเพื่อเปลี่ยนเรื่อง แต่มันก็เขินเกินกว่าจะทำได้....อึกอักไม่รู้จะพูดอะไร ก็จะให้พูดอะไรล่ะว้า....เจอแบบนี้ไปไม่เป็นแล้ววุ้ย~
เอนหัวลงซบกับอกแทบิน....คนตัวสูงอมยิ้มเมื่อเห็นอย่างนั้น ดูสิพอตามใจ พอเอาใจ พอบอกรัก...ดองอุคก็อ้อน....ถึงจะนานๆทีก็เถอะ....แต่เห็นแบบนี้แล้วอิมแทบินจะไม่ชอบได้ยังไง?
“ยังมีอีกเรื่องนึงที่พี่โกหกผม....” พูดอู้อี้กับอกอุ่น แทบินเลิกคิ้ว
“พี่บอกว่าพี่เป็นของผม”
“ถ้าพี่เป็นของผม...และถ้าผมเป็นเจ้าของพี่”
“คราวหลังถ้าไปจูบใครพี่ต้องบอก...”
“ไม่ ไม่ใช่! คราวหลังห้ามไปจูบใคร จูบประชดกับเทมโปก็ไม่ได้”
“ถ้าผมโกรธต้องง้อ แล้วห้ามพูดว่าจะทำอะไรก็เรื่องของผมอีก...”
“พี่ห้ามดุผมและทิ้งผมลงกลางทาง….”
“แต่ถ้าผมบอกว่าให้ออกไปจากชีวิต”
“ก็ห้ามออกไปเหมือนกัน....” ยิ่งพูดก็ยิ่งมุดหน้าเข้าซ่อนในอกพี่ชาย...เขินว่ะ! พูดออกไปได้ไงวะ!
แทบินอยากจะหัวเราะให้คนเขินแต่กลัวว่าจะโดนต่อยกลับมาจนจุกเลยได้แต่อมยิ้มแล้วฝังจมูกลงบนเรือนผมนุ่มแทน
“ครับ....ต่อให้เอาพี่เบ็คกี้มาเป็นตัวประกันบอกให้ออกไปพี่ก็ไม่ไปไหน...”
“ต่อไปนี้จะไม่ไปจูบใคร...ไม่จูบเทมโปด้วย พี่จะไม่ดุดองอุคและไม่ทิ้งลงกลางทางโอเคไหม?”
“……….”
“หายโกรธกันแล้วนะ....”
พยักหน้าหงึกหงักกับอกแทบิน คนตัวสูงพยายามจะเชยคางดองอุคขึ้นให้หันมาสบตาแต่ดูท่าจะไม่สำเร็จ
“นี่ถามบ้างสิ พี่เป็นของดองอุคแล้วเมื่อไหร่ดองอุคจะเป็นของพี่ล่ะ” คำถามสองแง่สามง่ามทำเอาคนมุดหน้าหนีเงยหน้ามาสบตาแล้วชักสีหน้าใส่
“อีกสิบปีรอได้ไหมล่ะ”
แทบินหัวเราะ แอบเอานิ้วไปไขว้กันด้านหลังแล้วตอบหน้าตาย
“ดองอุคว่าไงก็ว่างั้น...เท่าไหนก็รอได้....”
.
.
.
.
สิบปีน่ะหรือ...?
มากไป...เขาเองก็ไม่ใช่พ่อพระขนาดนั้น
จริงๆแล้วที่เขายอมดองอุคขนาดนี้น่ะนะ....ก็ไม่ใช่เพราะเป็นคนดีอะไรหรอกนะ
จำไว้แล้ว จดไว้หมดแหละ...คิดไว้แล้วว่าจะเอาคืนแค่ไหนถึงจะดี...
รอวัน ชเวดองอุคเป็นของอิมแทบินเมื่อไหร่....
จะเอาคืนให้ร้องไม่ออกเลย....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เคยดูละครไหม?
นึกออกรึเปล่า เวลาพระเอกมันหึง มันโกรธ มันจะทำอยู่อย่างหนึ่ง เห็นได้ในเกือบทุกเรื่องเลยเอ้า!
ไอ้ที่มันชอบกระชากนางเอกมาจูบต่อหน้าคนเยอะเเยะโดยไม่เเคร์สายตาใครน่ะ ไม่ว่าจะที่สนามบิน กลางถนน ยันหน้าห้องน้ำ ต่อให้สายกี่คู่มองมาก็ไม่เเคร์
เคยดูไหม? จียงเคยดูนะ...ดูตอนนั้นเเม่งโคตรประทับใจเลยอยากจะบอก
โหย เท่ว่ะ มันดูไม่เเคร์ใครดี อย่างเเมนเลยอ่ะ เท่ชิบหายวายวอด โคตรพระเอก!
คอยดูเถอะ....ซักวันเขาจะทำเเบบนั้นดูบ้าง!!
เเต่ไอ้ที่บอกว่าอยากทำน่ะ...หมายถึงเป็นไอ้ที่กระชากมาจูบนะ =__= ไม่ใช่............ไม่ใช่เเบบนี้โว้ยยย!!
ริมฝีปากเทมโปกดลึกช่วงชิงลมหายใจของจียงนานนับนาทีได้ มือใหญ่ยึดคางคนตัวเล็กไว้เเบบบังคับ อีกมือก็รั้งเอวบางให้เข้ามาเเนบชิด....ปกติจียงคงทำได้เเต่เข่าอ่อนยอมให้คนตัวสูงทำตามใจ เเต่ตอนนี้คนตัวเล็กกว่าพยายามจะผลักออก ไม่มีทีท่ายินยอมเลยซักนิด
อะไรวะ ทีในละครนางเอกมันยังผลักพระเอกได้เลย เเถมสำเร็จด้วย เเล้วทำไมมันไม่ง่ายเเบบนั้นบ้างวะ!!~
มันไม่ได้น่าประทับใจเหมือนในละครเลยซักนิดนะโดนทำเเบบนี้ต่อหน้าคนอื่นๆเนี่ย คิดดูสิ....ควอนจียงเป็นใคร? ชเวซึงฮยอนเป็นใคร? พ่อค้าขายกล้วยปิ้งหน้าบริษัทวายจีหรือไง ถามหน่อยว่าบิ๊กเเบงนี่เป็นวงด๊อกด๋อยมาจากไหน เเร็ปเปอร์สองคนมันเลยกล้ามาจูบกันกลางผับเเบบนี้ ถึงห้องมันจะวีไอพีแต่พวกบริกรก็เดินเข้ามาได้นะเว้ย T T โฮ~ เทมโปมันใช้สมองหรือหัวเข่าคิดวะ ฮืออออ
ที่สำคัญมาจูบต่อหน้าเเฟนเก่าด้วยอ่ะ....อันนี้ร้ายเเรงในความรู้สึกที่สุด หักหน้ากันต่อหน้าเเฟนที่หนีไปคบกับผู้หญิงเเบบนี้ โกรธ โกรธมาก!! คิดดูสิ อย่างนี้แล้วเขาจะมองกูยังไงวะ ไอ้บ้า ไอ้...ไอ้! ฮือออออ
ทำท่าเหมือนจะขาดลมหายใจ เทมโปเลยยอมผละออกตามมือเล็กที่คอยเเต่จะดันให้ออกห่างตลอด....คนที่พึ่งจะโดนปล่อยให้เป็นอิสระหอบหายใจหนัก....ตาขวางมองคนที่ยืนนิ่งอย่างโกรธๆ...โกรธเอี้ยๆ โกรธร้อยปีอย่ามาดีร้อยชาติ ควอนจียงโกรธเทมโป มาบังคับจูบกับเเบบนี้ได้ยังไง ไม่ใช่เจ้าข้าวเจ้าของกันเสียหน่อย!!!!
"ตกลงเป็นชั้นที่จริงจังคนเดียวใช่ไหม" เสียงจริงจังประกอบกับสายตาเย็นชาของคนข้างหน้าทำเอาจียงที่อ้าปากจะด่าถึงกับเหลือแค่อ้าปากพะงาบๆ
"ในหัวชั้นมีเเต่เรื่องนาย....."
“เป็นเหมือนกันบ้างไหมจียง.....”
จียงนิ่ง....
การที่จียงแคร์เรื่องนี้มันผิดหรือ? ก็ต่อหน้าแฟนเก่าน่ะ...ผิดหรือไงเล่า ทำไมต้องมาพูดแบบนี้ด้วย...ที่เขาแคร์มันผิดหรือวะ.......ก็ลองมาเป็นเขาดูสิ.....ก็เรื่องแบบนี้มัน มัน....มัน....
เหมือนประสาทสมองจะเสียไปแล้ว ปากขยับพูดไม่ได้ดั่งใจ แต่ดูแล้วจะมีประสาทนึงทำงานดีเหลือเกิน
“เฮ้ย จียงอย่าร้องไห้ดิ”
อะไร?ใคร? ใครร้องไห้ ไอ้บ้า คนอย่างกูไม่ร้องหรอกแมนๆอย่างกู ฮึก...กูไม่ร้องหรอกไอ้บ้า ฮึก...ฮือ ไอ้เหี้ยก็เพราะมึงน่ะแหละทำกูกดดันอ่ะ มาทำหน้าดุทำไมล่ะ มาทำเสียงจริงๆจังๆ ทำสายตาแบบนั้นทำไมล่ะ มึงเอาซะกูรู้สึกผิดเลยอ่ะ กูตั้งใจทำซักเรื่องไหมห๊ะ ไอ้เหี้ยเอ๊ย หน้าก็ดุ ตามึงโคตรดุเลย ยังมาทำเสียงดุอีก ฮืออออ ไอ้เทมป์บ้า กูโกรธมึง ฮือออ
โดนรวบตัวเอาไปกอด โดนคนตัวโตกว่าพูดปลอบประโลมให้หยุดร้องก็ยิ่งรังแต่จะร้องหนักขึ้น ไอ้เทมป์ไอ้โง่ บ้านมึงไม่ได้สอนเหรอว่าคนร้องไห้ห้ามพูดว่าอย่าร้องไม่งั้นจะยิ่งร้องน่ะหา ฮืออออ
“ขอโทษจียง...ขอโทษ ชั้นไม่บังคับแล้ว โอ๋ๆ...” ดูๆมันลูบหัวเหมือนเขาเป็นเด็ก เทมป์พูดขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า....
ขอโทษ ใช่สิต้องขอโทษแน่ มาดุใส่เขาขนาดนั้น ฮึก...
ทำให้เขากดดันจนร้องไห้ ต้องขอโทษกันแน่สิ...
ปล่อยให้กอดอยู่นานเหมือนกันกว่าเลิกมีเสียงสะอื้นน่าอับอาย ดูสิแล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนร้องไห้ยังกับผู้หญิงแบบนี้น่ะหา!! คนตัวเล็กกว่าผลักอกคนตัวสูงออกอย่างแรง
“ขอโทษ เลิกร้องนะ...” ยังจะพยายามเอานิ้วมาปาดน้ำตาให้อีก แถมเอาแต่พูดขอโทษไม่หยุด....
“……..”
จริงๆเขาก็ขอโทษเหมือนกัน.....
ที่ร้องน่ะก็ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิดอย่างเดียวนะ...
แต่รู้สึกว่าเทมป์มันรักเขามากแค่นั้นแหละ....
ทุกอย่างที่พูด ทุกอย่างในสายตาที่แสดงออก...
พอรู้สึกได้มันก็รู้สึกผิดด้วย ตื้นตันด้วย....อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเลย
ร้องออกมาแบบไม่หยุดคงเป็นเพราะแบบนั้นน่ะแหละ...
......ตื้นตัน......ที่มารักกันมากมายขนาดนี้......
แต่จริงๆ.......กูว่าคงเป็นเพราะกูกลัวมึงด้วยซะ 80 เปอร์เซ็นต์แหละนะ =__=
“ฉันก็รักนายเหมือนกัน” พูดเบาๆในลำคอ
“พูดว่าอะไรนะ....”
“พูดไปแล้ว! ไม่พูดแล้ว!” เดี๋ยวจะหาว่าเล่นตัว เออ ขอเล่นหน่อยเถอะ อายโว้ย อายมากเลยด้วย พูดไปแล้วไม่ฟังเองช่วยไม่ อ๊ะ..... อืมมมม จียงโดนคว้าเข้าไปประกบจูบ เทมโป....เมื่อกี๊ท่าทางจะได้ยินอยู่ใช่ไหมเนี่ย
ว่าแต่.......นี่นึกว่าอยู่กันสองคนหรือ? =_______=
“น่ารักจัง!” ยูบินร้องขึ้นพร้อมกับทำตาระยิบระยับ จียงพอได้ยินเสียงก็ค่อยระลึกได้ว่ามีบุคคลที่สามและสี่ยังอยู่ และระลึกได้ว่าที่กูแอ๊บมาทั้งหมดมลายหายสิ้น คนตัวเล็กผลักออกเทมโปออก
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ทำไงดี!!!!
นี่กูโชว์ไปกี่ซีนวะเนี่ย!!!
“อย่างที่เราคิดไว้ไม่มีผิดเลยเนอะลีน่า สองคนนี้เป็นแฟนกันจริงๆด้วยที่รัก!”
ลีน่าพยักหน้าหงึกๆแล้วยิ้มสนับสนุนคำพูดยูบิน ว่าแต่ลีน่านี่เป็นใบ้ป่ะวะ ไม่เห็นพูดอะไรเลยมาตั้งแต่เจอแล้ว แล้วอะไรนะเมื่อกี๊....
“ที่รัก?”
ยูบินหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของจียงกับเทมโป
“แหม...ก็นี่แฟนชั้นเอง” ยูบินหัวเราะ แถมยังหันไปหอมแก้มโชว์อีก “จียงอยากน่าแกล้งเอง ช่วยไม่ได้”
เห็นสีหน้าช็อคของแฟนเก่ายูบินก็รีบพูด
“ก็จียงน่ารักนี่เลยน่าแกล้ง....อย่าโกรธกันเลยน้า~...”
ว่าไงนะ!!....แฟนงั้นเหรอ!!!
ตกลงหมายความว่ายังไง ทั้งหมดที่แกล้งทำเป็นไม่รู้เพราะอยากจะแกล้งเขาหรอกหรือ!!
ฮะ...เฮ้ย!!!!!!!!!
ฟังแล้วอยากจะไปกระชากคอเสื้อเทมโป มึงเห็นม๊ายยยย เขาบอกว่ากะไว้แล้วมันหมายความว่ายังไงอ่ะ ฮือออ ทำไมเหรอ เขาดูตุ๊ดเหรอวะ เสียใจอ่ะ ทำไมต้องบอกน่ารักด้วย หล่อ จะเอาหล่อ กูหล่อ ฮือออ กะไว้แล้วว่าต้องเป็นแฟนกันหมายความว่าไง ไม่เข้าใจ ทำไมอ่ะ ฮึก~
“ขอโทษด้วยนะคะซึงฮยอนที่แกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วยังทำให้หึงจียงอีก” หันไปขอโทษคนตัวสูง ที่ยังคงไม่เก็ทอยู่...เอ๊ะ ตกลงเกิดอะไรขึ้น ใครเป็นแฟนใครนะ (ทีงี้ล่ะแรมต่ำ)
“เพราะอย่างนั้น นี่จะเป็นทั้งของขวัญและคำขอโทษของฉัน”
ยูบินยื่นแก้วไวน์ให้เทมโป...ร่างสูงรับมา
“ดื่มเลยๆ นี่เป็นของขวัญพิเศษจริงๆนะ”
เทมโปดื่มจนหมดแก้ว...
“ซึงฮยอนรู้สึกร้อนขึ้นมาหรือยัง” ยูบินหันไปถาม คนตัวสูงทำหน้าไม่เข้าใจก่อนจะเห็นสาวเท่แอบขยิบตาให้
ก็ยังไม่เข้าใจ....=____=
คือเป็นคนเข้าใจอะไรยากเฉยๆ ไม่ได้โง่นะ
ดีนะยูบินเป็นคนมีความอดทน เลยอธิบายอีกรอบ...
“จริงๆแล้วแก้วนั้นน่ะ ตอนที่มาเปลี่ยนห้อง ชั้นกับลีน่าแอบใส่อะไรพิเศษลงไปนะ...มันหาไม่ยากหรอกตามผับแบบนี้”
“อะไรพิเศษที่จะทำให้จียงกับเทมโปสนุกกันทั้งคืนเลย....” สาวสวยขยิบตาให้อีกที เทมโปร้องอ๋อในใจ...ร่างสูงหัวเราะแล้วยิ้มออกมาเมื่อรู้เจตนา พอจะเข้าใจ....ข้างในนั้นไม่มีอะไร...แต่ถ้า….
.....ยาปลุกเซ็กส์....
ถ้าเขาทำเหมือนว่ามีสิ่งนั้นอยู่ในแก้วนี้มันก็คง.....
จียงทำหน้างง อะไรวะกูยังไม่เก็ท ยาถ่าย ยาบ้า ยานอนหลับ อะไรอ่ะ มึงอย่าเก็ทคนเดียวสิเทมโป แล้วเขาจะมีความสุขยังไงอ่ะไม่เข้าใจ
“ซึงฮยอนคะ ถ้ามันออกฤทธิ์เต็มที่มันจะทรมานมากเลยนะ ชั้นแนะนำ...........แถวนี้มีโรงแรมค่ะ.....”
ไปทำไม ไปโรงแรมทำไม!! เฮ้ย อย่างนี้ไปโรงพยาบาลสิ ไปให้หมอล้างท้องดิวะ ไปโรงแรมจะช่วยอะไรได้ ไปทำไม ไม่เอาไม่ไป เชื่อกูเทมป์ล้างท้องไม่เจ็บหรอก เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน
เหมือนเสียงร่ำร้องในใจของจียงจะไปไม่ถึง เทมโปที่พออกพอใจกับของขวัญรีบเอาจียงออกไป...โรงแรมแถวนี้งั้นหรือ...เอาตรงไหนดีนะ....
“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย”
ศึกษามาเต็มที่แล้วคราวนี้แหละ....เทมโปไม่ปล่อยให้หลุดมือเป็นครั้งที่สองหรอก!!!
TBC
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
TALK
ขอโทษคนที่รอคู่เเทริจริงๆค่ะ สองคู่ข้างบนนี้สูบวิญญาณเราไปเเล้วเลยไม่มีเเรงจะเขียนอีกคู่ T^T
เหนื่อนจริงๆซีนอารมณ์ เขียนเเล้วเเทบระเบิด~ ขอโทษอีกทีทั้งที่พูดไว้เเล้วว่าคู่นั้นจะคืบหน้า
มันจนปัญญาจะต่อทีเดียวจริงๆ เลยยังต่อซีนเเทริไมได้ เพราะคู่นั้นก็ซีนอารมณ์เหมือนกัน
ตอนนี้ยาวไหมคะ? 555+
ตอนนี้เหนื่อยมากด้วย....ขอคอมเมนท์เเบบสุดตีนหน่อยเเล้วกันนะ 5555+
เปิดเทอมเเล้ว- อาจจะมาลงช้าหน่อย ก็รอกันหน่อยเเล้วกันนะคะ
ดิทๆๆ เเฟนอาร์ตของน้องชาย เอ๊ย น้องสาว 555+
เเม่ง กูเอาไปบูชาเเล้วเนี่ย ขึ้นหิ้งเลยรูปนี้ 555+
อร๊างงงง จำได้ไหมว่าจากตอนอะไร..มันคือ...คือ
ไอ้ชิพ!!!!!!!!!!! ไอ้ชิพหายกับควอนจียงน่ะเอง 555+
จริงๆคนวาดน่ะมันวาดอีกเวอร์ชั่นนึงมาด้วย มันไม่ให้ลง ซึ่งหวิวกว่า (ไอ้ต้น กูฟ้องคนอื่น 5555+)
เเหมเสียดาย~
อ๊างงงงงง
จากเป็นเทมโปจริงเน้รูปนี้ 555+
)
)...
อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เทมป์ กดจีเลยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เอิ๊กๆๆๆๆๆๆๆๆ
แทเว่นก็เข้าใจกันแล้ว
กว่าจะเข้าใจเน๊อะ อิอิ
น่ารักๆๆๆมั่กๆได้อีกอ่า
ฉันก็รักนายเหมือนกัน >"<
PS.เมื่อไหร่แทยังก่ะซึงริ จะมา อิอิ
#1 By :+:Sakura_badzZ:+: on 2008-06-01 02:33