Bigbang's fiction By diy

“อุ๊ย...ขอโทษนะคะ”

สาวสวยรีบเอ่ยเมื่อทำกระเป๋าสตางค์ที่บังเอิ๊ญบังเอิญอยู่ๆก็หล่นตุ๊บลงไปกองตรงพื้น เเล้วมันช่างเป็นจังหวะพอดี๊พอดี กับที่จียงจะลงไปช่วยเก็บ....เอวคอด...เสื้อสีเงินวาวที่เว้าลึก เมื่อยิ่งก้มลงไปเท่าไหร่....ของส่วนตัวสำคัญๆ มันก็ยิ่ง......อ่า...

จียงเอานิ้วถูจมูกไปมาเเก้เก้อ ตาเรียวพยายามละสายตาจากส่วนบน แต่.....ไอ้กระโปรงที่มันค่อนข้างสั้นอยู่เเล้ว เเล้วยังผ่าลึกถึงโคนขานั่นกลับเรียกร้องความสนใจได้ไม่เเพ้กัน เเล้วยิ่งเวลานั่งคุกเข่ามันก็ยิ่ง......

โอ มายก๊อด!!! จะส่วนบนหรือส่วนล่าง ควอนจียงก็ไม่รู้จะเอาตาตัวเองไปอยู่ที่ไหน!!....

ตัดปัญหา!! สรุปก็เอาไปไว้ทั้งสองที่เลยแล้วกันนะ !!

"เฮ้ย เสป็คกูเลยว่ะ"

พูดเพ้อๆ...เเล้วเผลอมองตามจนผู้หญิงเดินกลับไปนั่งโต๊ะ สาวสวยช้อนสายตาให้หวานเชื่อม มือสวยยกเเก้วในมือขึ้นเป็นเชิงทักทาย เห็นอย่างนั้นจียงเลยยิ้มตอบ ก่อนจะยกเเก้วในมือขึ้นบ้างจึงค่อยได้ฤกษ์ถอนสายตากลับมา

"กูจะฟ้องพี่เทมป์" เพื่อนรักเอ่ยเสียงเรียบเรียกให้จียงต้องหันขวับไปมอง.....ร่างบางกัดปากเเล้วย่นจมูกเชิดใส่

"นึกว่ากูกลัวเหรอวะ" พูดเเล้วยักไหล่ อ่ะโด่ นึกว่าควอนจียงกลัวเหรอ เเล้วเขาก็ไม่ได้นอกใจอะไรเทมโปนะ เเค่ขอเช็คอะไรบางอย่างเท่านั้นเเหละ

หลังจากโดนเทมโปมันรุกมันจูบ...มันทำสารพัดสารเพที่จะทำให้เขาหวั่นไหว
คงต้องขอบคุณพระเจ้าที่ชเวซึงฮยอนยังไม่ได้มีอิทธิพลถึงขนาดทำให้สเป็คของจียงเปลี่ยนไป = = 
กำลังกังวลตัวเองอยู่เลยเนี่ย ถ้าโดนมันรุกมากๆระบบในตัวจะรวนป่ะวะ
ดีนะ...ถ้าเปลี่ยนจริงเเล้วเขาเกิดมองตาค้างตอนผู้ชายหล่อๆล่ำๆเดินผ่านเนี่ย.....เเค่คิดก็....บรื๋ออออ...

เเทยังขมวดคิ้วเเปลกใจเมื่ออยู่ๆจียงก็ทำท่าเหมือนขนลุกอะไรบางอย่าง นิ่งมองคนทำท่าพิลึกๆเเล้วถึงกับต้องส่ายหน้าอย่างระอา

"ยังไงก็เถอะ ไปเล่นหูเล่นตากับผู้หญิงเเบบนี้ อย่าให้พี่เขารู้เเล้วกัน" เเทยังถอนหายใจ เเต่ทำเป็นเตือนไปงั้นเเหละเเต่กลับบ้านไปกูบอกเเน่ๆ มึงเตรียมตัวโดนพี่เทมป์ลงโทษได้เลยไอ้จี

"จะรู้เร้อ...นี่กูกับมึงหนีออกมาจะครึ่งชั่วโมงเเล้ว ไม่รู้ป่านนี้รู้หรือยัง" ตอบเเล้วยักไหล่เเบบชิวๆเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

ถ้าถามว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนน่ะเหรอ....?
ผับ! เป็นคำตอบเดียวเเละคำตอบสุดท้าย

ขี้เกียจอยู่บ้าน! เทมโปเเม่งงี่เง่า รอให้ง้ออยู่ในห้องจนถึงพรุ่งนี้เช้ามันยังไม่มาเลย เพราะงั้นควอนจียงหนีออกมาเที่ยวข้างนอกดีกว่า!

เเต่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กม ปลายที่หนีพ่อออกมาเที่ยวอย่างไรอย่างนั้นเลยว่ะ ต้องเเอบย่องออกจากบ้าน เเถมต้องลากไอ้ไร้สติให้ขึ้นรถมาด้วย ก็จะให้ไปคนเดียวมันก็เเกร่วน่ะสิ ดีนะถ้าเเทยังมันมีสติมันคงห้ามไม่ให้เขาออกมา เเต่นี่พอมันสติหลุดหลังจากโดนมักเน่มันบอกว่าเกลียดไอ้เเทยังก็เป็นเอามาก มันช็อคขนาดว่าเพิ่งมารู้ตัวว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเอาตอนเขาขับเกือบถึงผับเลยคิดดู

สงสารก็สงสาร สมเพชก็สมเพช เลือกรู้สึกไม่ถูกเลยว่ะให้ตาย!!

"เรื่องของกูน่ะช่างเถอะ เอาเรื่องของมึงดีกว่าเเทยัง ตกลงมึงจะเอายังไงกับซึงริวะ" พอพูดถึงชื่อซึงริ เเทยังที่ทำเป็นแกล้งลืมไปตอนเเรกก็ชะงักกึกขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเเกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ตาก้มลงมองหมวกที่ถือเล่นอยู่ในมือ เเล้วจ้องเอาๆอย่างกับมันน่าสนใจมากอย่างนั้น

"ตกลงว่ายังไงวะ อย่าเงียบดิ ตกลงจะเอายังไง!" จียงชักหมดความอดทน เเทยังยอมเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะพูดเสียงเบา

"เอาอะไรวะ...กูไม่เอาอะไรทั้งนั้นเเหละ กู........ไม่ได้คิดอะไรเเบบนั้นกับซึงริ"

นี่เเหละ! นี่เเหละ! เพราะมันเป็นเเบบนี้นี่เเหละ มันถึงน่าโมโห!!
ทำไมต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะอย่างนั้นวะ อย่านึกนะว่าควอนจียงจะจับไม่ได้น่ะ!!

ขอเอาประวัติเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดเกือบสิบปีของไอ้เเทยังเป็นประกันเลยนะ ตอนนี้มันน่ะชอบซึงริเข้าเเล้ว!

ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไปชอบตอนไหน เเต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวก็ไม่อยากจะยอมรับมันนี่สิปัญหา  ตอนเเรกจียงก็นึกสนุกอยู่หรอกนะ ถ้ามันชอบน้องจริงก็อยากจะเเกล้งให้เเทยังมันสมหวังยากขึ้นในฐานะที่ปากมันชอบมาปากหมาใส่เขาตลอด เเต่นี่....ไอ้เเทยังกลับไม่ทำอะไรเลยเเถมยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันน่าโมโหไหมล่ะ!

ปกติเวลาชอบใครมันก็ไม่ค่อยกล้าไปบอกไปพูดกับเขาอยู่เเล้ว เเล้วนี่ตอนนี้ดันไปชอบซึงริที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องร่วมวงเเบบนี้ เเถมเป็นผู้ชายด้วย ให้ตายเเทยังมันก็ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองง่ายๆหรอก 

หรือไม่...มันอาจจะปล่อยให้ความรู้สึกมันผ่านเลยไปโดยไม่ทำอะไร คนอย่างเเทยังมันอาจจะให้อะไรๆครึ่งๆกลางๆเเบบนี้ต่อไปก็ได้

จริงๆไม่รู้จะเครียดกับมันไปทำไม เเต่...เเต่ก็เพราะเป็นเพื่อนกันมานาน จียงรู้ว่าเเทยังไม่ใช่ว่าจะมีความรักบ่อยๆ เเล้วนี่ยังกับซึงริ...น้องรักของเขาด้วย คิดเเล้วมันก็น่าโมโหชิบหายเลยว้อย!!!

"ไม่คิดอะไร เเล้วใครวะพอมันได้ยินว่า "ผมเกลียดพี่!" ก็ช็อควิญญาณหลุด เเบบนี้เนี่ยนะไม่คิดอะไร..!"

"ถ้าโดนใครบอกว่าเกลียด มันก็ช็อคเป็นธรรมดาดิวะ" เเทยังยังคงเเถ จนจียงชักหงุดหงิด หันไปตะโกนใส่หน้า

"กูเกลียดมึง!" เเกล้งบอกว่าเกลียดมันบ้างซิ ดูซิมันจะเปนยังไง "เห็นไหม!! นั่นไง มึงไม่เห็นจะช็อคเลย ต่อให้เป็นเเดซองหรือเทมโปบอกว่าเกลียดมึงก็ไม่เป็นเเบบนี้หรอก ยอมรับตัวเองซะทีเหอะวะ"

"............."

"กูจะบอกให้นะเเทยัง มึงไม่ได้ไม่รู้ใจตัวเอง มึงรู้เเล้วเเต่มึงไม่อยากยอมรับมันต่างหาก"

.
.
.

เเทยังเงียบ....ยอมรับอะไร...

ยอมรับว่าเขาชอบผู้ชาย....ชอบรุ่นน้องในวง....ชอบซึงริ....อย่างนั้นน่ะหรือ?

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ยอมรับ เเต่เพราะ.......

ต่อให้โดนเกลียดเพราะว่าซึงริเข้าใจผิดว่าเขาเข้าข้างเทมโป
ก็ยังดีว่าโดนซึงริเกลียดเพราะรู้ว่าพี่ชายคนนี้มันเเอบคิดไม่ซื่อไม่ใช่หรือไง

ไม่รู้เหมือนกันว่าเขา....จะไปเอาความกล้าหาญมาจากที่ไหนดี

เขากับซึงริ...ไม่เหมือนจียงกับเทมโปที่ใจตรงกัน
ก็เเค่ปล่อยให้เป็นเเบบนี้....เขาเลือกที่จะไม่ทำอะไร เพราะกลัวว่าจะมองหน้ากันไม่ติดอีก
ก็เเค่ทำให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น....ก็เเค่ปล่อยให้เป็นเเบบนี้.....ก็เเค่นั้น

.
.
.

"เออ ช่างมันเหอะ! มึงไม่อยากยอมรับความรู้สึกตัวเองก็ช่าง กูไม่สนเเล้ว!" จียงจิ๊ปากก่อนจะดึงหมวกในมือเเทยังมาสวมหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด....เอามานี่! รำคาญ หมั่นไส้ จ้องหมวกอยู่ได้ไอ้บ้าเอ๊ย!

.
.
.

เเทยังเงียบไม่พูดอะไร ปล่อยให้จียงโกรธไม่คิดจะอธิบาย เพราะเดี๋ยวมันก็หาย....เขารู้ว่าถึงเขากับจียงจะชอบกัดกันเเค่ไหน เเต่เอาจริงๆเเล้วจียงก็เป็นห่วงเขาเสมอ อาจจะขวานผ่าซากไปหน่อย เเสดงออกไม่เป็น เเต่มันก็ทำให้เเทยังยิ้มออกมาน้อยๆ....

ก็เพราะว่า YG คือบ้าน....เเละพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน กัดกันเเค่ไหนก็อดเป็นห่วงกันไม่ได้

.
.
.
.

"ป่านนี้พี่เทมป์หานายให้วุ่นเเล้วเนี่ย...." อยู่ๆเเทยังก็เปลี่ยนเรื่อง...เเละก็ได้ผล ร่างบางตรงหน้าย่นจมูกเเล้วจิ๊ปาก...

ไม่ใช่ว่าหวงหรือห่วงอะไรจียงหรอกนะ การมาเที่ยวกลางคืนแบบนี้ทั้งเขา จียง และพี่เทมป์มักจะออกมาด้วยกันบ่อยๆอยู่แล้ว แถมเป็นผู้ชายดูแลตัวเองได้จะไปห่วงอะไร

แต่นี่ที่เขาไม่แน่ใจว่าตอนนี้จะเหมือนกันไหม...เพราะเห็นว่าคบกันแล้ว พี่ใหญ่อาจจะไม่ชอบใจที่จียงออกมาเที่ยวที่แบบนี้โดยปราศจากตัวเองก็ได้.....อย่างที่บอกว่าเคยออกมาด้วยกันสามคนอยู่บ่อยครั้ง ไม่ต้องคบหากันมานานแบบเขา ไม่จำเป็นต้องรู้ไส้รู้พุงกันมากมาย ชเวซึงฮยอนก็รู้ดีเชียวแหละว่าจียงน่ะมันไม่เคยออกไปเที่ยวเปล่าๆอยู่แล้ว....ด้วยนิสัยเจ้าชู้น่ะ ถ้าออกมาเที่ยวที่แบบนี้จียงมันได้เบอร์ผู้หญิงกลับไปไม่ต่ำกว่า 2 เบอร์น่ะแหละ

นั่นป่ะไรพูดไม่ทันขาดคำ....แทยังเห็นจียงยกแก้วทักทายกับผู้หญิงอีกโต๊ะเสียแล้ว

“เฮ้ยๆๆ เดินมาแล้วว่ะ.....” จียงพูดอย่างตื่นเต้น เมื่อสองสาวที่เขาทักทายเมื่อครู่กำลังลุกและเดินตรงมาทางนี้
“สองคนพอดีเลย กูกะมึง”

สองสาวหุ่นสะโอดสะองเดินมานั่งข้างจียงแล้วยิ้มกว้าง....ยังไม่ทันจะได้แนะนำตัวหรือทักทายอะไร ผู้หญิงผมสั้นแบบบ๊อบเทก็พูดชิงขึ้นมาก่อน

“จำชั้นไม่ได้หรือจียง...?”

คนโดนทักนิ่งแปลกใจอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อนึกได้...

“ยูบิน!!”

++++++++++++++++++++++++++++++++

ริมฝีปากที่แห้งผากเม้มสนิท ใบหน้าเรียวยาวบูดบึ้งแต่ฉาบไปด้วยความกังวล นึกถึงพี่ชายพี่เพิ่งออกปากไปว่าเกลียด...พูดออกไปเเล้ว...ซึงริพูดออกไปเเล้วว่าเกลียดพี่เเทยัง

ยอมรับว่าโกรธมากจนผลุนผลันกลับมาระงับอารมณ์ที่ห้องของตัวเอง.... ร่างโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียงของตัวเองพลางใช้ความคิด เป็นครั้งเเรกที่เขาก้าวร้าวกับพี่ๆในวงถึงขนาดนี้  ร่างโปร่งเพ่งมองตรงไปยังประตูบานขาวที่ปิดสนิท นี่เขาควรจะออกไปขอโทษไหมนะ...

"มึงไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง บอกกับกูมาเลย สัญญามาว่ามึงจะบอกให้ซึงริตัดใจ"

พลันนึกถึงคำพูดของคนเป็นพี่  ซึงริก็ชักสีหน้าขึ้นอีกครั้ง ไม่ขอโทษหรอก! เขาไม่ผิดเสียหน่อย! พี่เเทยังน่ะเเหละที่ผิด ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมใครๆต้องเชียร์พี่เทมโปด้วย พี่เทมป์เป็นพี่ชาย แล้วซึงริมันไม่ใช่น้องชายของพี่หรือไง...ใจร้าย! ไม่ยุติธรรม!!

ตัดใจ ตัดใจอย่างนั้นหรือ?....ตัดใจเเล้วยอมไปเป็นหมาหัวเน่าอย่างนั้นใช่ไหม!!

พี่จียงใจดีกับเขามาตลอด  คอยเล่นกับซึงริ ตามใจซึงริ เขารู้สึกสนุกเสมอเมื่อมีพี่จียงอยู่ด้วย ชื่นชมพี่จียงทุกอย่าง มันคือความรักชัดๆ เเต่ก่อนพี่จียงคิดถึงซึงริเป็นอันดับเเรกไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม เเล้วอยู่ๆพี่เทมโปก็จะมาเอาพี่ชายสุดที่รักของเขาไปนี่น่ะ!! ไม่มีวันยอมซะหรอก!

เรื่องอะไรจะยอม ถ้ายอมให้สองคนนั้นรักกัน ต่อไปนี้พี่จียงก็จะมีเเต่พี่เทมป์ ทำไรก็จะคิดถึงพี่ใหญ่ก่อน เเล้วซึงริก็จะหมดความสำคัญ ไม่มีใครมาคอยสนใจอีก....

ซึงริไม่โง่หรอก....เขาไม่ได้โง่ที่ต่อให้ปิดหูปิดตาตัวเองทำเป็นไม่รับรู้ ก็ยังรู้ว่าพี่จียงกับพี่เทมโปใจตรงกัน

เเต่เเล้วทำไมล่ะ จะให้เขาตัดใจเเบบที่พี่เเทยังต้องการอย่างนั้นหรือ
อย่ามาพูดง่ายๆว่าให้ตัดใจ พี่เเทยังจะไปเข้าใจอะไร...
ไม่ได้อยู่ในสถานะเดียวกันไม่รู้หรอก พี่เเทยังไม่เคยชอบใครจะรู้ได้ยังไง....

อีกครั้งที่ริมฝีปากบางเฉียบนั้นเม้มสนิทเข้าหากันอย่างครุ่นคิด....จนกลายเป็นเผลอกัดปากจนเลือดซึม....
สำหรับพี่ๆเขาคงเป็นเเค่เด็กที่วุ่นวาย เอาเเต่ใจ ทำให้เดือดร้อนสินะ พี่เเทยังคงรำคาญที่เขาเอาเเต่ตามพี่จียงจนพี่เขาต้องเดือดร้อนตามไปด้วย...

มันน่าน้อยใจจริงๆ....ไม่มีใครรักซึงริเลยหรือยังไงกัน ไม่มีใครเข้าข้างเขาเลย ทำไมมีเเต่จะคอยกันให้ซึงริออกห่างพี่จียง...

ยังดีที่ถึงเเม้ว่าพี่เเดซองจะไม่ได้รับปากว่าจะช่วยซึงริเเบบเต็มตัว เเต่ก็ยังเข้าข้างเขาบ้าง ไม่เข้าข้างพี่เทมป์ออกหน้าเหมือนพี่เเทยัง

ใช่!!...ถึงยังไงเขายังมีพี่เเดซอง!! ไปอ้อนพี่เเดซองอีกหน่อยพี่เเดซองคงจะมาเป็นฝ่ายซึงริ!!

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ตัวคนเดียว...

คิดเเล้วคนเป็นน้องเล็กก็ปาดน้ำร้อนๆจากขอบตาออก ก่อนจะก้มลงไปหอบขนมที่วางทิ้งไว้หลังจากหอบกลับมาเมื่อครู่นี้ ตอนนี้เขาตัดสินใจจะไปห้องพี่จียงอีกครั้ง ไปถึงจะไม่สนพี่เเทยังเเล้ว จะไล่ให้ออกไปเลย แล้วเขาก็จะอยู่กับพี่จียง...ใช่ ไม่สนพี่เเทยัง!! ใครจะกีดกันซึงริก็ช่าง

.
.
.
.

"อ้าว.......พี่จียงหายไปไหน" ร้องเหวอเมื่อไปถึงห้องคนที่จะไปหาแต่ไม่เจอ เบื้องหลังประตูสีขาวไม่มีทั้งพี่จียงและพี่แทยัง

ร่างโปร่งเอะใจ เดินออกไปดูหน้าบ้าน....รถพี่เเทยังหายไป สองคนนั้นออกไปข้างนอกกันงั้นเหรอ!!! อะไรเนี่ย! ซึงริก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ดึกดื่นป่านนี้เเล้วเนี่ยยังจะออกไปไหนกันอีก

เฮอะ  เป็นอย่างนี้ทุกที ตอนกลางคืนพี่ๆชอบหนีเขาไปเที่ยวผับ บางทีซึงริก็ต้องอยู่กับพี่แดซองสองคน แย่ชะมัด แล้วเดี๋ยวอีกหน่อยพี่แดซองก็จะอายุถึงไปเที่ยวผับได้เหมือนกัน สุดท้ายซึงริก็เหลือตัวคนเดียว!

ทำไมพอนึกถึงว่าต้องอยู่คนเดียว อะไรบางอย่างมันก็แล่นริ้วขึ้นมาจุกอกอีกแล้ว....ขอบตามันร้อนๆ....ไม่เอาๆไม่คิดแล้วดีกว่า ในเมื่อเขาทำอะไรไม่ได้ จะให้ออกไปตามพี่จียงก็คงจะไม่ใช่เรื่อง งั้น....

ป่านนี้จะหลอกล่อพี่เทมโปปล่อยทิ้งป่าไหนแล้วนะ....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ตรงนั้นจริงเหรอวะ........"

"บ้าน่ะ..."

"ตรงนั้นอ่ะนะ บ้าเเล้ว!"

"ตรงนั้นจริงๆเหรอวะ"

"เเต่......เฮ้ย ตรงนั้นจริงอ่ะ"

"ตรงจมูกมั้งพี่!!!!"

สุดจะทน สุดจะทนเเล้วเเม่มเอ๊ย!! หงุดหงิดว่ะ นี่ชักจะโมโหขึ้นมาจริงๆจังๆเเล้วนะเนี่ย ชาตินี้คังเเดซองว่าพี่จียงอาจจะไม่ได้เสียตัวให้พี่เทมโปหรอก! นี่ไอ้พี่ใหญ่มันจะสงสัยอะไรนักหนาวะ!

ตรงนั้นจริงเหรอ? ตรงนั้นจริงอ่ะ? ตรงนั้นจริงๆนะ?
ถามจะเป็นรอบที่ล้านเเล้ว ก็บอกว่าตรงนั้นจริงๆ คนเค้าพูดจริงๆจะโกหกทำไมล่ะ!!

เเดซองพ่นลมหายใจหงุดหงิด ไม่ใช่เรื่องปกตินะที่เเดซองจะหงุดหงิด ปกติคนอารมณ์ดีตลอดเวลาเเบบเเดซองไม่ใช่ว่าจะมีอะไรมาทำให้เดือดเอาเสียง่ายๆ  เเต่เเดเหนื่อย เเดท้อ! ฮือออ นี่เค้าพยายามอธิบายให้พี่เทมโปฟังมาหลายนาทีเเล้วนะ

เรื่องอะไรน่ะเหรอ?

จะพ้นเรื่องที่พี่เทมโปเค้าสงสัยจนต้องเเอบไปเซริจที่ google ไหมล่ะ ไอ้เราก็อนาถสงสาร...เลยอยากจะบอกทางสว่างให้ว่ามันก็เหมือนตอนที่พี่อะไรกับผู้หญิงน่ะเเหละ เเต่เดสติเนชั่นของผู้ชายมันต่างกัน พออธิบายว่าเดสติเนชั่นมันคือตรงไหน ไอ้พี่เทมโปรู้เข้ามันก็ตกใจเเละเอาเเต่ถามไม่หยุด

"ตรงนั้น....ตรงนั้นจริงๆนะ" คิ้วของพี่ใหญ่ขมวดจะเป็นปมอยู่เเล้ว เครียด โคตรเครียดเลยว่ะ มันจะเป็นตรงนั้นได้ยังไงว้า ตรงนั้นเค้ามีไว้.......ไม่ใช่เหรอ

"ตรงนั้น.......เเน่นะ" ยัง...ยังไม่ค่อยมั่นใจอ่ะ บอกแล้วไม่เคยดูหนัง ไม่เคยดูการ์ตูน เพื่อนไม่เคยพูดถึง หน้าไหนไม่เคยเล่าให้ฟัง....นี่ชเวซึงฮยอนเพิ่งรู้จริงๆนะว่าผู้ชายน่ะเค้า......เอิ่ม....มีอะไรกันตรงนั้นจริงเหรอวะเนี่ย มีตรงอื่นอีกไหมอ่ะมีให้เลือกอีกไหมวะ

"โธ่ มันก็ตรงนั้นเเหละเว้ยครับบบบ" เเดซองชักหมดความอดทน ยื่นมือไปนวดขมับเทมโปเเบบประชดประชัน...จูนหน่อยครับพี่ จูนนิดนึง มีคลื่นอะไรมาเเทรกสมองหรือเปล่าวะ ร่างสูงปัดมือน้องชายออกก่อนจะนิ่งคิดอะไรไปซักพัก เงียบไปหลายนาที คนเพิ่งเห็นทางสว่างก็เอ่ยเสียงเครียด

"ถ้ามันเป็นตรงนั้น........" เทมโปเว้นวรรคก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไปเสียงเครียดกว่าเดิม "เเล้ว........จียงจะยอมเหรอวะ" คือเป็นกูกูไม่ยอมไง ทางมันวันเวย์มาตลอดอยู่ๆจะมาให้ทูเวย์...ใครจะทำใจได้วะ!! เครียดว่ะเทมป์โปเครียด!

=__________=

เเดซองทำหน้าปูเลี่ยน....เอิ่มเเล้วนี่กระผมจะไปรู้‘ว่าที่ภรรยาพี่’เหรอครับ? มันก็ต้องอยู่ที่ฝีมือพี่เเล้วล่ะครับงานนี้มันต้องขึ้นอยู่กับคารมเเละลีลาเเล้วล่ะพี่ !!!

"ของเเบบนี้ ถึงเวลามันเป็นไปตามธรรมชาติเองเเหละ พี่ได้เเอ้มพี่จียงอยู่เเล้ว" แดซองพูด เทมโปนิ่งไปอยู่ครู่นึง ก่อนมุมปากของร่างสูงจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์

"อืม......ชั้นก็ว่างั้น" เเล้วไอ้ท่าทางมั่นใจขึ้นมาทันทีนี่มันอะไรวะ น่าหมั่นไส้จริงๆ เทมโปดูอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น ร่างสูงอยู่ๆลุกพรวดจนแดซองตกใจ

"จะไปไหนพี่!"
"ไปหาจียงสิ" อะไรเนี่ย คิดเเล้วลุกเลยนี่หมายความว่ายังไง เเถมทำท่าจะเดินไปห้องพี่จียงเเบบมั่นใจด้วยเนี่ย

"โหย อย่าเพิ่งสิพี่ นั่งนี่ก่อนเลย......." เเดซองฉุดให้คนตัวสูงกลับไปนั่งตามเดิม ก่อนตาตี่ๆจะจ้องพี่ใหญ่เเบบจริงจัง

ไปได้ไง เคลียร์เรื่องตัวเองแล้วก็ต้องมาช่วยเขาเคลียร์เรื่องของเขาบ้างสิ

"เอาเรื่องผมบ้างสิพี่...." คนตาตี่เงียบไปนิดเเล้วกระซิบเสียงเบา "เรื่องซึงริน่ะ........ผมควรจะทำยังไงดี" เเดซองพูดเสียงเครียด จะว่าไปก็ตกใจจริงๆนะ....นี่มันคงเป็นความรู้สึกที่อยู่ลึก ลึกมาก ลึกมากจริงๆเพราะเเดซองเลยไม่รู้เลยจนกระทั่งเมื่อกี๊

เขาชอบซึงริ...แถมยังเคยหึงด้วย...
มันช่าง...มหัศจรรย์จริงๆ

ชเวซึงฮยอนนิ่งไปนิด.....ร่างสูงทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ‘ก็ดั๊นเชื่อเข้าไปได้...ดีนะไม่ได้บอกว่ามันชอบแทยัง’ คนลูกเล่นพยายามแกล้งทำสีหน้าจริงจัง...

"อันดับเเรก นายต้องกันซึงริให้ออกห่างจียง"

"................"

"เฮ้ย นี่ชั้นไม่ได้หลอกใช้ให้นายมาช่วยชั้นนะเว้ย เเต่ถ้าซึงริไม่ตัดใจจากจียงนายจะสมหวังไหมล่ะ" ร่างสูงรีบอธิบายเมื่อเห็นเเดซองทำสีหน้าเเคลงใจ เเดซองนิ่งชั่งใจอยู่ครู่นึงก่อนจะตัดสินใจเขยิบหน้าเข้าไปใกล้ๆ....เอาวะ ช่วยก็ได้!

"เเล้วผมควรทำยังไงต่อไปล่ะพี่...."
"ฟังดีๆนะ" เทมโปยึดบ่าทั้งสองข้างของเเดซองเอาไว้ เเล้วทำหน้าขึงขัง "ก็พอชั้นย่องเข้าไปในห้องจียง นายก็คอยกันไม่ให้มักเน่เข้ามา....จนถึงเช้า โอเคไหม?"

"..............."

"ผมว่าจริงๆเเล้วพี่หลอกผมว่าชอบซึงริเพื่อหลอกใช้ผมใช่ไหม -*-" ความฉลาดเริ่มก่อตัว

"เฮ้ยชั้นจะไปทำเเบบนั้นได้ไงเล่า...ก็เนี่ยพอชั้นเข้าไปในห้องจียงนายก็ถือโอกาสที่อยู่กับซึงริมันสองต่อสองไง"

".........."

“อะไรกัน เชื่อชั้นสิ”

“แน่นะ...พี่ไม่หลอกผมแน่นะ”

“หลอกเหลิกอะไร เรื่องหัวใจน่ะ ใครเขาจะมาโกหกกัน....นายน่ะชอบซึงริจริงๆ” แต่แบบพี่น้องนะ....อันนี้ซึงฮยอนเติมในใจ

ความฉลาดที่เพิ่งก่อตัวเมื่อครู่ของแดซองสลายวับภายไม่กี่วินาทีเมื่อโดนสะกดจิตด้วยสายตาจริงจังของพี่ใหญ่ เอาวะ เชื่อก็ได้...เห็นมีประสบการณ์หรอกนะเนี่ย

แต่แล้วคนตายิบหยีก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้...จะว่าไปพอลองนึกดีๆเเล้วตอนเเรกเขารับปากซึงริไว้ว่าจะช่วยล่อพี่เทมป์ไปให้ห่างจากห้องพี่จียงนี่หว่า ป่านนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดมักเน่มันน่าจะเข้าไปได้เเล้วนะ

"เอ่อ...เเต่ผมว่านะฮะพี่"

"อะไรเล่า นายรับปากเเล้วนะว่านายจะช่วยกันซึงริมันน่ะ แยกย้ายกันสิแยกย้าย...." ยังพูดไม่จบประโยคเทมโปก็เหลือบไปเห็นคนบางคนเดินเข้ามาพอดี....ร่างสูงทำตาโตแล้วรีบพูด...

“เฮ้ย ซึงริ นายอยู่นี่เลยนะ จะไปห้องจียงใช่ไหม ชั้นน่ะไม่ยอม...” กำลังจะขู่เด็กมันซะหน่อย ไม่ได้จริงจังหรอกนะ แค่จะขู่เล่นๆแต่......

"ฮือออออ........." ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ทำเอาคนเป็นพี่ใหญ่ชะงักตกใจ

"เฮ้ยๆๆๆ....." เทมโปถอยหลังสองสามก้าวอย่างตกใจเเล้วคว้าเอาเเดซองมาเป็นกำบัง...เฮ่ย อะไรวะ เค้าไปทำอะไรหรือเปล่าเนี่ย อยู่ๆซึงริมาถึงมันก็ร้องไห้แบบนี้ โคตรตกใจเลย

คนมันน้อยใจ คิดมาก อัดอั้นใจมาตั้งนานแล้ว พอมาเจอแบบนี้เลยระเบิดออกมาเลย เป็นอีกครั้งที่ซึงริมาไม่ถูกเวลา กะจะมาหาพี่แดซองเสียหน่อย แต่กลับเดินมาได้ยินประโยคว่าแดซองจะช่วยเทมโปพอดี....

สุดท้ายก็มีแต่คนเข้าข้างพี่เทมโป!! สุดท้ายพี่ทุกคนก็ไม่เคยรักซึงริ!!

“พี่เทมโป! พี่บ้า! พี่จะแย่งพี่ทุกคนไปจากผมเลยใช่ไหม!!”

อะ...เอ่อ เทมโปเริ่มทำตัวไม่ถูก หันหน้าไปมองหน้าแดซองเลิกลั่ก คิดได้ว่าตัวเองเป็นพี่ใหญ่ หรือเขาจะทำหน้าดุออกไป หรือว่าเผลอทำเสียงเข้มไปวะ...มือใหญ่ทำท่าจะไปลูบหัวน้องเล็กปลอบแต่ซึงริก็ปัดมือเขาออก สายตากร้าวมองไปที่เทมโปเเบบประกาศศัตรู

"เลิกมองว่าผมเด็กเสียที ผมเป็นคู่เเข่งของพี่ได้เเล้วกัน!"

"ซึงริ ใจเย็นๆสิ" แดซองช่วยพูดเมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มย่ำแย่ แต่ซึงริตอนนี้ทั้งโมโห และน้อยใจเกินกว่าจะฟังอะไร

“พี่เทมโปฟังให้ดีๆเลยนะ!! ไม่ว่าใครจะเข้าข้างพี่บ้าง ผมก็ไม่ยอมแพ้หรอก ไม่มีวันยอมให้พี่จียงกับพี่ง่ายๆแน่ เรามาสู้กันแบบลูกผู้ชายเลย นับจากตอนนี้ ใครเจอพี่จียงทีหนีออกไปข้างนอกทีหลังคนนั้นต้องตัดใจจากพี่จียงนะ!!!!”

ฟังที่น้องชายประกาศลั่นเทมโปก็เดือดปุด

"ได้!! ชั้นรับคำท้า!!!" เดี๋ยวจะหาว่าชเวซึงฮยอนมันไม่แน่จริง ท้าอะไรมาเพื่อจียงเขาสู้ได้อยู่แล้ว คิดอย่างมาดมั่นก่อนจะนึกตงิดอะไรขึ้นมาได้ เมื่อกี๊ซึงริมันพูดว่าอะไรนะ....

.
.
.

"เอ๊ะ........เมื่อกี๊เพิ่งบอกว่าใครหนีไปไหนนะ?"

+++++++++++++++++++++++++++

"มันไปอยู่ไหนของมันเเล้ววะเนี่ย!!"

ขับมันจะทั่วกรุงโซลอยู่เเล้ว ถ้าซองเบ็คฮยองจะขอหงุดหงิดเสียหน่อยก็คงไม่เเปลกอะไร คนตัวเล็กสบถขึ้นมาอย่างหัวเสียพร้อมๆสอดสายตาเพ่งมองตามข้างทางเผื่อว่าจะได้เจอไอ้ตัวดีมันเดินเตร่อยู่....

เมื่อครึ่งชั่วโมงที่เเล้วเเทบินโทรมาหาเขาบอกว่าให้ไปรับดองอุคให้หน่อย พวกมันทะเลาะกันยังไงเขาก็ไม่ได้ถามรายละเอียดหรอก รู้เเต่เเทบินบอกว่าให้เขาไปรับไอ้เด็กนั่นที่ผับเดิมที่ไปประจำให้ทีมันขอร้อง ไม่กล้าถามอะไรมากเพราะดูจากน้ำเสียงของน้องชาย มันก็ดูเสียใจไม่น้อย ท่าทางคงจะทะเลาะกันรุนเเรง

นี่เป็นครั้งเเรกเลยนะ...ไม่ใช่ครั้งเเรกที่สองคนนี้ทะเลาะกัน เเต่เป็นครั้งเเรกที่เเทบินมันไม่ไปง้อดองอุค

เฮ้อ....เกิดอะไรขึ้นวะ!

เเล้วนี่เขาก็ถ่อออกจากบ้านมารับไอ้ตัวดีตามคำขอของน้องชาย ตอนมันโทรมาก็ปาไปเกือบจะห้าทุ่มเเล้ว เเล้วไอ้ผับที่เเทบินมันวานให้ไปรับก็ไกลจากบ้านเขาเป็นโยชน์ เเล้วที่สำคัญนะ....ไอ้เด็กเวรนั่นก็ไม่เห็นจะอยู่ที่ผับอย่างที่ไอ้เเทบินมันบอกเลยซักนิด ร้อนอกร้อนใจจนต้องขับไปดูที่คอนโดว่ามันกลับไปหรือยัง มันก็ดันยังไม่กลับให้น่าเป็นห่วงขึ้นมาอีก

ไม่ได้ห่วงหรอกนะว่าไอ้ดองอุคมันจะโดนใครทำร้ายน่ะ เเต่ซองเบคฮยองห่วงว่ามันจะไปทำร้ายใครต่างหาก!

เขาน่ะรู้นิสัยของคนเอาเเต่ใจดีเชียวล่ะ ยิ่งทะเลาะกับเเทบินถึงขนาดนี้ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ามีใครซักคนเผลอเดินไปเหยียบเท้าไอ้เด็กนั่นอย่างไม่ตั้งใจ...สภาพอาจจะต้องเละลงไปกองขนาดไหน

ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ หามันเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เเล้วเขาก็ดั๊นรีบออกมาจนลืมมือถือ จำเบอร์ใครก็ไม่ได้ จะโทรไปเช็คไอ้ดองอุค หรือจะโทรไปบอกไอ้เเทบินก็ทำไม่ได้อีก

โว้ยย คิดเเล้วก็หงุดหงิด เกิดมาเป็นซองเบ็คฮยองทำไมมันซวยเเบบนี้!! ดึกเเล้ว! ง่วง! น้ำมันก็เเพงนะขับนานเเล้วนะเว้ย!!!
งานนี้ต้องโทษไอ้เเทบิน มันผิด! ไอ้ดองอุคก็ผิด! ทุกคนผิดหมดเลย!! เเต่ไอ้ผิดสุดซองเบ็คคยองขอยกให้ ไอ้หมีนรก!!

อาจจะดูเหมือนไม่เกี่ยว เเต่มีชื่อมันมาเอี่ยวเเน่เเหละ!!

ขอพนันไว้เลยเถอะ ว่าไอ้ที่สองคนนั้นมันทะเลาะกันเนี่ย ส่วนนึงมันต้องมีผลพวงมาจากการกระทำของไอ้เท็ดดี้!
ทั้งเรื่องที่มันเมาเเล้วไปจูบเเทบิน (กูจะอ้วก!) เรื่องสลากเจ้าปัญหาที่มันเขียนหวัดจนได้เรื่องนั่น (ไอ้ควาย!) เเล้วที่มันไปยุยงให้ดองอุคมันเเคลงใจเรื่องผู้หญิงของเเทบินอีกล่ะ! (โคตรชั่ว!)

ถ้าไอ้พวกนั้นมันถึงขั้นเเตกหักกันล่ะก็เขาจะเหยียบไอ้เท็ดดี้ให้จมดิน โทษฐานที่มันเล่นสนุกจนทำคนอื่นเดือดร้อน!! เเละที่สำคัญกูเดือดร้อนด้วย!!

เบ็คกี้สบถในลำคออีกครั้งเมื่อนึกถึงไอหมีควายที่เมาเเป๋สลบอยู่ในบ้าน เมาเป็นหมาคอพับ ถีบเเม่งเเค่ไหนมันก็ไม่ยอมตื่น นี่ขนาดเขามีความลับมันอยู่ในมือนะ ตะโกนจนคอหอยเเทบระเบิดว่า ถ้าไม่ยอมออกไปรับดองอุคด้วยกันเดี๋ยวกูจะเอาความลับมึงไปกระจาย! ว่าเมิงวิปริตเเต่งหญิงจูบกับไอ้เเทบิน! ขู่เเทบตายนอกจากมันจะไม่รับรู้เเล้วนะ มันยังเอาเเต่หัวเราะให้ปวดประสาทอีก

โมโหหหหหหหหห อยากฆ่าหมี อย่าตื่นมาเชียวนะ ตื่นมาเมื่อไหร่กูจะเหยียบให้ความสูงเหลือเท่ากูเลยมึง!!
ตื่นมานะคราวนี้เเหละ เขาจะเเบล็กเมลเอาความเรื่องมันจูบเเทบินไปขู่ให้มันยอมเป็นทาส จะใช้ให้พรุนเลยคอยดู!!

"เอาไงดีวะ หรือว่าจะถอดใจกลับบ้านดี" พึมพัมกับตัวเอง นี่เขาก็วนกลับมาเเถวผับที่เเทบินมันบอก วนดูเเถวๆนี้มาสองรอบเเล้วก็ยังไม่เจอ...เเม่ง ง่วงชิบหาย...เเวะพักหากาเเฟดื่มข้างทางดีกว่าก่อนจะหลับใน.... คิดเเล้วคนตัวเล็กก็เลี้ยวเข้าจอดหน้ามินิมาร์ทที่บังเอิญผ่านทันที เดินด๊อกแด๊กเข้าไปก็ดิ่งเข้าไปกดกาแฟในตู้ แล้วก็เดินไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์

ดึกมากแล้วก็เลยไม่มีคนมาก มีแค่คนก่อนหน้าเขาเพียงคนเดียว...ทำไมยังจ่ายเงินไม่เสร็จอีกวะ

“ทำไมใช้ไม่ได้ล่ะ” เสียงโวยวายของคนข้างหน้าเขาดังขึ้น  ทำเอาคนตัวเล็กสนใจ

ใครวะแม่งโง่...ร้านด๊อกด๋อยขนาดนี้ท่าทางมันจะยื่นบัตรให้แหงเลยเนี่ย ใช้อะไรคิดวะ...แม่งเอ๊ย โง่แบบนี้กูขอดูหน้าหน่อยเถอะ

"เฮ้ย! ดองอุค!"
"ฮยอง..."

เดสตินี่กว่านี้ไม่มีอีกเเล้วเนี่ย~

+++++++++++++++++++++++++++++++++

"พยายามจะจ่ายด้วยการรูดการ์ดในมินิมาร์ทก๊องเเก๊งเเบบนี้เนี่ยนะ...." มันรวยเข้าใจมันหน่อย หรือจะบอกว่ามันโง่เห็นใจมันนิ๊ดดีวะ เบ็คกี้กอดอก(เงยหน้า)มองไอ้รุ่นน้องตัวดี อีบทตามล่าหาสุดขอบฟ้าเเม่งไม่เจอ พอตัดใจเข้าหน่อยก็มาเจอเอาง่ายๆเเบบนี้ แต่จริงๆก็ดีใจนะที่ในที่สุดก็เจอเสียที

"ก็เงินสดผมหมด..." ไอ้ตัวดีมันตอบหน้าตาย อ้าปากจะสรรเสริญคนสมองกลวงว่าทำไมไม่ไปกดตู้เอทีเอ็ม ไอ้ดองอุคมันก็โพล่งตอบขึ้นมาเเบบรู้ใจ

"ลืมรหัส..."
"ลืมรหัสเนี่ยนะ!!" เบ็คกี้เเทบเอามือตบฉาดที่หน้าผากให้สมกับความกลุ้มใจ ลืมรหัสเนี่ยนะ!

"............" เงียบไปนิด ก่อนที่คนขี้ลืมจะพูดขึ้นมาเบาๆ "มันไม่ใช่บัตรผม"

ไม่ต้องเดาเบคกี้ก็ร้องอ๋อในใจ....ลืมไปอยู่นี่มีคนเลี้ยงดูปูเสื่อ ไอ้เเทบินมันให้การ์ดไว้รูด....เเต่เฮอะ โกรธเค้าเเต่เอาบัตรเขามารูดอีก น่าไม่อาย กิ้วๆ..........อยากล้อใจจะขาดเเต่พอมองหน้าก็รู้ว่ามันไม่มีอารมณ์ กลัวจะโดนเสยหมัดใส่

"เอาเหอะๆ ขึ้นรถดีกว่า ชั้นจะพานายไปส่งบ้าน" ในที่สุดภาระกิจวันนี้ของซองเบ็คฮยองก็จะเสร็จสิ้นใช่หรือไม่ เขาจะได้กลับบ้านไปนอน...รอพรุ่งนี้เช้าไอ้เท็ดดี้ตื่น จะเอาความลับมันมาเเบลกเมล วะฮ่าฮ่า อดใจไม่ไหวแล้วสินึกถึงภาพไอ้เท็ดดี้มันเป็นทาสเขา...หึหึหึหึ

"ไม่ต้อง ผมมีปัญญากลับเองได้" คนตัวสูงกว่าหมุนตัวหันหลังกลับทำท่าจะเดินจากไป จนรุ่นพี่ต้องรีบวิ่งไปดักหน้า

"เฮ้ย อะไรกันวะ ชั้นไปส่งก็ได้ มาเล่นตัวอะไรกันตอนนี้" เออ เงินก็ไม่มีซักบาท มือถือมันก็ได้ข่าวว่าลืมทิ้งไว้ที่ผับ มันจะกลับยังไงวะ!

"ผมไม่ขึ้นหรอก.......มีคนบอกให้พี่มาเเถวนี้ใช่ไหมล่ะ...." ถามเสียงเรียบ

ซองเบ็คฮยองไม่โง่หรอก จริงๆมันต้องบอกว่า 'ใช่...ไอ้เเทบินมันฝากมา' เผื่อไอ้ดองอุคมันจะได้ใจอ่อนว่าเเทบินมันยังห่วงอยู่ ฟังเเล้วจะได้ลดอารมณ์รุนเเรงลง เเต่บอกเเล้วว่าเขารู้จักน้องชายคนนี้ดี ยิ่งบอกว่าเเทบินมันขอร้องมาไอ้คนศักดิ์ศรีค้ำคอมันจะยิ่งเดือดเเล้วก็ไม่ยอมขึ้นรถเสียเปล่าๆน่ะสิ

"เปล่าเว้ย ชั้นบังเอิญผ่านมา...โห บังเอิ๊ญบังเอิญนะเนี่ยมาเจอนายได้ ท่าทางจะเดสตินี่อย่างที่ไอ้เท็ดดี้มันชอบพูด....มามา เอาน่าเดี๋ยวไปส่งบ้าน" กวักมือเรียกเหมือนล่อเด็กเข้าโรงเรียน

"บังเอิญผ่านมาในที่ที่ห่างจากบ้านพี่ขนาดนี้เนี่ยนะ"  อุวะ! นี่มึงก็เเกล้งโง่ให้กูหน่อยไม่ได้เหรอห๊า!!

"เฮ้ย! ขึ้นมาเถอะน่า ขับมาไกลนะเว้ย ตอนนี้ง่วงเเล้วด้วย!" ไม่ใช่พ่อพระ กูใจเย็นกูก็ไม่สูงขึ้น เพราะงั้นอย่าเล่นตัว เมียก็ไม่ใช่ หน้าอกก็ไม่มี ไม่มีอะไรให้น่าง้อซักนิด ซองเบ็คฮยองโมโหเเล้วนะเว้ยไอ้คุณน้องรัก ไม่พูดเปล่าคนตัวเล็กออกเเรงผลักไอ้เอาเเต่ใจขึ้นรถ เเล้วก็บังคับให้มันขึ้นไปทั้งตัวน่ะเเหละ ก่อนจะรีบมาที่ฝั่งคนขับเเล้วรีบออกรถอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศในรถเงียบเพราะไอ้ตัวดีเอาเเต่นั่งนิ่ง...ไม่ชอบบรรยากาศเเบบนี้เลยว่ะให้ตายดิ

ปกติเเล้วดองอุคมันจะทำอยู่สองอย่างเวลาโกรธ ซึ่งขึ้นอยู่กับระดับความโกรธเเละสภาพภูมิอากาศ
ถ้าโกรธระดับริกเตอร์ต่ำๆไปจนถึงปานกลาง ไอ้ดองอุคมันจะวีนเเหลก ใครเผลอไปเหยียบเท้ามันนี่อาจจะชะตาขาดได้
เเต่ถ้าโกรธระดับริกเตอร์สูงเเรงสั่นสะเทือนรุนเเรงหน่อยมันจะเงียบ....เงียบเเบบนี้เเหละ เงียบเเบบกดดันคนอื่นให้อึดอัดเเบบนี้เเหละ

"อะเเฮ่ม.....อะ...เเฮ่มๆ...เเค่กๆ...."

"....................." นิ่ง...ไอ้ดองอุคมันยังนิ่ง

"เเค่กๆ....อะเเฮ่ม เเฮ่ม...." นิ่ง.....แบบนี้หักหน้ากูนะเนี่ยมึง

"โหย ทักว่าตีนไอ้เท็ดดี้ติดคอหรือเล่นมุกอะไรตอบกลับมาหน่อยไม่ได้เหรอวะ" เสียมารยาทนะเนี่ย คนเขาอุตส่าห์ปล่อยมุกออกไป ตีโฮมรันกลับมาซักหน่อยสิวะ

"...................."

"ทะเลาะอะไรกับไอ้เเทบินมันมาล่ะ"

"................"

"คราวนี้ใครผิด..."

"................."

"เอาเถอะ ใครผิดเเกก็ทำให้เเทบินมันผิดได้อยู่ดีนี่เเหละ" คราวนี้เเหละคนนั่งเงียบอยู่ถึงกับหันมามองตาขวาง ปากอิ่มเปิดฉาก

"พี่เข้าข้างพี่เเทบินนี่!!"

แค่เอ่ยชื่อชเวดองอุคก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที ....

จำไม่ได้ว่าตัวเองปิดประตูรถของพี่แทบินเสียงดังลั่นขนาดไหน จำได้แค่พี่แทบินที่ลังเลในการออกรถไป แต่สุดท้ายก็ใจแข็งขับไปจนได้...

แบบนั้นใครกันแน่ที่ใจร้าย!!

ใครผิด! ตกลงใครผิด!
เขางั้นหรือ? ตกลงเป็นเขาใช่ไหมที่ผิด!!

ใช่!! เออดองอุคมันเอาเเต่ใจ! ไม่รักก็ไม่ต้องง้อ!  เขาเป็นคนบอกเองว่าจะลงจากรถ เขาเป็นคนเอ่ยปากว่าให้พี่เเทบินออกไปจากชีวิต เเล้วทำไมล่ะ ก็เพราะว่าพี่แทบินไปจูบผู้หญิง และไม่ง้อเขาเหมือนเดิมไม่ใช่หรือไงกัน!!

แล้วเขาก็เอาเเต่ใจเเบบนี้มาตั้งนานเเล้วไม่ใช่หรือ! เเละพี่เเทบินก็ยอมกันมาตลอด นึกไม่อยากมาง้อเอาตอนนี้มันเป็นเพราะพี่เเทบินเปลี่ยนไปไม่ใช่หรือ!!

นี่เขาทำเกินไปพี่เเทบินเลยโกรธ...หรือเพราะว่าเบื่อกันเเล้วกันเเน่!!

เเค่คิดขึ้นมาอีกครั้ง...ขอบตามันก็รื้น...อะไรวะ ฆ่าให้ตายเขาก็ไม่มีวันเสียน้ำตาให้มันเสียหน้าหรอก ไม่ง้อด้วย!
ไม่มีทาง เขาไม่ใช่คนผิด คนผิดคือพี่แทบิน และเขาก็ไม่มีวันจะขอโทษก่อนด้วย!!

ร่างโปร่งหันข้างในพี่ชายที่ขับรถอยู่ มุดๆหัวกับประตูรถ...ไม่อยากให้พี่เบ็คกี้จับได้ว่าอะไรมันเอ่อขึ้นมาที่ขอบตา...พี่แทบินเบื่อกันแล้วแน่ๆ...ไม่รักกันแล้วเหมือนเดิมแน่ๆ....

แล้วเสียงหงอยๆของคนแอบหงอยก็ดังขึ้นเบาๆ...

"พี่เเทบิน.........เขาเบื่อผมเเล้วอย่างที่พี่เท็ดดี้บอกน่ะเเหละ....."

เบ็คกี้จิ๊ปาก...นั่นปะไร ซื้อลอตเตอรี่ไม่เห็นถูกเเบบนี้ ไอ้เท็ดดี้ ไอ้ควายเอ๊ย เมิงจะรู้ไหมเนี่ยว่าที่พูดไปไอ้ดองอุคมันเก็บไปคิดทั้งนั้น

เห็นมันดูเหมือนไม่สนใจแทบินแบบนี้ อะไรที่เกี่ยวกับแทบินมันก็เก็บเอาไปคิดมากทั้งนั้นแหละ

"ไอ้แทบินมันก็มีศักดิ์ศรีของมันเหมือนกันนะเว้ย....มันอาจจะน้อยใจก็ได้ นายก็ไม่ยอมเปิดใจให้มันซะที...."

“...........”

“ขอโทษซักคำไม่เสียหายหรอก...แถมแกก็เป็นน้องนะเว้ย”

"ผมไม่ผิด ผมไม่ขอโทษหรอก!!" ประกาศลั่น เอามือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหู...ชเวดองอุคตายก็ไม่ง้อใคร!!

ดื้อ! ดื้อว่ะ ไอ้เเทบินมันรักของมันไปได้ยังไงวะ เป็นซองเบ็คยองเอาขี้เถ้ายัดปากตั้งนานเเล้วเนี่ย

ถอนหายใจยาว...เดาจากสถานการณ์...มันน่าจะพูดอะไรผิดใจกัน จริงๆน่าจะเป็นเพราะแทบินมันก็น้อยใจและเสียใจเหมือนกันล่ะมั้ง เพราะอย่างนั้นมันเลยไม่มาง้อน่ะ แต่เห็นจากที่มันให้เขามารับไอ้ดองอุคเนี่ย ก็ท่าทางจะใจแข็งไม่พอ....

ขืนเป็นแบบนี้ลงอีหรอบเดิมแน่ๆ แทบินมันจะทนไม่ไหวจนมาง้อไอ้ดองอุคเอง เป็นแบบนี้อีกแน่ๆ...มันรักของมันมาตั้งนานแล้วนี่นา เฮ้ย! อย่างไอ้ดองอุคน่ะเอาไปดัดนิสัยซักหน่อยเถอะวะ!!

"เอาน่ะ...นอนไปเเล้วกัน เดี๋ยวชั้นจะขับพาไปส่งบ้าน พรุ่งนี้จะเอายังไงก็ค่อยว่ากันอีกที"

เบ็คกี้ว่า...แต่ที่บอกว่าบ้านน่ะ....บ้านไอ้แทบินนะ เดี๋ยวจะเอาไปส่งให้ถึงบ้านเลย

++++++++++++++++++++++++++++

"ใครเจอพี่จียงที่หนีออกไปข้างนอกทีหลังคนนั้นต้องตัดใจ"

จงอธิบายความหมายของประโยคข้างต้นมาพอเข้าใจ คำถามนี้ 5 คะเเนน
.
.
.

โอเค โดยพื้นฐานเเล้วใครๆก็เข้าใจเเละตีความหมายประโยคนี้ออกใช่หรือไม่ ทวนเเล้วทวนอีก ตีลังกาคิดเเล้วคิดอีก ยังไง๊ยังไงไอ้ประโยคนั้นมันก็ต้องหมายความว่าทั้งเขาเเละซึงริต้องออกเเยกย้ายกันไปหาจียง เเล้วถ้าใครเจอจียงทีหลังคนนั้นต้องยอมเเพ้เเละยอมตัดใจ

โอเค! ฟังเเล้วมันก็เเฟร์ดี ลูกผู้ชายดี! เเมนอย่างเเรง! วัดกันไปเลยตัวๆ!

เอาเลย! ในเมื่อตกลงรับคำท้ากันเเล้วมันก็สมควรเเยกย้ายกันไปใช่ไหม?
เลือกกันไปเลย อีซึงริไปทางขวา ชเวซึงฮยอนไปทางซ้าย หรือจะยังไงก็เเล้วเเต่ เเยกย้ายกันไปคนละทาง...

มันควรจะเป็นอย่างนั้น ไม่สิ มันต้องเป็นอย่างนั้นเลยล่ะ!! ถ้าไม่ใช่เพราะ...
.
.
.
.

"ก็ผมขับรถไม่เป็นนี่!"

เสียงง๊องเเง๊งร้องขึ้นบอกเป็นรอบที่สองเมื่อเห็นเทมโปลอบส่งสายตาอาคาตผ่านกระจกหลัง มือเล็กยึดเกาะเบาะเอาไว้เเบบให้ตายก็ไม่มีทางปล่อย ทำท่าอย่างกับว่าไม่เเน่พี่เทมโปอาจจะบอกให้ซึงริลงกลางทาง

ขอถามหน่อย ชเวซึงฮยอนมีปัญหาสงสัย ไอ้คนที่ท้าน่ะมันไอ้ซึงรินะ เป็นคนเดียวกับที่บอกว่าใครเจอจียงก่อนคนนั้นชนะ เเต่ดันเจือกวิ่งเข้าไปนั่งหลังรถชาวบ้านคนเเรกเลยเนี่ย ไล่มันลงจากรถมันก็ไม่ไป มันยืนยันนั่งยันว่ายังไงก็ตามมันจะนั่งไปด้วย!

"ผมไม่มีเงินค่าเเท็กซี่หรอก อีกอย่างนะไม่ยุติธรรมเลย พี่ขับรถเป็น รถตัวเองก็มีเเบบนี้น่ะมันได้เปรียบกว่าเห็นๆ"

เเล้วไง? เเล้วที่ท้ามาก่อนหน้านี้ล่ะฟะ! สรุปเลยกลายเป็นว่า เพื่อความยุติธรรมต้องไปด้วยกัน เเล้วลงจากรถพร้อมกัน เเต่ใครวิ่งไปเเตะตัวจียงก่อนคนนั้นชนะใช่ไหม?

เฮ้ย.....นี่ไม่ได้เเข่งวิ่งสี่คูณร้อยนะเว้ยเฮ้ย!!

"นายเป็นคนบอกพี่เองนะว่าใครเจอพี่จียงทีหลังคนนั้นต้องตัดใจน่ะหา!"
"ใช่! แต่ไล่ให้ตายผมก็ไม่ลง ผมจะไปด้วย!!!" กอดอกเเน่นยืนยัน ไปไหนไปด้วย~

ซึงฮยอนคำรามในใจ....เเล้วมันจะเป็นไปอย่างที่ท้าไว้ได้ยังไงวะนั่น!!!

"เอาน่าพี่ ปล่อยให้มันไปคนเดียวดึกๆดื่นๆก็อันตรายด้วยนะ ให้มันไปด้วยกันเเหละพี่" เเดซองพยายามช่วยอีกเเรง เเค่นี้ซึงริผู้เหลือที่พึ่งสุดท้ายก็เอาหน้าไปไถเเขนพี่ชายอย่างออดอ้อน...มีคนเข้าข้างแค่นี้ซึงริก็ดีใจและหายโกรธแล้ว

พี่ใหญ่มองภาพผ่านกระจกหน้ารถอดบ่นพึมพำไม่ได้ ไอ้แดซองนี่มันก็ร้ายไม่เบานะ....เห็นเหมือนจะเป็นตี๋หน้าซื่อแบบนี้ ไม่รู้ทำอีท่าไหนไอ้ซึงริหายโกรธเฉ้ย...แถมเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย กลายเป็นเขาที่เป็นพี่ใจร้ายอยู่คนเดียวเสียอย่างนั้น

จริงๆเขาก็ไม่ได้คิดจะโกรธจะเคืองหรือไปทำให้ซึงริมันเสียใจเลยนะ....แต่ซึงริมันไม่รู้ตัวว่าตัวเองน่ะไม่ได้ชอบจียงเหมือนเขาด้วยซ้ำ...มันเป็นความรักคนละแบบ นี่ก็ไม่รู้จะบอกยังไงแล้ว

"ว่าแต่พี่รู้หรือฮะว่าพี่จียงกับพี่แทยังอยู่ไหนน่ะ" แดซองถามอย่างสงสัย

"ดึกขนาดนี้จียงจะไปเที่ยวที่ไหนได้ ก็ไปผับเดิมๆที่ไปกันน่ะเเหละ เมื่อกี๊ชั้นวนไปที่นึงเเล้วไม่เจอ ต้องลองไปที่อื่นต่อ...." จริงๆก็จะถึงแล้วแหละ...ซึงฮยอนพยายามมองหารถแทยัง...สายตาคมมองกวาดไปทั่ว ถ้าเขากะไม่ผิดที่นี่น่าจะใช่............อ๊ะ...นั่น!

"เฮ้ย ข้างหลังมีขนมพวกนายเอาไปแบ่งกันสิ" พูดจบไอ้สองตัวป่วนมันก็ละสายตาจากข้างทาง สองคนตาโตรีบชะโงกไปหลังรถกันทันที

“เออนี่ซึงริ....” พี่ใหญ่เรียก แต่ไอ้น้องเล็กมันทำหูทวนลม สนใจแกะถุงขนม แต่เทมโปก็ยังพูดต่อไป เสียงทุ้มใหญ่จริงจังและหนักแน่น

“ชั้นไม่ได้แกล้งนะ....ไม่ได้อยากแย่งพี่ชายของนายมาเล่นๆด้วย”

“เพราะชั้นชอบจียงจริงๆ....ชอบแบบไม่เคยคิดว่าจะชอบได้ถึงขนาดนี้”

“เข้าใจที่ชั้นจะบอกนายไหม”

“............................”

ซึงริเงียบไป...ร่างโปร่งนิ่ง...ไม่ใช่ไม่รู้..ไม่ใช่ว่ามองตาพี่เทมป์แล้วเขาจะไม่รู้...

กำลังนิ่งคิด น้ำเสียงพี่ใหญ่ดูจริงจังจริงๆ....กำลังต่อสู้กับความคิดตัวเองกับจิตใจที่อ่อนยวบ คนที่หลุดเข้าไปในภวังค์มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงปิดประตู และเสียงเหมือนสัญญาณอะไรบางอย่าง...ดัง ปิ๊บ ปิ๊บ 

เอ๊ะ เดี๋ยวซิ!!

ซึงริเอะใจพยายามจะเปิดประตูรถ แต่มันก็โดนล็อคหมดทั้งสี่ด้าน.....แดซองยังทำหน้าเอ๋อไม่รู้เรื่องรู้ราว ส่วนซึงริกัดฟันกรอดเมื่อพี่ใหญ่ที่ลงจากรถไปเมื่อไหร่ไม่รู้มันมาพูดข้างกระจกเสียงกวนตีน

"เสียใจด้วยนะ.....เชิญสวีทกันอยู่ในรถสองคนก็แล้วกัน...." ยักคิ้วแล้วก็เดินสบายใจจากไป นิ้วมือใหญ่ควงกุญแจรถอย่างสบายอารมณ์ ช่วยไม่ได้...ก็อยากบอกว่าใครเจอจียงทีหลังคนนั้นต้องตัดใจ มันก็ต้องเล่นไม้นี้แหละนะ

หนะ....หนอยยยย

“ชเวซึงฮยอน ไอ้พี่ชั่ว ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะว้อยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

+++++++++++++++++++++++++++++

ยูบินเป็นใคร?.....

ยูบินไม่ใช่สมาชิกวงวันเดอร์เกิล ไม่ได้ร้องเทลมี คนละยูบินกัน เกาหลีมีประชากรชื่อยูบินเป็นเเสน จะมีชื่อว่ายูบินก็คงไม่ใช่เรื่องเเปลก ถึงจะไม่ใช่วันเดอร์เกิลเเต่ยูบินคนนี้ห้าวพอๆกันเลย เเล้วก็สวยพอๆกันด้วย

ว่าเเต่ยูบินเป็นใคร เกี่ยวอะไรกับควอนจียง โผล่มาทำไม ตัวละครเยอะเเล้ว ขี้เกียจจำ เซ็ง เเถมเป็นชะนี เบื่อ ไม่อยากรู้จัก ชิ่ว~!

จริงๆเเล้วยูบินเป็นเเฟนเก่าจียงเอง!!

สวย...ตาโตนั่นคมขนาดว่ามองจ้องนานๆความคมของมันอาจจะบาดเยื่อบุตาคนมองได้
ฉลาด เฉี่ยว เปรี้ยว เพอร์เฟค! ตอนนั้นกินยาอะไรผิดถึงเคยคบกับจียงก็ไม่อาจจะทราบได้

เเต่นั่นเเหละ เห็นอย่างนี้จียงก็มีอดีตเเฟนสวยๆเเบบนี้หลายคนอยู่นะ!

เเต่ถ้าถามว่าคนที่เท่าไหร่...........ลืมนับ

ยอมรับว่าหลายครั้งเขาเองที่เป็นฝ่ายหักอกสาวน้อยสาวใหญ่ก่อน  เเต่ก็มีอีกไม่น้อยที่ผู้หญิงพวกนั้นก็มาหักอกให้เขาชีช้ำกะหล่ำปลีอยู่เหมือนกัน เเละยูบินก็เป็นหนึ่งในนั้น...พูดถึงเรื่องนี้นับว่าเป็นอดีตอันชอกช้ำของควอนจียงเลยนะ เพื่อนรู้ล้อไปสามเดือน ยามหน้าปากซอยทักถึงเรื่องนี้ทุกทีที่เห็นหน้า เป็นอดีตการอกหักที่เจ็บช้ำที่สุดในชีวิตของควอนจียง

พวกเขาไม่ได้เลิกกันด้วยคำว่านายดีเกินไป ยูบินไม่ได้ไปหนีไปคบหนุ่มคนใหม่ที่ไหนด้วยเพราะเธอ.....หนีไปมีเเฟนสาวน่ะเซ่!!! T^T

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตอนนั้นที่โดนบอกเลิกเหมือนโดนต่อยหน้า รู้สึกเสียเซลฟ์อย่างรุนเเรง คบกันมาไม่ถึงเดือนโดนบอกเลิกเพราะเเฟนเพิ่งรู้ว่าตัวเองชอบผู้หญิง พอถามว่าทำไมตอนเเรกถึงยอมคบด้วยก็บอกว่าเพราะเขา

'น่ารัก'

อะไรวะ ส่องกระจกทุกวันควอนจียงเห็นเเต่คำว่า 'หล่อ' เเปะอยู่กลางหน้าผาก มาน่าร้งน่ารักอะไรกัน รับไม่ได้ว่ะ น่ารักอะไรวะ หล่อพ่อเเม่ให้มาขนาดนี้....เอาเถอะ ไม่ว่าจะคบด้วยเหตุผลอะไร สุดท้ายก็เเยกทางกัน เเต่ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาทั้งสองคนก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่ เเม้ว่าช่วงหลังๆเขาเองจะยุ่งเรื่องวงจนไม่ได้ติดต่อเพื่อนเก่าๆเเละยูบินจะไปเมืองนอกก็เถอะ

"เเล้วตอนนี้จียงมีเเฟนหรือยัง...?"

"ทำไม...จะรีเทิร์นหรือไง" หยอกเล่นๆตามประสา

"ฝันไปเถอะ...ว่าเเต่มีหรือยังล่ะ"

"เอ่อ....ไม่...ไม่มี...." จียงพูดขึ้น เเทยังถองสีข้างของคนเเอบอ้าง...ไม่มีเเฟนมากเลยนะเมิงนะ เเฟนมึงตัวโตเท่าควายป่าเลยเนี่ยนะ ไม่มีเล้ยไม่มี

โหย อย่าหาว่าอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะ ก็เข้าใจว่าพูดเเบบนี้เทมป์ได้ยินมันคงจะเสียใจเเน่ๆ เเล้วเขาก็ไมได้อายซักหน่อยที่รักกับผู้ชาย (เอิ่ม คิดว่าอย่างนั้นนะ - - ) เเต่นี่เเฟนเก่าเชียวนะ T T เเถมเป็นเเฟนเก่าที่หนีไปคบกับผู้หญิง จะให้ควอนจียงบอกไปได้ไงวะว่าตอนนี้เขาก็คบกับผู้ชาย....เเหม เเฟร์ดีเนอะ เธอไปหาผู้หญิง ชั้นไปหาผู้ชายเจ๊ากันไป จะบ้าเรอะ! จะให้บอกได้ยังง๊ายยยย คิดสิคิดๆ เป็นใครใครจะบอกให้เสียเชิงฟะ คิดสิคิ๊ด!! นี่เขาไม่ผิดที่ปิดบังจริงๆนะ!!

คนเป็นแฟนเก่าทำน้ำเสียงจับผิดถามเสียงสูง

"ไม่มีเเน่นะ!"
"ไม่มี....ไม่มี"
"ไม่น่าเชื่อเลยน้า...อย่างนี้เพื่อนชั้นก็มีหวังสินะ..." หันไปดึงเพื่อนตัวเองเข้ามาใกล้ๆ สาวตาน้ำข้าวผมสีบรอนด์ที่นั่งเงียบอยู่นานก็หันมายิ้มให้จียง

“ชื่อลีน่า เป็นเพื่อนชั้นเอง....เขากำลังอกหักเลย จียงช่วยดามใจให้หน่อยได้ไหมล่ะ”

บอกแล้วหล่อพ่อแม่ให้มา เพราะอย่างนั้นไม่แปลกอะไรที่สาวที่ไหนจะมาอยากให้ดามใจ แต่ตอนนี้หล่อไม่โสดเพราะอย่างนั้น....

แทยังที่กำลังมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างขำๆ จียงพยายามจะหาทางปฏิเสธ แต่ดูยังห่วงเชิงชายอยู่ จริงๆถ้าหยอดมาแล้วปฏิเสธก็เป็นการหักหน้าผู้หญิงด้วยใช่ไหมล่ะ... กำลังนั่งดูเพื่อนหาทางออก สายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนคุ้นๆกำลังเดินมาพอดี

“จียง เฮ้ย พ่อมึงมา!”

“พ่อกูอะไรวะมึงบ้าเปล่า....อ้าวเฮ้ย!!” ไม่ทันจะพูบจบดีสายตาก็เหลือบไปเห็นซึงฮยอนกำลังยืนโด่อยู่ตรงบันไดเหมือนกำลังหาใครอยู่.....แล้วไม่ต้องเดาเลยนะ ว่ากำลังมองหาใคร

แทยังโดนจียงฉุดให้หัวพ้นขอบโซฟาหลบอย่างอัตโนมัติ เเม่มเอ๊ยย ตกใจยิ่งกว่าแม่จับได้ว่าซ่อนผลการเรียนเพราะได้ F ไป 2 ตัวเสียอีก...ร่างบางกัดปากใช้ความคิด กูจะชิ่งยังไงดีวะเนี่ย

แต่เฮ่ย!!! ควอนจียงมันใช่เรื่องไหมเนี่ย ใครใช้ให้กลัวเทมโปมัน ชเวซึงฮยอนมันน่ากลัวตรงไหน ซื้อบื้อล่ะที่หนึ่ง กลัวไปทำไมล่ะ....แต่....แต่พอนึกถึง MV Hello ที่มันไปเล่นให้....ไอ้ฉากจับได้ว่าเมียมีชู้แล้วเอาไม้เบสบอลไล่ฟาดกระโปรงรถคนอื่นนี่มัน...ฮือออ น่ากลัวน้อยซะเมื่อไหร่เล่า

ใครจะรับประกันว่านั่นไม่ใช่สันดานมันวะ!! เพราะงั้นชิ่งหนีปลอดภัยสุด!!

“แล้วทำไมกูต้องมาหลบๆซ่อนๆกับมึงด้วยวะเนี่ย” แทยังบ่น ตอนนี้เขาสองคนกำลังมุดสุดตัวอยู่หลังโซฟาเหมือนกำลังหนีหนี้ยังไงยังงั้นแหละ ไม่ได้สนใจสองสาวที่กำลังมองมาอย่างสงสัยเลยซักนิด

“ถ้าเทมโปเจอมึง เขาก็เอาเรื่องมึงเหมือนกันแหละ ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด”

ไอ้เลว...!! แทยังคิดในใจ ทำไมโดนมันเหวี่ยงแหมาได้วะ แม่งไอ้เพื่อนชั่วเอ๊ย!!

“นี่ตามกูมาทางนี้ กูว่านะย่องออกไปทางนี้แล้วหลบไปด้านหลังดีกว่าว่ะ...” ไม่พูดเปล่าคนตัวเล็กก็มุดๆเดินไปทันที แต่ต้องสะดุดกึกเมื่อหัวไปชนกับใครเข้า....แค่เงยหน้าไปมองว่าใคร ควอนจียงก็กลืนน้ำลายเอี๊อก..

“ไง........ควอนจียง...”

+++++++++++++++++++++++++++

TBC

ตอนนี้ยังไม่ค่อยมีอะไรมาก เเต่ตอนหน้าคู่เเทยังกับซึงรินี่จะคือหน้าอย่างรุนเเรง!!!!! และเเทเว่นด้วย (มั้ง)

ชอบยูบินวันเดอร์เกิล เท่ดี เลยยืมชื่อมา 55+

ขอพูดอะไรเสียหน่อย ถ้าอ่านกันเราจะขอบคุณมาก