Bigbang's fiction By diy

::::: diystory.exteen.com ::::

"ไม่!......ให้!.....จูบ!"

ช่วยเอาไม้หน้าสามมาฟาดชเวซึงฮยอนให้สลบที เขาจะได้ไม่ต้องตื่นมารับรู้อะไรเเบบนี้

สภาพตอนนี้อยู่ในท่าทางหมิ่นเหม่มาก เเทบจะคร่อมกันอยู่หน้าห้อง ก็ใครใช้ให้จียงวิ่งหนีเขาล่ะ พอกลับมาบ้านก็ไม่พูดด้วย เดินหนีตลอด เเล้วพอจะเอามาคุยให้รู้เรื่องก็วิ่งหนีจะเข้าห้อง เขาเลยได้โอกาสคว้าตัวหมับ เเต่ก็ดันเสียหลักลงไปกองกับพื้นพร้อมร่างบางนี่เเหละ

ไม่สนหรอกว่าไอ้อีกสามตัวมันจะมองอยู่ ร่างสูงทำหน้ายุ่งเมื่อมือเล็กพยายามดันอกเขาออก ควอนจียงกำลังหัวเสีย หัวเสียมากเสียด้วย ไม่ยอมให้เขาเเตะตัวเลย...อะไรกัน นี่เขาทำอะไรให้ไม่พอใจงั้นเหรอ

วันนี้ชเวซึงฮยอนตัดสินใจนอนที่บ้านพักบิ๊กเเบง อยากจะเอาจียงกลับไปนอนที่บ้านตัวเองเหมือนเมื่อวานหรอกนะ เเต่ก็ตัดใจดีกว่ากลัวว่าจะทำอะไรเกินเลย ก็จียงไม่ยังไม่พร้อมไม่ใช่หรือไง เเละที่สำคัญ....สำคัญกว่านั้น เทมโปมีเหตุผลที่ต้องระงับตัวเอง...ไม่...ยังไม่ถึงเวลา ยังเกินเลยไปมากกว่านั้นไม่ได้...!

บอกเเล้วใช่ไหมว่าคนตัวเล็กชอบคิดไปเองว่าเขาจะพยายามปล้ำ...คือมัน มันก็อยากปล้ำอยู่หรอกนะ
เเต่ก็บอกตัวเองอยู่เสมอว่าตอนนี้เเค่จูบเฉยๆก็พอเเล้ว...เเต่มันก็มีบ้างที่เผลอไป พอจูบจียงทีไรมันก็รู้สึกดี เเล้วก็อยากทำมากกว่านั้นทุกที....เเต่...เเต่...

มันก็ยังเกินเลยไปกว่านั้นไม่ได้อยู่ดีน่ะเเหละ....=___=

"ไม่ชอบ! ปล่อยว้อย!!" จียงนี่เเปลกนะ บางทีก็เขินอายน่ารัก เเต่บางทีก็มีไอ้ที่วิญญาณเเมนเข้าสิงเเล้วเริ่มเกเรใส่นี่ไม่ชอบเลย...เจ็บตัว ไม่ชอบอย่างเดียวทำไมต้องฟาดกันซะเเรงเลยล่ะ

"งอนอะไร....จียง...บอกฉันสิ" เสียงทุ้มพยายามถามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ไม่รู้เลยว่าไปจุดเพลิงคนตรงหน้าขึ้นมาอีก สิ้นคำถามเหมือนควอนจียงโดนฆ้อนหนักเป็นกิโลฟาดเอาที่หัว ดวงตาเรียวหันมาทอประกายขุ่นเคืองใส่เทมโปที่กล้าพูดจากล่าวหาอะไรกันเเบบนี้ งอน! งอนเนี่ยนะ! มือเล็กเเทบจะเข้าไปกระชากคอเสื้อคนตัวสูง

"งอน! งอนเนี่ยนะ!! งอนมันศัพท์ที่พูดกับผู้หญิงนะเว้ย! เเล้วบอกว่าชั้นงอนเนี่ยนะ! เฮ้ย พูดเเบบนี้เเลกกันคนละหมัดเลยดีกว่าไอ้...!"  เอา เอาเเล้วไง...ไม่พูดเปล่าทำท่าจะง้างหมัดอีกต่างหาก

"จียง!!!" มือใหญ่รวบเเขนเล็กกว่าไว้ได้....ใบหน้าดุพยายามทำเสียงเข้ม ปกติเขาไม่ใช่คนดุหรอกนะ อาศัยว่าหน้าดุอาจจะเก๊กเข้มให้จียงกลัวได้บ้าง ก่อนหน้านี้พอทำเสียงเข้มจียงยังเงียบอยู่เลย....

เเต่ตอนนี้มีเหรอว่าควอนจียงจะกลัวดูโกรธกันซะขนาดนี้

"ไอ้เทมโป ไอ้ซื้อบื้อ ไอ้งี่เง่า ไอ้นกเอี้ยงเลี้ยงควายเฒ่า ไอ้.....! ว้อยยยยยย"  ดิ้นไม่หยุด พยายามให้ตัวเองหลุดจากการจับกุมให้ได้.....นี่คืองอน! งอนเเน่ๆ! งอนเรื่องอะไรวะ เเต่บทจะมีเเรงจียงก็มีเเรงไม่ใช่เล่นเเฮะ ยื้อกันไม่ถึงสองนาทีดีก็สามารถหลุดจากการโดนจับตัวไว้ได้ เเถมยังออกเเรงผลักเทมโปจนเซเเล้วก็หนีเข้าห้องสำเร็จอีกด้วย

เจ้าซึงริที่ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นจียงไล่เขา มันกำลังรอเสียบทำท่าจะวิ่งดุ๊กๆเข้าไปในห้องจียงบ้าง ดีที่เท้าใหญ่ของเทมโปขวางพาดไปที่ประตูบานใหญ่ไว้พอดี ไอ้น้องเล็กชะงักเมื่อสบกับสายตาคมที่มองมาเชือดๆเป็นเชิงบอกว่า กล้าลองเข้าไปเจอดีเเน่

ก็เดี๋ยวก็ไปนอนกอดกันอีก! ใครจะยอม!
จียงจะบอกว่าเป็นน้องเป็นเนิ้งก็ไม่สนโว้ย ชเวซึงฮยอนก็จะอาละวาดคอยดูสิ!
ก่อนหน้านี้เขาทนดูสองคนนี้นัวเนียกันมามากเเล้ว พี่น้องก็ให้อย่างมากเเค่เอานิ้วเเตะกันพอเว้ย!!

"เเบร่~ เดี๋ยวผมก็หาทางเข้าไปได้เองเเหละ" ซึงริเเลบลิ้นใส่พี่ใหญ่ ก่อนจะวิ่งหนีไปห้องครัว ร้องเพลงเสียงดังลั่น ค้นหาไอศครีมในตู้เย็นมาฉลอง ลองทะเลาะกันเเบบนี้เดี๋ยวก็เลิก เดี๋ยวก็เลิก ฮ่าฮ่า~

 
"พี่.......ก่อนหน้านี้พี่จะไปปล้ำมันหรือไง...มันถึงโกรธน่ะ" เเทยังหันมาถาม เเต่...สมมุติฐานนี้ดูไม่น่าจะเป็นไปได้ ถ้าปล้ำ...จียงมันอาจจะไม่โกรธ เเต่ไอ้ไม่ปล้ำนี่ดิ อันนี้ไม่เเน่ =__=

พี่เทมโปยิ่งซื่อบื้อๆอยู่ด้วย อาจจะสุภาพบุรุษเกินความต้องการของไอ้จีมันป่ะวะ เเต่อะไรก็เเล้วเเต่เถอะ...เยี่ยม พี่อย่าให้มักเน่มันเข้าไปนะ กั้นไว้ๆอย่าให้สามีเด็กของควอนจียงได้เข้าไปในห้องเชียว

"พี่ ถามจริงดิ เมื่อวานพี่มีอะไรกับพี่จียงยังอ่ะ" เเดซองที่เป็นหน่วยกล้าตายถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

เทมโปไม่ตอบ มองหน้าเเดซองที่ทำตาประกายเเวววับ เเต่เรื่องอะไรเขาจะยอมบอกความจริง...

บอกเเล้วใช่ไหมว่าไอ้อยากมีอะไรด้วยมันก็อยากอยู่หรอก

 เเต่....เเต่ก็อย่างที่บอกว่ามันยังไม่ใช่...มันยังไม่ได้

เทมโปเป็นสุภาพบุรุษเหรอ.........เปล่า

เทมโปไม่อยากมีอะไรกับจียงเหรอ....ก็เปล่า

เทมโปอยากฝึกความอดทนเล่นๆเหรอ......นี่ก็เปล่าอีก....

ไอ้ที่อดทนนี่มันฝืนมากเลยนะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เเต่เหตุผลของมันก็คือ.....

ก็คนมัน..........

.............ทำไม่เป็นอ่ะ T_________T

เฮ้ย!!....ใครหัวเราะพ่อต่อยฟันหลุด

เครียด! เครียดว้อยยยยย! นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะ ไม่ใช่เรื่องตลกด้วย!!
บอกเเล้วใช่ไหมว่าเขาไม่ใช่เกย์ ไม่ใช่โฮโม! เเต่เป็นไปเเล้วที่เขาชอบจียง ชอบ ชอบมาก เป็นครั้งเเรกที่ชอบผู้ชาย เป็นครั้งเเรกที่จูบผู้ชาย

ก็รู้! รู้ตัวเองดีว่าพอเริ่มจูบจียงก็จะยิ่งหยุดไม่ได้ มันรู้สึกร้อน ร้อนไปหมดเลย มันรู้สึกดีจนอยากทำมากกว่านั้น....เลยเป็นครั้งเเรกเหมือนกัน....

.......ที่อยากมีอะไรกับผู้ชาย........

เเต่...เเต่.....ผู้ชายกับผู้ชาย....มันทำยังไงล่ะ เครียดนะ ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยสนใจ นึกภาพไม่ออกเลยเนี่ย จะเอาไปบอกใคร ใครจะหาว่าชเวซึงฮยอนมัน บ่มีไก๊ซะเปล่าๆ มันเลยได้เเต่เก็บไว้ในใจให้ทุกข์ระทม เเต่เห็นใจหน่อยเถอะ ก็คนมันไม่รู้จริงๆนี่หว่า

เกิดมาเคยดูดีวีดีเอ็กซ์กับเพื่อนมันก็เอามาให้ดูเเต่ชายหญิง ไอ้ของผู้ชายกับผู้ชายนี่ไม่เคยอยู่ในสายตา ไม่คิดอยากจะดูด้วย คิดว่าคงรับไม่ได้ ไอ้การ์ตูนก็อ่านเเต่วันพีชกับเเสลมดังส์ การ์ตูนวายอย่างที่เพื่อนผู้หญิงที่โรงเรียนตอนไฮสคูลก็ไม่เคยไปขอดู รู้งี้กูไปขอมาเปิดอ่านให้พอผ่านตาว่าท่าไหนมันท่าไหนก็ดีวะ

มันจะเหมือนกับที่มีกับผู้หญิงไหม? จะเหมือนเหรอ ก็...ก็อะไรที่จียงมี จียงก็มีเหมือนเขา อะไรที่ผู้หญิงมีจียงก็ไม่มี เเล้วมัน...เอ่อ....มันยังไงล่ะ...มันจะทำยังไงล่ะ ทำไงวะ ทำไงไม่รู้โว้ยยยย

ลองคิดภาพในหัวดูเล่นๆ....เขาจูบจียง กดร่างเล็กลงไปกับเตียง....เริ่มถอดเสื้อผ้าออก....พอจะจินตนาการภาพต่อไปว่าจะทำยังไงต่อ.....ลองนึกภาพดูก็ดันเจือกมีโมเสกมาบังเอาไว้ ในหัวมีภาพเบลอๆ เเต่มีเสียงเอฟเฟคประกอบ.......พอมารู้ตัวอีกที โมเสกหายไป.....กลายเป็นภาพเขานอนกอดจียงหลังจากเสร็จภาระกิจ

T___________T

ชิท.....!

ชเวซึงฮยอนโคตร sad เลยครับพี่น้อง....

เเล้ว....เเล้วไอ้ภาระกิจที่ว่าอ่ะ ฉากตรงกลางอ่ะตรงกลาง! ฉากตรงกลางหายไปไหนวะ!!
มันเป็นปัญหามากนะ ก็มันทำยังไงล่ะวะ ผู้ชายน่ะมีเซ็กส์กันยังไงวะเนี่ย!!!!

อีกอย่าง พอมันไม่รู้วิธีก็กลัวจียงเจ็บด้วย มันต้องเตรียมตัวอะไรก่อนหรือเปล่า เเล้วถ้าจีไม่ชอบล่ะ ไม่มีความสุขจะทำยังไง.....จียงดูกลัวๆเเสดงว่าจียงรู้ใช่ไหมว่าผู้ชายทำกันยังไง...เเล้วจะให้เขาถามมันก็....นะ T^T เอามีดมากระซวกลำไส้ใหญ่เทมโปดีกว่าอย่างนั้น....ใครจะถามวะ เรื่องเเบบนี้!!

google จะมีป่ะวะ ถ้ามีจะ search ด้วยคำว่าอะไร เเล้วมันจะบอกวิธีจริงเหรอ

เคยเห็นเจ้าซึงริกับเเดซองมันคุยกันว่าวงอื่นเค้ามีเเฟนฟิค ดงบัง เอสเจ...เเต่บิ๊กเเบงมันจะมีเร๊อ มันจะมีใครเเต่ง NC17 เทมจี ให้ได้ศึกษาบ้างไหม

เครียด ไม่มีคนเข้าใจ...เเละศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันก็ค้ำคอ เรื่องอะไรเขาจะให้ใครรู้ล่ะ ขืนพวกนี้รู้เข้าโดนหัวเราะเยาะเเน่ๆ

"พี่! ตกลงว่าไงอ่ะ" เเดซองยังคงไม่เลิกรบเร้า เทมโปหันไปพยายามทำหน้านิ่งเหมือนกับว่าไม่ค่อยอยากตอบเท่าไหร่...ยักไหล่ ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

"............เป็นความลับน่ะ"

+++++++++++++++++++++++  

ภาพเทมโปกำลังศึกษาหนังสือ How to be gay [Full option] เเบบสเต็ปบายสเต็ป กร๊ากกกกก

ILLUST BY UK-UNTITLED [กราฟฟิคทีมบอร์ดเทมจีไทยเเลนด์] -- > เรียกเเบบนี้ดูไฮโซมะ 555+

กดดูรูปใหญ่ๆ >> http://img2.smileupload.com/upload_pic/26-04-2551/01yknb_26042551182715.jpg

พีเอสสึ. ชื่อหนังสือนี่มันสุดยอด 555+ มันไปซื้อหนังสือจากที่ไหนมา

++++++++++++++++++++++

UP 27/05/51

สีหน้าปกติของเเดซองมีอยู่หน้าเดียว

ดีใจ เสียใจ หัวเราะ หัวเสีย ปวดขี้ ปวดเยี่ยว ปวดไส้ติ่ง
.......เเม่งก็มีอยู่หน้าเดียว......

ตาเรียวเล็กหยีๆปากยิ้มเเฉ่ง หน้าตาเหมือนอารมณ์ดีถูกหวยอยู่ตลอด
ขนาดมันทำหน้าเฉยๆยังรู้สึกเหมือนมันกำลังยิ้มเเบบนี้

เเทยังเชื่อว่า ถ้าเเดซองทำอะไรผิดใจใคร เเค่เห็นหน้าตาเเป้นเเล้นนั่นเป็นใครก็คงโกรธเเดซองไม่ลง
ต่อให้เเดซองทำอะไรร้ายเเรงก็เถอะ เห็นหน้ายิ้มหยีๆเเบบนั้นก็คงจะใจอ่อน

อันนี้ในกรณีปกตินะ...เเต่มันก็มีเคสพิเศษที่ยกเว้น
เพราะตอนนี้เเทยังเเค่เห็นหน้าเเดซองก็อยากจะยันมันซักโครมโดยไม่ใช้เหตุผลเเล้วว่ะ....!!!!

.
.
.

"โหย บอกเเล้วว่าพี่เข้าข้างซึงริอยู่เเล้ว" เเดซองยิ้มตาหยี...มือยื่นไปรับสินบนไอศครีมเเท่งสุดท้ายในตู้ที่เจ้ามักเน่มันเสียสละให้

นี่เเหละ...คงเป็นเหตุผลของการเข้าข้าง

"เดี๋ยวพี่จะล่อพี่เทมโปไปที่อื่นเเล้วซึงริเข้าไปห้องพี่จียงเลยนะ" เสนอเเผนการ ก่อนที่มืออีกข้างจะยื่นไปรับเกมส์เพลย์สุดหวงจากเจ้าของ พร้อมกับคำอนุญาติว่าวันนี้ให้ยืมเล่นได้ไม่จำกัดเวลา

"ไม่ต้องห่วงนะมักเน่! ไว้ใจได้เลย นายได้เข้าไปในห้องพี่จียงเเน่ๆ" สัญญามั่นเหมาะเรียกรอยยิ้มกว้างให้ไอ้น้องเล็ก เเดซองยิ้มจนตากลายเป็นขีดเดียว....ปกติมันก็ดูน่าเอ็นดูดีหรอกนะ เเต่ตอนนี้เเทยังขออนุญาตยันมันซักโครมจะผิดไหมครับพี่น้อง

เเทยังมองไปทางเเดซองอย่างหมั่นไส้เมื่อเห็นไอ้น้องรักมันซุบซิบอะไรกับมักเน่อีก คิ้วทั้งสองข้างขมวดทันทีเมื่ออยู่ๆซึงริก็กระโดดเข้าสวมกอดคนตาหยีเต็มรัก

"เย้! ผมรักพี่เเดซองเป็นที่สองเลย!!" มักเน่มันซื่อ....ก็เเน่นอนที่หนึ่งพี่จียง....ที่สองเลยกลายเป็นพี่เเดซอง....

........เเล้วพี่เเทยังล่ะ?

"พี่เเดซองดีกว่าคนบางคนที่ใจร้ายตั้งเยอะ.....หวังว่าจะไม่เอาเเผนของเราไปบอกพี่เทมโปเนาะ..." ปรายสายตามามองเเทยังที่นั่งนิ่งเป็นตัวประกอบฉากอยู่นานเเล้ว ถ้าเทมโปบ่มีไก๊ เเทยังก็พอๆกัน...

ไม่ใช่อะไรหรอก คือมัน...มันไม่รู้จะทำยังไงว่ะ ไอ้ความรู้สึกมันยังไม่เคลียร์เลย เเล้วมาโดนเมินเเบบนี้เลยทำอะไรต่อไม่ถูก...เเทยังเลยไม่พูดอะไรเลย อีกอย่างมักเน่มันมีความสามารถทำให้คนเป็นหมาหัวเน่าได้อย่างยอดเยี่ยมมากๆ T^T ต่อให้เขาพูดอะไรเด็กนี่มันก็ไม่ฟังหรอก

อย่าถามว่าที่เท่าไหร่ อย่าเอาลำดับมันเล้ยเเทยัง ตอนนี้ซึงริตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาเเล้วไม่ผิดเเน่ น้องเล็กมันต้องเข้าใจไปว่าเเดซองเป็นพวกที่เชียร์ซึงริกับจียง ส่วนเเทยังเป็นไอ้พี่ใจร้ายที่เชียร์พี่เทมโปกับพี่จียง....ถ้าเเดซองเป็นพวกเดียวกัน เเทยังก็ถือว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตนั่นเเหละ....

ซุบซิบเเผนการกับเเดซองเเล้วสองตัวป่วนมันก็เเยกย้ายกันไป เเทยังนิ่งคิด...ถ้าทำสำเร็จวันนี้มักเน่จะนอนกอดกับจียงเหมือนทุกทีไหม ไอ้พี่น้องจอมนัวเนียเนี่ย จะให้พึ่งว่าพี่เทมโปจะขวางมักเน่มันไว้ได้ก็ชักจะไม่มั่นใจ...

เเละพอนึกถึงว่าวันนี้สองคนนั้นอาจจะได้นอนด้วยกัน.....อะไรบางอย่างมันก็เเล่นวูบเข้ามาในห้วงความคิด พร้อมๆกับความรู้สึกบางอย่างที่มันปรี๊ดเข้ามาในอก

อะไรวะ อยู่ๆมันก็รู้สึกว่า.....ไม่ยอมว้อย! ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ทนนั่งนิ่งอยู่ได้ไม่นาน เเทยังก็ลุกขึ้นพรวดเเล้วเดินไปที่ประตูห้องจียง....ไร้เงาพี่เทมโป อะไรวะ เห็นตอนเเรกนั่งคุมอยู่ดีๆไม่ใช่เหรอ เห็นยืนเรียกให้จียงมันเปิดประตูอยู่ตั้งนาน อย่าบอกนะว่าเเป๊บเดียวเเดซองมันก็ล่อพี่เทมโปออกไปสำเร็จ

เเล้วซึงริล่ะ....หายไปไหนเเล้ว ไหนว่าจ้องจะเข้าไปนอนกอดพี่ชายไง

เเต่เอาวะ! ดี! งั้นเเทยังเคลียร์กับจียงก่อนซึงริจะมาดีกว่า อย่างน้อยต้องเข้าไปเตือนมัน มีเเฟนเป็นตัวตนเเล้วเลิกให้ความหวังน้องมันซักที! ใช่! เขาต้องเตือนในฐานะ...เอ่อ ฐานะพี่ชายที่เเสนดี....(ล่ะมั้ง)

"เฮ้ยไอ้จี..........." ส่งเสียงเรียกอยูหน้าบานประตูสีขาว มือซ้ายเอื้อมไปที่ลูกบิด มืออีกข้างกะจะง้างเพื่อเคาะประตูเต็มที่เพราะคิดว่ายังไงประตูมันก็คงล็อค เเต่เสียงกริ๊กที่ลูกบิดจากข้อมือด้านซ้ายมันทำให้เเทยังชะงักการเคาะเอาไว้

"อ้าว....ไม่ได้ล็อคนี่หว่า"

+++++++++++++++++++++++

การโง่นี่ไม่ใช่ว่าจะทำกันง่ายๆนะ คนเราบทจะโง่น่ะใช่ว่าจะเป็นกันทุกคนเสียเมื่อไหร่
เเล้วยิ่งโง่ซ้ำโง่ซ้อน โง่เเล้วโง่อีกนี่ยิ่งทำยากขึ้นไปทวีคูณ

เเต่ชเวซึงฮยอนนี่โคตรเก่ง...ทำได้ เเถมทำได้ดีเลิศประเสริฐศรีเสียด้วย
ถ้ามีโอลิมปิกเเข่งโง่เป็นควายเเห่งชาติ เเม่งคงได้เเชมป์ไปเเล้วมั้งเนี่ยโง่ซ้ำโง่ซากขนาดนี้

หยาบคายงั้นหรือ? พูดจาเเบบนี้ถ้าเทมโปได้ยินเข้าคงจะโดนสั่งสอนอีกเเน่ๆ

เเต่ก็ทำไมล่ะ! คนมันจะด่า ก็มันหงุดหงิดนี่หว่า!!

จียงหงุดหงิด หงุดหงิดจนมองเห็นหมอนใบเป้งในอ้อมเเขนเป็นหน้าคนซื่อบื้อไปเรียบร้อยเเล้ว
อย่าถามเลยนะว่ารัวหมัดใส่หมอนไปกี่หมัด อัดศอกใส่หมอนไปกี่ที
รู้เเค่ต่อให้เขาทุ่มเขวี้ยงไอ้หมอนที่ถือเป็นตัวเเทนของไอ้ควายระดับชาตินี่เท่าไหร่ก็ยังไม่บรรเทาให้หายหงุดหงิดได้หรอก

เคยไหม เคยไหม ขอถามหน่อยว่าเคยไหม!!

เป็นชั่วโมงเลยที่ไอ้ชเวซึงฮยอนงี่เง่ามันพยายามบอกให้เขาเปิดประตูให้
มันยืนเป็นกอลลิล่าตายซากง้ออยู่หน้าประตู ง้อทั้งๆไม่รู้ว่าเขาโกรธเรื่องอะไร
อยากจะใจอ่อนอยู่หรอกนะ เเต่มันทำไม่ลงจริงๆ คือ...คือมันโกรธว่ะ! ไม่เคยเห็นใครบื้อเท่าชเวซึงฮยอนมาก่อน!!

มันจะไม่อะไรหรอกนะถ้าเทมโปไม่พยายามจะบอกให้จียงเปิดประตูให้
เเล้วในขณะเดียวกันไอ้คนซื้อบื้อมันก็ไม่ได้พยายามจะรับรู้เลยว่า.....

.....ประตูมันไม่ได้ล็อค.......

=__________=

ว้อยยยยยยยย คือกูไม่ได้ล็อคประตูเว้ยยยยยยยยยยยยยย
อยากจะตะโกนใส่หูไอ้เทมโปให้เสียงมันสะเทือนเข้าไปในสมองส่วนซีรีบรัม หรือให้เสียงมันวิ่งไปทะลุสะกิดติ่งฉลาดอะไรในหัวเทมโปมันซักหน่อย จะมีควายตัวไหนใจดีรับมันเป็นลูกบุญธรรมไหมวะ นกเอี้ยงบินว่อนเกาะหลังไปหมดไอ้เทมโปงี่เง่า

จียงอ่อยขนาดนี้มันยังไม่เก็ทอ่ะ หงุดหงิดได้หรือเปล่าล่ะ!
คือไม่ได้ล็อคประตู เเกล้งทำเป็นเหมือนลืมเต็มที่ ควอนจียงกลัวว่าเล่นตัวมากเดี๋ยวเทมโปมันจะไม่ง้อ

เเต่! เเต่นี่อะไร!! นี่ควอนจียงรอจนรากงอกเเล้วไอ้เทมโปมันยังไม่ได้รับรู้เลย ยากมากไหม กับการมีซิกเซ้นส์เนี่ย
ง้อเเฟนนะไม่ใช่ปลูกถ่ายไขกระดูกควายป่า คือมันไม่ได้ทำยากเย็นอะไรขนาดนั้นเลยนะเว้ย!

งี่เง่า! งี่เง่า! งี่เง่า! ต้องให้ควอนจียงเดินไปเปิดประตู อันเชิญก้มลงกราบมันเลยไหมว่าเลิกบื้อซักทีเถอะน่ะ!!

โมโห โมโหว้อยยยยยย คิดเเล้วก็งับง่ำไปที่หมอนอย่างระบายอารมณ์ กัดเเง่มลงไปที่หมอนนุ่นเเล้วงับกระชากไปกระชากมา จินตนาการว่ากำลังเฉาะหัวเทมโปอยู่ พอดีกับที่เเทยังเปิดประตูผลัวะเข้ามา

"ทำอะไรวะ...." เเทยังมองจียงที่ปากยังงับปลอกหมอนค้างด้วยเเววตาที่................เอาเป็นว่ามันยากจะบรรยายเเล้วกัน -*-

"เเล้วเเกเข้ามาทำไม" ไม่ตอบคำถาม เเทยังเดินดุ่มๆลงมานั่งข้างๆ จียงมองเพื่อนรักที่มานั่งทำหน้าจริงจังจ้องมาเเล้วเเทบขนลุก.....อะไรของมันวะ =__=

"เฮ้ย ขออะไรอย่าง...."

"......."

"มึงคืนดีกับพี่เค้าเหอะ ให้กูจ้างมึงไหม?"

ประสาทกลับป่ะวะ...มองสีหน้าเคร่งเครียดของเเทยังเเล้วจียงไม่เข้าใจ ร่างบางกระพริบตาปริบๆมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา อะไรของมันวะ

"เรื่องของกูมึงเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย"  ไอ้เเทมันหงุดหงิดอะไรวะ เเล้วอะไร มาบอกให้เขาคืนดีกับเทมโป รู้อะไรหรือไง รู้เหรอไงว่าเขาโกรธเรื่องอะไร ที่เทมโปทำเรื่องร้ายเเรงนะ T^T ใครจะไปเข้าใจควอนจียง...ใครจะไปเข้าใจ!!! เเล้วเเกมายุ่งทำไมเนี่ย

"มึงก็เป็นเเบบเนี้ย ทำเเบบนี้คนที่เค้าชอบมึงก็ยังมีหวังดิวะ!!"

เอ๋...ใคร ใครยังมีหวัง ควอนจียงไม่เข้าใจ

"ใครวะ...."

ลืมซะสนิท...=__________=
เออะ จริงด้วยซึงริชอบเขานี่หว่า นี่ควอนจียงนึกว่าซึงริได้ดีไปกับน้องไอศรีมซันเดย์เเละพี่จูปาจุ๊บเเล้วซะอีกนะเนี่ย

"ไม่มึงก็พูดให้ซึงริมันตัดใจไปเลย บอกไปเลยว่ามึงรักใคร เเละไม่มีวันจะรักใคร บอกน้องไปเลยดิ"

"อะไรของมึงวะ เป็นเดือดเป็นร้อนจริง........เอ๊ะ.....อย่าบอกนะว่า"

"อะ...อะไร!! กู กู..."

"อ่ะเเน่......." จียงลากเสียงเเบบจับผิด....กระโดดดึ๋งขึ้นจ้องเพื่อนอย่างสนอกสนใจ ไอ้เเทยังหน้าเเดง!! ฮ่าฮ่าฮ่า กรูล่ะอยากจะถ่ายรูปไปประจานทั่ววายจี

เเต่ว่าเอาจริงดิ? เเทยังชอบซึงริจริงเหรอเนี่ย เฮ้ย ตอนเเรกที่เขาเเซวมันน่ะเเค่เล่นๆหรอกนะ ไม่นึกเลยว่า......

"ให้กูช่วยไหม..." เเกล้งเสนอ....เเต่เรื่องไรกูจะช่วย กูจะช่วยให้มึงสมหวังยากขึ้นน่ะสิ กร๊าก ก่อนหน้านี้อยากด่าควอนจียงมาเยอะนัก อย่าหวังเลยว่าจะสมหวังง่ายๆ

เเต่ก็เเปลกใจไม่ใช่น้อย มันไม่ใช่บ่อยๆที่เพื่อนรักจะมีความรัก....ตั้งเเต่มัธยมเเล้วไม่เห็นมันมีเเฟน มันชอบบ่นว่าชอบใครทีไรมักมีหมาคาบไปเเดกตัดหน้า ไอ้เราในฐานะเพื่อนที่ดีพอถามว่าหมาตัวไหนจะช่วยจัดการให้มันก็ไม่ตอบ บอกอย่างเดียวหมาจมูกบาน.....-*- หมาตัวไหนวะเเมร่ม ควอนจียงล่ะคาใจ

"มึงไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง บอกกับกูมาเลย สัญญามาว่ามึงจะบอกให้ซึงริตัดใจ"

"ไม่! มึงบอกเหตุผลที่กูต้องทำเเบบนั้นมาก่อน" ฮ่าฮ่าฮ่า สนุกว่ะไล่ต้อนไอ้เเทยังเนี่ย ไอ้เชี่ยเอ๊ย ชอบเด็กเข้าเเล้วไม่รู้ตัวเเหงๆเลยเนี่ย

"เหตุผล คือกูอยากให้ซึงริตัดใจจากมึงเสียที...รับปากกูดิวะว่ามึงจะ..."

ยังไม่ทันพูดให้จบประโยคดี เสียงของหล่นก็เรียกความสนใจทั้งคู่ให้มองไปที่ประตูห้อง....ซึงริที่ตอนเเรกหายไปขนขนมมาเพื่อจะมากินกับพี่จียง เเละกลับมาทันฟังประโยคเด็ดพอดี ขนมที่ขนมาหล่นกระจายเต็มพื้น.... ใครจะคิด...ว่าเข้ามาได้มาฟังอะไรเเบบนี้

เคยคิดนะ เคยคิดว่าพี่เเทยังอาจจะเข้าข้างพี่เทมโป เชียร์พี่เขามากกว่า ปกติพี่เเทยังสนิทกับพี่เทมป์เขามากกว่าอยู่เเล้วนี่ เเต่.....เเต่นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยรึไง!!!

"พี่ไม่อยากให้ผมสมหวังขนาดนั้นใช่ไหมพี่เเทยัง...." เสียงลอดไรฟัน กับเเววตาเย็นชาของซึงริทำเอาเเทยังชะงัก
"ซึงริ......."

คิดคำเเก้ตัวไม่ออก เเทยังลุกขึ้นพรวดเเล้วเดินไปทางมักเน่

ไม่มีเสียงตอบรับ... ไม่มีคำพูด นอกจากการที่อีกฝ่ายก้มหน้าก้มตาเก็บของที่หล่นเกลื่อนพื้น ก่อนที่จะสะบัดมือที่เเทยังยื่นมาเเตะบ่าอย่างไร้เยื่อใย ถ้อยคำสามคำกับเเววตาเย็นชาของน้องเล็กเพิ่งสอนให้เเทยังรู้ว่าโดนมองอย่างเย็นชามันโหดร้ายยังไง...

"ผม เกลียด พี่....!!"

TBC

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พรุ่งนี้จิเจอกันใหม่...อิเย็นไปถูเรือนก่อน =__=

ปล. เชิญชวนทุกคนไปดูลุคใหม่บอร์ด เทมจี เพราะมันสวยมว๊ากกกก

http://z9.invisionfree.com/jiyongtabi/index.php?

ครึๆ...ดูเเล้วเย็นมะคับ ^^

ลืมไปๆ เพื่อนฝากมาประกาศขาย

2000 ยืน 1 ใบ
สนใจติดต่อ ichiko_coco@hotmail.com

ไม่รู้จะขายออกเปล่าเนี่ย เเต่ถ้าใครอยากจะซื้อบัตรยืนเมื่อไหร่ อย่าเพิ่งไปซื้อกับไทยทิกเกตเลยนะค้าบ มาเอาของมันไปที =__=