Bigbang's fiction By diy

.

.

++++++++++++++++

ปาร์คจงมินสาบานเลยว่าตอนพนันบอลคู่อาร์เซนอลลิเวอร์พูดไม่เคยเเทงถูกเหมือนอย่างคราวนี้

พอบอกเเทบินไปว่าเจ้าตัวดีมันจะหาเรื่องชกใครเท่านั้นเเหละ ไอ้คนที่ปากดีบอกว่าจะทำอะไรก็เรื่องของดองอุคมันก็รีบเเจ้นมาทันที

ลองลงเอยเเบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอิมเเทบินก็เเค่เเกล้งทำเป็นไม่สนใจ เเต่สุดท้ายก็ยอมเเพ้จนต้องมา

เเล้วหลังจากที่ดองอุคมันตัดสินใจจะเรียกร้องความสนใจเเบบนั้น...คนอีโก้สูงมันก็นั่งดื่มเบียร์สบายใจเฉิบ....ชนะเเล้วนี่ อะไรไม่ว่าขอเเค่คนไม่เคยเเพ้อย่างดองอุคขอชนะไว้ก่อน

บอกเเล้วว่าต่อให้คนทั้งโลกเคยทำผิด เเต่ชเวดองอุคไม่เคยผิด!!

เเละถ้าบอกว่าไม่สน!ก็มีวิธีทำให้สนเหมือนกัน!

เชื่อเขาเลยว่ะ =____=

เเล้วก็คงเหมือนอย่างเคยเเหละ เดี๋ยวเเทบินมา มันก็มาง้อกันหวานหยด ให้ได้อ้วกเเตนอ้วกเเตน คนอย่างเเทบินยอมชเวดองอุคเสมออยู่เเล้วนี่

คิดอะไรเพลินๆ มองไอ้ดองอุคมันนั่งดื่มอย่างเรียบร้อยเเล้วก็สบายใจ...เอาวะพอเเทบินมาเขาอาจจะกลับบ้านไปดูทันครึ่งหลัง เอาวะอยู่ต่ออีกหน่อย เเต่สบายใจไม่ทันถึงสองนาทีคนใส่เเว่นก็ต้องตาโตเมื่อคนนั่งข้างๆมันทะลึ่งพรวดไปกระชากคอเสื้อบริกร

ทำอะไรของมันวะนั่น!!

0_______0

อะไรของมันวะเนี่ย!!! ไม่ทันจะหาคำตอบอะไร ก็พบสาเหตุของการกระทำทั้งหมด...

ใบหน้าดุเคร่งกระชากไอ้ตัวเเสบคนตัวปลิว เป็นครั้งเเรกจริงๆที่ปาร์คจงมินเห็นใครสามารถกระชากดองอุคมันตัวปลิวได้ =__=

ไอ้ฉากง้อหวานหยดที่จินตนาการหายวับ เมื่อใบหน้าหล่อของเเทบินที่ไม่เคยเห็นจะทำหน้าดุเเบบนี้ตอนอยู่กับไอ้ตัวดีตวาดเสียงดัง

"มานี่!!!"

.

.

.

.

.
.
.
.

"ปล่อยนะ ปล่อยผม!!"

โวยวายเสียงดังลั่น เเละพยายามที่จะบิดข้อมือจากการจับกุมของคนตัวโตกว่า ชเวดองอุคสาบานเลยว่าเคยมั่นใจในพละกำลังของตัวเองเเค่ไหน เขาไม่ใช่ผู้ชายเหลาะเเหละ เเละไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่มีเเรงด้วย เเต่ถ้าเทียบกับอิมเเทบินเเล้ว.....มันไม่ใช่เลย....

เเต่คนที่ยามปกติใจดีเสมอตอนนี้กลับดูน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเคร่งสนิทด้วยอารมณ์โมโห มือใหญ่ออกเเรงลากเขาไปที่รถจนตัวเเทบปลิว อยากจะขืนตัวไว้เเต่เเค่ออกเเรงมือเดียวของอิมเเทบินเขาก็สู้ไม่ได้เเล้ว ร่างโปร่งถูกบังคับให้เข้าไปนั่งในรถ

"ผมเจ็บนะ!"

หันไปตวาดใส่คนที่เพิ่งขึ้นรถฝั่งคนขับ.....ท่าทางคำว่าเจ็บ คงพอทำให้เเทบินสงบขึ้น เหลือบสายตามองข้อมือคนที่ตัวเองลากมาเป็นรอยขนาดนั้นคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน รู้สึกผิดมันก็รู้สึกผิดนะ เเต่ตอนนี้โมโหเสียมากกว่า

เเทบินพยายามระงับอารมณ์ตัวเอง ใครจะไม่โมโห? พอไปถึงผับก็เห็นไอ้เด็กตัวดีมันกำลังกระชากคอเสื้อคนอื่นอยู่พอดีเเบบนี้น่ะ!!

เขาไม่นึกหรอกนะว่าเรื่องมันจะบานปลายถึงขนาดนี้ ถ้าถามว่าเอาเข้าจริงตอนเเรกก็ไม่ได้โกรธอะไรดองอุคหรอก คนเอาเเต่ใจคนนี้น่ะเขาชินเสียเเล้ว เเต่บางทีก็นึกอยากดัดนิสัยกันบ้าง ประชดเขาเเล้วไปจูบคนอื่นต่อหน้าอย่างนี้มันใช้ได้ที่ไหน วันนี้เลยอยากจะเเกล้งให้คนตรงหน้ารู้สึกเเละคิดได้บ้าง

อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าอยากเป็นฝ่ายไม่พอใจบ้าง ดองอุคจะยอมให้บ้างไหม

เเต่ท่าทางเขาจะคิดผิด ไม่น่าเลยจริงๆ!!...ดื้อ ดื้อเกินไปเเล้ว! ทำไมชอบทำให้ห่วงเเบบนี้!!
ไปหาเรื่องคนอื่น กลัวว่าจะโดนเขาทำคืนจนได้เเผลกลับมาน่ะสิ ถ้ามาไม่ทันเห็นเจ้าเด็กนี่มีเเผลขึ้นมาเมื่อไหร่เขาคงได้ฤกษ์คลั่งเเน่ๆ

"เดี๋ยวพี่จะพากลับบ้าน!" พูดขึ้นเสียงเรียบเพราะกำลังระงับอารมณ์ตัวเอง กลัวว่าจะพูดอะไรรุนเเรงออกไปเเล้วจะยิ่งทะเลาะกันเข้าไปอีก

เริ่มโกรธตัวเอง....ที่กล้าไปลองเชิงกับคนเอาเเต่ใจ

ปกติก็ยอมตลอด ใช่ว่าอิมเเทบินจะไม่รู้....เรื่องที่ดองอุคคิดว่าถูกเขาต้องไม่มีทางค้านว่าผิด บอกว่าซ้ายก็ต้องซ้ายไม่งั้นเด็กนี่จะไม่พอใจ ก็เพราะว่ารักมากเลยยอมได้ก็ยอม พอเเกล้งทำเป็นไม่สนใจเข้าหน่อย เลยโดนคนอีโก้สูงเเก้เผ็ดด้วยการจะไปหาเรื่องคนอื่นให้เขาได้คลั่งเล่นเเบบนี้ คิดเเล้วก็อยากจะต่อว่าเเรงๆให้รู้สึกเหมือนกัน เเต่.....มันจะยิ่งเอาน้ำมันไปราดบนกองไฟเสียเปล่าๆ

เเทบินออกรถก่อนจะเงียบสนิทไม่พูดไม่จา เขาผิดเองที่ยอมมาตั้งเเต่เเรก ร่างสูงอดถอนหายใจยาวออกมาไม่ได้...ไม่คิด ว่าจะต้องมายอมใครมากขนาดนี้ เเต่ก็ดูเหมือนว่าคนข้างๆจะตีเหมาไปว่ามันคือการถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เลยทำให้อะไรบางอย่างมันเเล่นริ้วขึ้นมาจุกอก

ทำไม? ถอนหายใจทำไม?

รำคาญ ? ทำหน้านิ่งไม่พูดด้วยเพราะเบื่อเเล้วใช่ไหม

ยิ่งเเทบินเงียบก็ยิ่งเรียกให้ความโมโหปนน้อยใจพุ่งวูบในหัวใจคนเอาเเต่ใจ ก็มันผิดคาด เพราะนึกว่าคนตัวสูงจะเห็นหน้าเเล้วง้ออย่างทุกครั้งที่เป็น เเต่นี่มันไม่ใช่

ก็ไม่อยากจะเอามาคิดมากหรอกนะ เเต่....เเต่ คงจะไม่คิดอะไรถ้าพี่เเทบินไม่ปิดบังเรื่องที่จูบกับผู้หญิงคนอื่น คงจะไม่คิดมากถ้าอยู่ๆไม่ได้นึกถึงที่พี่เท็ดดี้พูด...

"นายให้เเทบินไม่ได้ มันก็ไปหาที่อื่น เเถมนายยังไม่ยอมตกลงเป็นอะไรกับมันซักที คิดดูกี่ปีเเล้วให้มันรออยู่ได้.... เอ้อ...เเต่ถึงมันจะไปหาคนอื่นก็ใช่ว่าเเทบินไม่รักนายนี่นา จูบกับเซ็กส์น่ะ ผู้ชายมันที่ไหนกับใครก็ได้....เเต่มันคนละเรื่องกับการที่เราจะรักใครซักคนนะ"

คนละเรื่อง?!!

คนละเรื่องงั้นหรือ?

คนละเรื่องอะไรกัน!!!!!!

ถ้าไม่ใช่ที่หนึ่ง ถ้าไม่ใช่คนเดียว ชเวดองอุคก็ไม่ต้องการ!!!

"จอด!! ผมไม่กลับ!!" ประกาศลั่น พอเเทบินไม่จอดคนเอาเเต่ใจก็ถีบคอนโซลรถฝั่งตัวเองอย่างเเรงจนร่างสูงต้องจอดรถ เเทบินหันมามองคนก้าวร้าวด้วยสายตาดุจนดองอุคชะงัก ก่อนจะชักสีหน้าเหมือนเดิม พอเเค่คิดว่าหรือพี่ชายจะไม่อยากจะมาทนกับความอารมณ์ร้อน มาทนกับความเอาเเต่ใจ คิดว่าอาจจะไม่สนใจอีกกันเเล้ว ก็ทำเอาทั้งความน้อยใจ ความทิฐิทับถมจนระเบิดออกมา

"โตเเล้วเลิกทำให้คนอื่นเขาเดือนร้อนซะทีดองอุค!!" พูดอย่างหมดความอดทน ร่างสูงจอดรถเเล้วหันไปเผชิญหน้ากับคนที่เขาคิดว่ายอมได้มาตลอด

ริมฝีปากอิ่มเม้มเเน่น....พี่เเทบินโกรธเเล้ว
เเต่ไม่.....เขาไม่ผิด!!

"ถ้ารำคาญนักก็ออกไปจากชีวิตผมซะทีเลยไป...!!!!"

บรรยากาศเงียบขึ้นมาทันทีที่คนเอาเเต่ใจหลุดปากพูดออกมา นิ่งไปเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูด...คงเป็นเพราะอารมณ์...หรืออาจจะน้อยใจ เเต่ก็พูดมันออกไปเเล้ว

คราวนี้อิมเเทบินไม่ได้ลองใจ ไม่ได้ลองเชิง ดวงตาเย็นชามองมาเเน่นิ่งไม่ไหวติง

.
.
.

"ถ้าอย่างนั้นก็ลงไป"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพ 29/04/2008

โหย พระเจ้า!! พระเจ้า!! พระเจ้า!!

เกิดมาคังเเดซองไม่เคยพบไม่เคยเห็น บนโลกนี้ยังมีคนเเบบนี้ด้วย!!....ขอจับพี่เทมโปเข้ากรงขังเเล้วเอาไปเก็บเงินเร่โชว์รอบกรุงโซลได้ไหมเนี่ย อาจจะได้เงินหลายอยู่!!

เรื่องของเรื่องคือเขารับปากไอ้ซึงริมันไปว่าจะล่อพี่เทมโปให้ออกไปจากหน้าห้องพี่จียง เอาจริงๆนะล่อพี่ใหญ่นะง่ายจะตาย หลอกง่ายกว่าพี่เทมโปไม่มีอีกเเล้วในโลกนี้

อ้อ เเต่ขอบอกไว้ก่อนนะ เเดซองไม่ได้เชียร์พี่จียงกับซึงริหรอก เขารู้หรอกว่าพี่ใหญ่ทั้งสองคนเค้ารักกัน ใจตรงกัน เเต่ก็นะ....เฮ้อ สงสารซึงริมันอ่ะ ช่วยมันนิดหน่อยจะเป็นไร จริงๆนะไม่ได้เห็นเเก่ไอติมเห็นเเก่เกมส์เลย ทำด้วยความสุจริตใจ เเต่ผลพลอยได้กำไรที่ตามหลังมามันก็คนละเรื่องกั๊น!~สาบานเลยเอ้า จริงจริ๊งงง!!

วกกลับมาเรื่องเดิม ไอ้ที่คังเเดซองอยากจะเล่าก็คือ พอเขาเดินไปหาพี่เทมโปหน้าห้อง ร่างสูงก็ไม่อยู่เเล้ว ตามไปห้องนั่งเล่นเลยเห็นว่านั่งหน้าเคร่งอยู่หน้าคอม เเอบย่องไปข้างหลังเห็นกำลังเซริจกูเกิลอยู่เลย....เรื่องนั้นเเหละ......หาวิธีผู้ชายมีอะไรกัน!!!!!!!!!!

คาดคั้นอยู่นานจนไอ้พี่ซื่อบื้อมันต้องยอมบอกความจริงทั้งหมด เเมร่ม มิอาจจะบรรยายความรู้สึกหลังฟังจบเลยจริงๆ

เหอะ นี่ถ้าปกติพี่เทมโปไม่ใช่พี่ชายที่ดี เเดซองอาจจะจำใจต้องตัดความสัมพันธ์พี่น้องของเราให้ขาดสะบั้นกันไปข้างได้

รับไม่ได้ว่ะรับไม่ได้! คังเเดซองรับไม่ได้โว้ยครับ!! เคยคิดนะว่าพี่เทมโปน่ะอาจจะเเค่ซื่อ.........เเต่นี่ซื่ออย่างเดียวไม่พอเเล้วเนี่ย ขอนิยามอื่นเสริมเติมเเต่งด้วย....นั่นเเหละ...นั่นเเหละ รู้กันเเค่ในใจ เก็บไว้ไม่ต้องพูดออกมา เเค่นี้พี่เทมโปเขาก็จะทิ่มฟ้าเเล้ว

เเล้วจะคบกับพี่จียงรอดเหรอวะ! นี่ขนาดเเดซองเพิ่งรู้จักกับพี่จียงเเค่ตอนเดบิวยังรู้เลยว่าพี่เขามีเเฟนมาตั้งกี่คน!

ตอนฟังปัญหาของพี่ใหญ่เเล้วเเดซองนึกอยากจะทำหน้าเอ๋อใส่....อยากจะเอ๋อสู้เเต่ไม่รู้จะสู้ไหวไหม เเล้วไง! เเล้วไง! เเล้วพี่สงสัยอะไรผมไม่เก็ท คังเเดซองไม่เข้าใจ!

ก็เข้าใจนะว่าพี่เทมโปคบกับผู้หญิงมาก่อนหน้านี้ ชอบผู้หญิงมาตลอด เพิ่งจะมาชอบพี่จียงก็ไม่นานมานี้เอง

เเต่! เเต่ ต่อให้เขาไม่ได้ชอบผู้ชายนะเขายังรู้เลย! เฮ้ย เเต่...คือ คือ....ขอถามหน่อยชเวซึงฮยอนจินตนาการอะไรเอาไว้ในหัวมิทราบ...?

มันจะต่างอะไรกันกับการมีอะไรกับผู้หญิงงั้นรึ มันก็เเค่ต่างกันเเค่..เอิ่ม...เเค่ destination...(?)
เเต่นั่นเเหละ มันก็ต่างกันเเค่นั้น! มีอะไรกับผู้ชายหรือผู้หญิงมันก็เหมือนกันน่ะเเหละ
รึพี่คิดผู้ชายมีอะไรกันด้วยท่าหกสูง ต้องยิมนาสติกลีลาสามรอบต่อด้วยสวอนเล็ครอบห้องเเล้วค่อยมีอะไรกันได้ห๊ะ

โอ๊ยยยย คังเเดซองเเซด!...คังเเดซองรับไม่ได้!!!
เป็นใครก็ต้องรู้สิ ถ้าเป็นมนุษย์ก็ต้องรู้สิ มันเป็นเรื่องที่ซิกเซ้นส์ของมนุษย์ทั่วไปนะ

เอ๊ะ...หรือชเวซึงฮยอนเป็นสปีชีย์พิเศษวะ ?

"พี่.......มีอะไรกับผู้ชายต้องตีหลังกาม้วนหลังก่อน เชื่อผม" ลองหลอกดู ไอ้ซึงริมันยังหลอกพี่จียงเรื่องหัวไชเท้าได้เลย เผื่อว่าพี่เทมโปมันจะเชื่อ

"...................."

"นี่กูไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะเว้ย" พี่ใหญ่ตบหัวจนคะมำ เเดซองลูบหัวป้อยๆ....เเล้วไอ้ที่นิ่งไปตอนเเรกล่ะเเปลว่าอะไรวะ =_____= อย่าบอกนะว่าตอนเเรกเเอบเชื่อ เอาวะยังดีนะกลับตัวทัน ถ้าเชื่อจริงๆนี่เเดซองขอเอามีดมากระซวกพี่ใหญ่ดีกว่า...อย่าอยู่มันอีกเลยโลกใบนี้

"โหย เเต่พี่ซื่อบื้อว่ะ ผมรับไม่ได้จริงๆนะเนี่ย"

"เออ พูดได้นี่ เเกไม่ได้อยู่ๆก็มารักเพื่อนร่วมวงเเบบชั้นนี่หว่า นายไม่ได้ชอบผู้ชายจะไปเข้าใจความสับสนอะไรของชั้นวะ!!"

ไม่จริง =_= โง่เเล้วอย่ามาอ้าง

เเดซองคิด เเต่ในใจเฉยๆ ....พูดออกมาอาจจะตายได้

"โหพี่ จะให้ผมไปชอบใครไม่ทราบ" น้องชายถามประชด นั่นสิจะให้เค้าไปชอบใคร โอ พระเจ้าเหลือใครบ้างวะ...ซึงริ พี่เเทยัง....โอ้เเค่คิดก็อ้วกจะเเตก =________________=

พี่ใหญ่นิ่งคิดก่อนจะดีดนิ้วเปาะ...

"เอางี้........จีบซึงริเลยเเดซอง"

"เฮ้ย! พี่ พูดเป็นเล่นไปน่ะ ตลกเเล้ว!"

"เฮ้ย ซึงริน่ารักนะเว้ย ตลกด้วย ปัญญาอ่อนด้วย ขี้อ้อนด้วย เอาๆไปเถอะ" พยายามสนับสนุนด้วยเเววตาวิ้งๆ ถ้าเเดซองจีบซึงริไอ้เด็กนั้นจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับจียง วะฮ่าฮ่า เลวยอมรับ เเต่จะทำมีปัญหาไหม?

"พี่มาใช้ให้ผมจีบซึงริเพื่อกันให้ออกห่างพี่จียงใช่ไหม...พี่เทมป์ ทำไมพี่เป็นคนเเบบนี้เนี่ย!!"

"ไม่ใช่เเบบนั้น" เทมโปถอนหายใจ......เเม่งรู้ได้ไงวะ = =

"ชั้นบอกให้นายจีบซึงริเพราะว่าชั้นเห็นอะไรบางอย่างระหว่างนายกับซึงริน่ะสิ"

"หา?"....เห็นอะไรวะ เเดซองไม่เข้าใจ เห็นอะไรของเค้าวะ =_________=

"ชั้นสังเกตมานานเเล้วว่านายชอบซึงริ"

เเดซองเงียบไปเกือบสองนาที

หา =_________________=

นี่กู........ชอบซึงริ?

"พี่ ถ้าผมชอบซึงริผมก็ต้องรู้ดิ!!!" โหย อะไรวะ นี่คิดว่าเค้าหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง ซึงริเนี่ยนะ ซึงริเนี่ยนะ คังเเดซองชอบซึงริเนี่ยนะ บ้าไปเเล้ว!

"นายไม่รู้ตัวไง.......เหมือนชั้นเเหละ กว่าจะรู้ว่าชอบจียงนะตั้งนานเเหน่ะ" พยายามทำหน้าใสซื่อ

"เฮ้ย! เเต่ผมไม่ได้ชอบซึงรินะ!"

"นายน่ะชอบเเต่นายไม่รู้ตัวไง!"

"ผมไม่ได้ชอบ!"

"ชั้นจะบอกอะไรให้นะเเดซอง....ฟังดีๆ" เทมโปวางมือบนไหล่เเดซองทั้งสองข้างเเล้วมองน้องชายด้วยเเววตาจริงจัง

"ชั้นขอถามหน่อย เวลาซึงริมันกินไอศครีมคนเดียว นายคิดอยากจะไปกินกับมันไหม"

เเดซองนิ่งคิด ....ซึงริมันชอบซื้อไอศครีมมาตุนในตู้เย็น เเถมห้ามใครเเตะของมันด้วย เวลามันซื้อมาเเดซองก็อยากเข้าไปกินกับมันจริงๆน่ะเเหละ ก็เล่นกินไม่เเบ่งพี่เเบ่งเชื้อเลยไอ้ซึงริไอ้ขี้งก มากินต่อหน้าใครๆก็อยากกินดิวะ

เเดซองพยักหน้าหงึกๆ

"นั่นเเหละ....มันเป็นสัญญาณว่านายอยากมีส่วนร่วมในชีวิตกับซึงริ"

ห๊า? =_____________________=

เเดซองเงียบไปเกือบสองนาที

ส่วนร่วมในชีวิตเนี่ยนะ ? = =

เอ๊ะ ไม่ใช่ว่าเค้าเเค่อยากกินไอติมเฉยๆเหรอวะ

"ถ้านายยังไม่เเน่ใจ ชั้นขอถามอีก เวลาซึงริกินไอศครีมเเล้วเเบ่งเเค่จียง เเต่ไม่เเบ่งนาย นายโกรธไหม"

เเดซองพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด ประจำอ่ะซึงริอ่ะ เขาขอกินเเค่ไม่กี่คำไม่ให้ พี่จียงยังให้เลย ขี้งก!

เทมโปทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ....เหมือนผู้เชี่ยวชาญก่อนจะอธิบายให้คนงงเป็นไก่ตาเเตกฟังด้วยเสียงมั่นใจ

"นั่นเเหละ รู้ไหมนั้นเเหละคือสัญญาณว่านายกำลังหึง........."

หา? =_____________________=

เงียบไปอีก 2 นาทีถ้วน

หึง...หึงที่เเปลว่าหึงอ่ะเหรอ หึงพี่จียงกับซึงริอ่ะเหรอ

เอ เเต่กูว่ากูยังเเค่อยากกินไอติมเฉยๆอยู่นะ

"ไม่จริงอ่ะพี่ อย่ามาตลกน่ะ!"

"เชื่อชั้น ชั้นอาบน้ำร้อนมาก่อน นายเเค่ไม่รู้ตัวเองเท่านั้นเเหละเเดซอง..."

"................."

"เชื่อชั้น"

".............."

"เชื่อชั้นสิเเดซอง"

"..........."

"ชั้นไม่โกหกนายหรอก........นายชอบซึงริจริงๆ เชื่อชั้น"

"........."

".........."

"เอ๋.......หรือผมจะชอบ" เเดซองเริ่มโอนเอียง ชักเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง.....รู้สึกเหมือนโดนสะกดจิต เอามือกุมอก เอ๊ะ? หรือเค้าจะชอบจริงๆ?

คนตาตี่หันไปสบตากับพี่ใหญ่ เเววตาจริงจังที่ส่งมาทำให้รู้สึกว่าไม่มั่นใจ...เอ๊ะ ตกลงยังไง เอ๊ะ กูชอบหรือกูไม่ชอบ เอ๊ะ เอ๊ะ?

"มันคือความรัก.........เเดซอง มันคือความรัก เชื่อชั้น....นายก็รู้ว่าในวงเราชั้นเป็นคนที่โกหกน้อยที่สุด"

ใช่น้อยที่สุด....เเต่ก็ใช่ว่าจะไม่โกหก

"จริงเหรอฮะพี่........." เเดซองตาโต...เอ หรือว่าเราจะไม่รู้ตัวจริงๆนะ โอพระเจ้า นี่เค้าชอบซึงริ! นี่เค้าชอบซึงริจริงๆเหรอเนี่ย มันเป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกๆใช่ไหม?

"ใช่ ตกลงว่าไง นายเริ่มจีบซึงริตอนนี้ยังไม่สายนะ เชื่อชั้นดิ"

เงียบ.......

ไม่ได้มีความรักมานาน หรือว่าคังเเดซองจะพบรักใหม่เเล้ว?

นี่เค้า..........ชอบซึงริเเบบไม่รู้ตัวหรือนี่!!!!!!!!!!!!!!!!

นิ่งคิดอยู่นานสองนานก่อนที่คนตาหยีจะผงกหัว

.
.
.
.

"งั้น..............โอเคฮะพี่.........."

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

TBC

ลงนิดเดียว

สารภาพเลย หมดมุก =_____=