This Love EP.13 (T.O.P x G-DRAGON)
posted on 06 Apr 2008 22:54 by bigbangfic in FicThisLove
EP 13
FICTION BY DIY @ Sweetkitkat
::::: diystory.exteen.com ::::
"ฮยอง....ผมมีความลับอะไรจะมาบอก"
"ความลับ? ความลับอะไรกันวะ" เท็ดดี้ทำหน้างุนงง อยู่ๆไอ้รุ่นน้องที่น่าจะโดนกระซวกไส้เเตกมันมาบอกว่ามันมีความลับอะไรจะมาบอกเนี่ยนะ
"ฮยองจำได้ไหมว่าตอนฉลองอัลบั้มสอง ฮยองเมาเเล้วไล่จูบพี่จินฮวานอ่ะพวกเราก็เลยรู้ว่าฮยองน่ะเมาเเล้วเป็นยังไง"
"เออเเล้วไง = =" เท็ดดี้ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ จะมาพูดเรื่องเก่าๆทำไมว้า ไอ้นิสัยนั้นเค้าก็เลิกตั้งนานเเล้วนี่ มีคนรู้ไม่กี่คนหรอก เเละไอ้คนที่รู้เรื่องของเขาน่ะปาร์คเท็ดดี้สั่งให้เก็บปากเงียบเรียบร้อยเเล้ว ถึงกับขั้นกรีดเลือดสาบานกันเลยทีเดียว ใครปากโป้งพ่อฆ่าล้างบาง!
"ก็วันนั้นน่ะ ปาร์ตี้ตอนที่พี่จินฮวานกลับมาจากกรมน่ะ ฮยองเมามาก..."
"เเล้ว......." เท็ดดี้ชักจะเริ่มตะหงิดๆ จำได้เหมือนกันว่าปาร์ตี้คืนนั้นเขามากจริงๆ เเล้วยังไงวะ
อย่าบอกนะว่า... =___=
"ผมก็เป็นเหยื่อให้ฮยองจูบน่ะสิ เทมโปมันถ่ายรูปเอาไว้ได้ เเล้วก็อย่างที่ว่าน่ะเเหละ ดองอุคโกรธผมเพราะไปเจอรูปใบนั้นเข้า"
"มันยังดีนะ ที่ฮยองหันหลังอยู่น่ะ เเถมเอาวิกของที่ร้านมาใส่เล่นด้วยดองอุคเลยคิดว่าเป็นผู้หญิง"
"จ....จริงดิ...." สีหน้าปาร์คเท็ดดี้ตอนนี้ไม่สามารถบรรยายเป็นตัวอักษรได้ รู้เเต่ถ้าไม่เกรงใจฝาบ้านเบคกี้จะขอยืมเอาไปโขกหัวเล่นให้สมองกระจายเสียหน่อย
ว้อยยย นี่กรูทำมันลงไปอีกเเล้วเหรอนี่ อ๊ากกกกกก ก็ว่ารักษาขาดเเล้วนะอาการเเบบนี้ เเถมไปจูบกับไอ้เเทบินอีก ว้อยยยย จูบทีเลือกคนหน่อยได้ไหมวะเนี่ย คราวที่เเล้วไล่จูบจินฮวาน เช้ามาโดนมันไล่เตะลิ้นปี่เกือบตายเเหน่ะ ว่าเเต่ไอ้เเทบินเเล้วทำไมมึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับกรูมาก่อนฟะ!!
"เเต่วางใจนะฮยองผมไม่บอกดองอุคหรอก ผมรู้ว่าฮยองไม่อยากให้เรื่องนี้เข้าหูใคร เพราะงั้นฮยองต้องช่วยให้ผมคืนดีกับดองอุคนะ"
เท็ดดี้ไม่พูดอะไร ตอนนี้ไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น เอาวะ ถือว่าหายกันเเล้วกันกับที่ไปจูบมัน...อีกอย่างถ้าไม่ช่วย เเล้วมันเกิดเอาเรื่องไปสารภาพกับดองอุค คราวนี้เเหละ จะบังคับดองอุคให้กรีดเลือดสาบานว่าจะไม่เอาไปบอกใครก็คงทำได้ยากยิ่งกว่าให้จิ้งเหลนออกลูกเป็นกบซักอีก
"เออ ช่วยก็ได้วะ~!"
.
.
.
.
.
.
.
เเทบินมองตามหลังคนที่ช็อคเดินเข้าไปในบ้าน....ทันทีที่รู้ว่าไม่ได้โดนมองอยู่ คนเป็นมักเน่ของวงวันไทม์ก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์
เเมร่ม...เชื่อเข้าไปได้ยังไงวะ = =
เเล้วเชื่อสนิทใจซะด้วยนะนั่นน่ะ
เป็นครั้งเเรกในชีวิตที่อิมเเทบินประทับใจที่มีหัวหน้าวงเเบบปาร์คเท็ดดี้....
ตอนเเรกก็กังวลเเทบตายว่าโกหกเเบบนี้ไปใครจะเชื่อวะ เเต่นี่กลับเชื่อสนิทใจเเบบนี้
เอิ่ม...นี่เชื่อคนง่ายอย่างเดียวมันไม่พอนะเนี่ย มันต้องมีความโง่เป็นที่ตั้งด้วย เยี่ยมจริงๆ
คิดดูสิเอาจริงๆนะ สมมุติว่าผู้หญิงผมทองคนนั้นเป็นเท็ดดี้จริง ถึงจะเมาเเล้วเเต่งหญิงจูบใครไปทั่วก็เถอะ
เเล้วคิดว่าดองอุคจะหน้ามืดตามัวดูรูปเเล้วเเยกว่าอิมเเทบินจูบกับผู้หญิงหรือผู้ชายร่างควายกันเเน่ไม่ออกเชียวรึ
โง่เเค่ไหนมันก็ต้องเเยกออกบ้างเเหละว้า! ตัวก็ไม่ใช่ว่าจะบางๆ ความถึกจะกระเเทกหน้าเเหกอยู่เเล้วไม่ได้มองตัวเองเล้ย =___=
เเต่เอาวะ เชื่อก็ดี บทจะโง่ก็มาโง่ในเวลาที่ต้องการเเบบนี้ ผลประโยชน์ก็ตกอยู่ที่เขาไม่ใช่หรือ
คนที่จูบกับอิมเเทบินไม่ใช่ปาร์คเท็ดดี้ ไม่ใช่เเน่นอน ถ้าพี่เท็ดดี้จะเมาจริง เเทบินก็ไม่มีทางเสียท่าอะไรเเบบนั้นเเน่ๆ
เเต่เป็นใครนั้นบอกไม่ได้....รู้ว่าปิดบังดองอุคไปก็โดนโกรธเปล่าๆ เเต่เขาบอกไม่ได้
เพราะมันเป็นความลับ....ความลับจริงๆ
.
.
.
.
.
.
.
.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ควอนจียงมีปัญหาอยู่อย่างหนึ่งที่รบกวนจิตใจขั้นโคม่า ขั้นวิกฤติ....
ไม่ ไม่ใช่สิ....ไม่ใช่ปัญหาเพียงอย่างเดียว เเต่เป็นปัญหา 2 อย่างต่างหาก....
ปัญหาเเรก ....."ปัญหาเล็กน้อย"......
'ควอนจียงเป็นคนปากไม่ตรงกับใจ'
"ไอ้เทมบ้า! พอเเล้วไอ้บ้า! ปากจะเปื่อยเเล้วนะว้อย!!"
จริงๆมันไม่น่าจะเขินอายอะไร ในเมื่อสี่วันที่ผ่านมาควอนจียงจูบกับชเวซึงฮยอนมาเเทบนับไม่ถ้วน คือเอะอะจูบ เอะอะจูบว่างั้นเถอะ!
เเต่เรื่องของเรื่องคือพอเทมโปมันหายช็อคจากจูบสุดสวาทของพี่เเทบิน มันก็หันมาบังคับเอาจูบล้างปากจากเขา....
'จูบล้างปาก' ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก เเล้วไม่รู้ว่าล้างบ้าอะไรจูบนานเหลือเกิน เเถมจูบไม่พอ เมิงจะมาไซร้คอกรูทำม๊าย เเล้วนี่อยู่ในรถนะ ถึงจะจอดข้างทาง ถึงมันจะฟิมล์มันจะมืดเเต่มันก็ประเจิดประเจ้ออยู่เหมือนกันนะว้อย!!
เเต่เอาจริงๆก็ไม่รู้จะโวยวายทำไม? ถามว่าชอบไหมโดนจูบเเบบนี้....ขอบอกตรงๆเลยว่าถ้าไม่ชอบควอนจียงคงถีบเทมโปกระเด็นไปไกลเเล้ว
สรุปง่ายๆคือร้องสะดีดสะดิ้งโวยวายให้เข้าคอนเซปไปงั้นเเหละ...คือ...คือไงล่ะ คือมันต้องโวยวายอ่ะมันต้องโวยวาย มันเป็นระบบออโตเมติกของคนรับบทเป็นเคะ...ใครกำหนดไม่รู้ เเต่นี่ก็ชักๆจะรำคาญไอ้ระบบนี้อยู่เหมือนกันนะ...ยังไงก็เถอะปัญหานี้ไม่ค่อยรบกวนจิตใจจียงเท่าไหร่...เเต่ไอ้ปัญหาที่สองนี่สิ...มันโคตรของโคตรรบกวนจิตใจ!!
"ไอ้เทมโป ไอ้ทุเรศ! พอเเล้วเว้ย! ไอ้...." ปากก็สบถตามสไตล์ระบบออโตเมติก เเต่มือ...โอบรอบคอ.....ริมฝีปาก ลิ้น มันเริ่มมายังไงก็ตอบสนองมันทุกอย่าง เเถมเจือกเอียงคอทำมุมองศาให้มันไซร้สะดวกอีก!!
นี่เเหละปัญหาที่สอง...."ปัญหาใหญ่"
เพราะถึงจียงจะปากไม่ตรงกับใจ....เเต่...ใจจียงตรงกับการกระทำเสมอ =_____________=
ชิท!!
อยากจะกรีดร้องเเล้วร้องไห้ให้มันเป็นสายเลือด ทำไม! ทำมายยยย กรูเอามือไปโอบรอบคอมันทำไมเนี่ย! มือมันไปเอง!~ มือมัน ฮืออ ปากร้องห้ามเเต่ตัวไปเเล้ว ตอบสนองทุกการกระทำ ทำไมเป็นเเบบนี้วะควอน จีย๊งงงง!!!
เเมร่ม ชักเครียดเเล้วนะเนี่ยขืนเป็นอย่างนี้ต้องเสียตัวเเน่ๆ!! เเน่ๆ!! เเน่ๆ!!เลยว้อยยยย!!
"เทมโป! พอ! บอกให้พอไงวะ....อืมม อ๊ะ ไอ้เทม ไอ้!..." ไอ้ระบบออโตเมติกนี่ก็ทำงานดีเหลือเกิ๊น ได้ข่าวว่ากรูพูดประโยคนี้ประหนึ่งกรอเทปมาเป็นสิบชาติมันยังไม่ไม่เเยงไปในรูหูไอ้เทมป์เลยซักนิด เเถมมือควอนจียงยังคงโอบรอบคอเทมโปเหมือนเดิมอีกต่างหาก
ปัญหาคือเทมโปชักจะใจไม่เย็น..ดูก็รู้ว่าเทมโปมันชักเมาจูบเเล้วล่ะ มือมันชักจะเริ่มเลื้อยเเล้ว สติมันเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถึงเขาจะตะโกนร้องว่า 'อย่านะ อย่านะ เอามือออกไปนะโว้ย' เทมโปมันคงจะได้ยินเป็น 'เร็วสิ เร็วสิ ทำมากกว่านี้' เเหงๆ....เทมโปเป็นเอามากชนิดที่ต้องใช้หลังเท้าตบหน้าเรียกสติซักสองสามทีมันถึงจะรู้ตัว เเต่ปัญหามันอยู่ตรงควอนจียงเเม้เเต่กระดิกตัวยังทำไม่ได้ เเถมตอนนี้เขาเองก็ดูท่าจะเป็นอีกคนที่กำลังจะสติกระเจิงเหมือนกัน
จียง! ถึงเทมโปมันใจไม่เย็นเเต่เเกต้องใจเย็นเข้าไว้ๆ!! หายใจเข้าหัวไชเท้า หายใจออกหัวไชเท้า ใจเย็น ใจเย็นไว้ลูก ลมหายใจที่ซอกคอนั้นก็คิดซะว่าลมพัด จมูกที่มันที่ไซร้คออยู่ก็ทำลืมๆมันไป มือที่เเปะป่ายอยู่คิดซะว่ามดไต่ ริมฝีปากที่มันวกขึ้นมาประกบนี่ก็.....ว้อยยยย!!! นี่มึงจะเมามันส์กับร่างกูไปไหนเนี่ย!! ฮือออ ชาวโลกครับ!!ควอนจียงก็เคลิ้มเป็นนะคร๊าบบบ!!
"อืมมมม จียง...." โหย เเล้วดูเสียงมัน T^T เเค่นี้ก็เคลิ้มจะเเย่อยู่เเล้วยังมีมาเพิ่มออพชั่นเสียง หวั่นไหวนะเว้ย T^T
มันต่างกับเมื่อวาน ถึงสถานการณ์มันจะคล้ายกันเเต่มันเเตกต่างจากเมื่อวานจริงๆนะ เมื่อวานเทมโปมันดูจะเมาๆคล้ายๆเเบบนี้น่ะเเหละ เเต่เมื่อวานมันก็ดูจะมีสติกว่านี้หน่อยนึง ที่สำคัญเมื่อวานเขาเองก็พอจะมีสติห้ามปรามมันมากกว่านี้ คือไม่ได้เคลิ้มมันขนาดนี้ไง ยังเเยกออกอันไหนเออันไหนบี ผิดชอบชั่วดียังพอรู้ เเต่ดูตอนนี้สิมือมันไล้เข้าไปในเสื้อเเล้วควอนจียงยังไม่มีปัญญาทำอะไรเล้ย
ใครก็ได้ช่วยทิ้งกรรไกร ตะปู ไขควง สว่าน หรืออะไรก็ได้มาขัดจังหวะเเบบเมื่อคืนหน่อยได้ไหมเนี่ย ไม่งั้นเสียตัวเเน่ๆจริงๆนะ T^T
ใจจริงควอนจียงก็อยากจะรักนวลสงวนตัวนะ! ไม่อยากจะใจง่ายด้วย! คนเขาก็เขินเป็นเหมือนกัน! แต่พอได้ยินเสียงกระซิบ ร่างกายมันก็อ่อนแรงจนไม่เหลือเรี่ยวแรงจะต้านทานอะไรเลย เเละเขาก็เป็นผู้ชายนะ อายุก็เพิ่งจะ 20 ฮอร์โมนยังหลั่งปกติ เเละถึงตอนนี้เจนเดอร์จะสับสนเเต่ฮอร์โมนเทสโทสเทอโรนกรูก็ยังหลั่งอยู่นะครับ เพราะฉะนั้นมาจูบมากๆ ไซร้มากๆ ควอนจียงก็เคลิ้มเป็นนะโว้ย
เขาไม่ใช่พระใช่เจ้านะ กิเลสยังเยอะเหมือนผู้ชายทั่วไปน่ะเเหละ!!
ฮือออ คิดเเล้วก็....เสียตัวเเน่ๆ เสียตัวเเน่เลยควอนจีย๊งงง!!
"จียง......ฉันรักนาย...."
เทมโปกระซิบข้างๆหู จียงชะงัก เมื่อกี๊กำลังจะระบบออโตเมติกร้องประโยคเดิมอยู่เเล้วเชียว เเต่พอได้ยินคำเมื่อกี๊....
เขินทุกครั้งที่ได้ฟัง...ใจเต้นทุกครั้งที่ได้ยิน
ตอนที่เขาคบกับผู้หญิง....เขายังไม่เคยบอกรักเเฟนบ่อยขนาดนี้เลย
เทมโปมันบอกทุกวัน...เเล้วมันก็.....เง๊อออออออออ
ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำบอกรักจากผู้ชายด้วยกันเเบบนี้
หวั่นไหวจนไม่รู้จะเอาอณูไหนไปหวั่นไหวเเล้ว
เอาไงดี เอาไงดี เอาไงดี....ชอบเทมโปจริงๆนะ เขาชอบเทมโปเเน่ๆ ตอนนี้ก็ชอบมากขึ้นเรื่อยๆด้วย!!
ตบตีกับความคิดตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จียงจะตัดสินใจ....
เอาวะ!...หัวไชเท้าก็หัวไชเท้า!! กูไม่สนเเล้วเเม่มเอ๊ยยย!!!
เเต่กูขอโรงเเรมได้ไหม บนรถเร้าใจไปควอนจียงทำใจไม่ได้ เลี้ยวหน้าก็ถึงเเล้วกรูจำได้ เอาวะควอนจียงไม่เรื่องมาก ไม่ต้องโรงเเรมห้าดาวก็ได้ไม่ว่า
"เทมป์ คือ....ถ้านายอยากจะ.....// พอเเค่นี้เเหละ....มากกว่านี้ชั้นได้ไปไกลเเน่"
เทมโปโพล่งขึ้นมาเเล้วกลับไปนั่งที่เบาะตัวเองอย่างเรียบร้อย คือเหมือนมีคนไปกดปุ่มปิดสวิตช์บ้าในตัวเทมโป ชัทเอาท์ความหื่น...ยิ่งกว่าเอาน้ำดับกองเพลิงเเล้วเอาทรายกลบ ....ยิ่งกว่าเซฟทีคัท =__=
พูดไม่ออก พูดไม่ออก ควอนจียงพูดไม่ออก อะไรของมึงเนี่ย อะไรของมึงงงงงง
กว่ากูจะตัดสินใจตัดใจจากหัวไชเท้าได้เนี่ยเสียพลังงานไปกี่ลิตร มึงมาปิดสวิตช์ง่ายๆเอาอย่างนี้เลยเหรอห๊ะ
"ชั้นจะไปส่งนายที่บ้าน...." พูดโดยไม่หันไปมองสีหน้าของจียงเลยซักนิด เทมโปกลับไปสตาร์ทรถโดยไม่ได้รับรู้เล้ย...บาปหนักยิ่งกว่าทำเเท้งคือขัดอารมณ์คนอยากเสียตัวนี่เเหละ
.
.
.
.
เเมร่ม......เครื่องค้าง =____=
ควอนจียงขอสาบานต่อเทพเจ้าเเห่งหัวไชเท้า....ถึงจะมาบอกกันทีหลังว่าไม่เจ็บเลยซักนิดก็อย่างหวังจะได้เห็นขนหน้าเเข้งเลยคอยดู!!
++++++++++++++++++++
ชเวดองอุคเป็นคนมีจุดยืนเป็นของตัวเอง.....
อาจจะฟังดูงุนงง เเต่ไม่ขออธิบาย เเค่ขอย้ำอีกครั้งว่า....ชเวดองอุคเป็นคนมีจุดยืนเป็นของตัวเองจริงๆ
"โธ่เว้ย!!............."
โธ่เว้ยเป็นรอบที่เเปดพันเก้าร้อยหกสิบห้า ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดอารมณ์เสียได้ซักที มือเพรียวเทน้ำสีอำพันลงในเเก้วคริสตัลใบใสก่อนจะปล่อยให้มันผ่านลำคอเป็นเเก้วที่เท่าไหร่ไม่ได้นับ ราวกับเเอลกอฮอล์มันจะช่วยระบายความรู้สึกอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่เขามีได้
เบื่อ! หงุดหงิด! ผับบ้าอะไรวะ เเสงวิบวับน่ารำคาญจริงว้อย! เเล้วเพลงจะเปิดดังไปดาวยูโนวหรือไงวะ หูจะเเตก!!
พาลไปหมด มองอะไรก็ขวางหูขวางตา....ร่างโปร่งเอนหลังพิงเบาะพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด
ดวงตากลมโตหรี่ลงเพื่อเพ่งมองโทรศัพท์มือถือที่นอนเเน่นิ่งอยู่บนโต๊ะ มันนิ่ง...ไม่สั่นไม่ร้องอย่างนี้มาตั้งเเต่ตอนบ่ายเเล้ว
ชเวดองอุคขอสาบานกับตัวเองว่าไม่ได้รอเสียงโทรศัพท์ดังเลยเเม้เเต่นิดเดียว ไม่ซักนิด!
เขาไม่ได้รอพี่เเทบินมาง้อซักหน่อย เเล้วไอ้ที่ผลุนผลันออกจากบ้านพี่เบคกี้น่ะไม่ได้งอนนะ เเต่โมโหต่างหาก!!
ร่างโปร่งเม้มริมฝีปากเเน่น ดวงตาสีน้ำตาลฉายเเววเคืองขุ่นอย่างเห็นได้ชัด คิดเเล้วก็โมโห....มือเรียวเผลอออกเเรงบีบเเก้วเเน่นก่อนจะกระเเทกมันลงไปกับโต๊ะอย่างระบายอารมณ์
โธ่เว้ย!! ทำให้เขาโกรธเเท้ๆ ตัวเองไปจูบกับผู้หญิง ถามว่าเป็นใครก็ไม่อธิบาย!
คนโกหก~! ไหนบอกว่าถึงเขาจะอยู่อเมริกาก็ไม่ได้ยุ่งกับใครไง เเล้วนี่อะไร ถามก็ไม่ตอบ เเถมยังอึกอักอีก
จะให้คิดไปว่าไม่มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นหรือยังไง ไอ้พี่เเทบินบ้า!
เเล้วพอบอกว่าให้ไปตายที่ทุ่งข้าวสาลีก็หายหัวไปเลย ไม่โทรมา ไม่มาง้อ รู้ทั้งรู้ว่าเขาอยู่บ้านพี่เบคกี้ด้วยซ้ำเเต่ก็ไม่มา
เฮอะ! ไอ้ที่บ่นน่ะไม่ได้งอนนะ...ก็....ก็เเค่...ค....เเค่โมโห ทำไมล่ะ! มันเสียหน้านี่หว่า!
พอเจอไอ้เทมโป เค้นถามมัน มันก็บอกว่าเป็นผู้หญิงคนนึงซึ่งมันก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร เเต่เล่นเกมส์จับสลากเเล้วได้จูบกับพี่เเทบินเเค่นั้น
เเค่นั้น!! เออเเค่นั้น!! เเค่นั้นว้อยยยย!! เเค่นั้นเเล้วทำไมต้องปิดบังล่ะ
ก็อย่างที่บอกไปน่ะเเหละ ไม่ได้หึงก็เเค่โกรธ เเล้วบังเอิญฉลากดันได้จูบกับเลขของจียงมัน....ดี ในเมื่ออิมเเทบินยังไปจูบคนอื่นเพราะเกมส์ เค้าก็ทำได้เหมือนกัน....
จูบจียงน่ะไม่รู้สึกอะไรหรอก ก็เเค่จะให้พี่เเทบินสำนึกบ้าง เเต่พี่เเทบินบ้าก็ไม่มีปฏิกริยาซักนิด เค้าก็เลยโมโหพาลไปพูดกับเทมโปบอกว่าให้มาเอาจูบคืนน่ะเเหละ!
เขาไม่ผิด!! ก็พี่เเทบินอยากทำเป็นไม่สนใจทำไมล่ะ เเต่สุดท้ายกลับมาหักหน้ากันด้วยการจูบกับ...............
โธ่เว้ย!! เเล้วนี่ตั้งเเต่ออกมาจากบ้านพี่เบคกี้ พี่เเทบินก็ไม่ตาม ไม่ง้อ ไม่โทรหา เเสดงว่าต้องโกรธเข้าจริงๆถึงได้หายหน้าไปเเบบนี้...
ชเวดองอุคเงียบ.....ประสบการณ์เเรกที่โดนพี่เเทบินโกรธ เป็นครั้งเเรกจริงๆ
เเต่ก่อนไม่ว่าจะทำอะไรไม่ว่าใครเป็นฝ่ายผิดพี่เเทบินก็จะมาง้อเหรอเสมอ หรือว่าคราวนี้โกรธขึ้นมาจริงๆ ดื้อมากพี่เเทบินเลยเบื่อ...รึเปล่าวะ
คิ้วขมวดมุ่นกับสถานการณ์ที่ชาตินี้ไม่คิดว่าจะได้เจอ....นิ่งไปอยู่นานก่อนที่ร่างโปร่งจะตัดสินใจสะบัดหน้าปัดสิ่งรบกวนจิตใจ
เฮอะ ไม่สน! ไม่สนเว้ย!! จะโกรธก็โกรธไปเลย นึกว่าง้อรึไง คนอย่างชเวดองอุคไม่ง้อใครทั้งนั้น! คนอย่างเขาง้อใครไม่เป็น!
ถ้าจะให้เสียหน้ายอมตายดีกว่า เพราะงั้นถ้าจะให้ชเวดองอุคคนนี้เเบกหน้าไปขอโทษพี่เเทบินล่ะก็ ฝันไปเถอะ!!
ตอนเด็กๆดองอุคไม่รู้หรอกว่าอีโก้ ศักดิ์ศรี หรือฟอร์มมันคืออะไร รู้อย่างเดียวว่าถึงศักดิ์ศรีจะกินไม่ได้เเต่เเม่ง....กรูโคตรหวง!!!
ถึงคนทั้งโลกจะเคยทำผิด เเต่ไม่ว่าชเวดองอุคจะทำอะไรก็ไม่เคยผิด!
เพราะงั้น เขาไม่ง้อหรอก!! ไม่ตายซักหน่อย พี่เเทบินโกรธก็โกรธไปเลย
ไม่มีพี่เเทบินก็ไม่เห็นเป็นไร
ไม่มีพี่เเทบินก็เเค่ไม่มีคนเอาใจ...
ไม่มีใครโทรมากู๊ดมอร์นิ่งตอนเช้า เซย์กู๊ดไนท์ตอนกลางคืน
ไม่มีคนมาเป็นห่วง โทรถามว่ากินข้าวหรือยัง
ไม่เห็นจะเป็นอะไร....ไม่เห็นจะสนใจซักนิด
ไม่ใส่ใจหรอกก็เเค่โกรธกัน เเล้วสุดท้ายเขาก็ต้องใช้ชีวิตช่วงพักร้อนโดยปราศจากพี่เเทบิน เเละกลับไปอเมริกาทั้งๆที่ยังไม่คืนดีกัน เเล้วพอเป็นเบบนั้นเราก็จะไม่ได้ติดต่อกันอีก เเล้วสุดท้ายก็จะเป็น ห่างกันไปเรื่อยๆ มารู้ตัวอีกทีพี่เเทบินก็จะไปหาผู้หญิงคนอื่น มีเเฟน คบกัน ดูใจ เเต่งงาน มีลูก (เริ่มคิดไปไกล = =)
พอคิดไปถึงตรงนั้นดองอุคก็นิ่งเงียบ.....รู้สึกว่าเหมือนอะไรบางอย่างข้างในอกมันตกวูบ...
ถ้า...ถ้าสุดท้ายเเล้วมันเป็นอย่างนั้นจริงๆล่ะ....เขาจะทนได้หรือ
นิ่งคิดอะไรอยู่หลายนาทีก่อนที่จะตัดสินใจได้ บอกเเล้วใช่ไหมว่าเป็นคนมีจุดยืน เพราะงั้นบอกว่าไม่สนก็คือไม่สนสิ เเล้วเขาก็ไม่มีวันเป็นฝ่ายง้อด้วย เเต่จะมีใครซักคนต้องง้อล่ะก็ พี่เเทบินน่ะเเหละต้องเป็นฝ่ายนั้น...
คิดเเล้วร่างโปร่งก็จิ้มโทรศัพท์ในมืออย่างไร้ความปรานี ....นี่ถือว่าชเวดองอุคให้โอกาสเเก้ตัวหรอกนะ (มีจุดยืน? = =)
"พี่มาหาผมหน่อยสิ"
"มาให้ทันก่อนที่ผมจะก่อเรื่องนะ..."
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เเสงไฟนีออนจากทั่วร้านทำให้ดวงตาเรียวที่มองผ่านกรอบเเว่นหรี่ลง กวาดสายตามองหาเป้าหมาย ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิตสีขาววัยสามสิบต้นๆ สภาพผมเผ้าที่หวีมาลวกๆเพราะโดนเรียกตัวมาตอนดึกยืนนิ่งไม่รู้จะไปทางไหนอยู่นับนาที ไม่ใช่ว่าไม่เคยมาที่ผับเเห่งนี้หรอกนะ เเต่ว่าจะให้มองหาคนที่นัดตอนนี้มันก็ค่อนข้างลำบากอยู่ มือใหญ่โบกเรียกเด็กในผับให้เข้ามาหา
"ผมมาหาเพื่อน...เอ่อ...ดองอุคน่ะ"
"คุณปาร์คจงมินใช่ไหมครับ....กำลังรออยู่เลย....ทางนี้เลยครับ"
.
.
.
.
ปาร์คจงมินเป็นใคร?
ปาร์คจงมินเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญตรงปาร์คจงมินกำลังดูบอลอยู่ คู่โปรดด้วย อาร์เซนอล-ลิเวอร์พูล
กำลังดูเมามันส์อยู่ดีๆก็มีโทรศัพท์ดัง เบอร์สุดเเสนจะคุ้นตา...ชเวดองอุค มันกรอกเสียงหงุดหงิดมาตามสาย
"พี่มาหาผมหน่อยสิ" เเถมมันยังย้ำว่า "มาให้ทันก่อนที่ผมจะก่อเรื่องนะ..."
ไม่อยากจะสน ไม่อยากจะใส่ใจ เพราะตอนนี้ปาร์คจงมินกำลังพักร้อน เเต่มันก็อดไม่ได้ตามประสาคนเป็นผู้จัดการส่วนตัว ก็มันเล่นบอกว่ามันจะก่อเรื่อง เขาเป็นผู้จัดการส่วนตัวนะเเล้วดองอุคมันใช่ว่าจะไม่เคยก่อเรื่องเสียเมื่อไหร่ ที่อเมริกาใครกันที่ตามเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้! เพราะรู้ซึ้งถึงความเเสบของคนในความดูเเลดีขนาดนั้น ครั้นจะให้มีกะจิตกะใจดูบอลต่อก็ชักจะเชียร์ไม่มันส์ซะเเล้ว เลยต้องมาหามันตามระเบียบ
เเมร่ม เกิดมาเป็นผู้จัดการชเวดองอุคมันซวยเยี่ยงนี้เเล ชิท!~ทำไมกูไม่เป็นผู้จัดการของวันเดอร์เกิลวะเนี่ย T^T
เดินตามเด็กที่นำทางไปไม่เท่าไหร่ก็เห็นเจ้าตัวเเสบนั่งหน้ายุ่งอยู่ ปราดสายตามองปริมาณเหล้าในขวดที่ลดลงไปเยอะทำให้ร่างสูงขมวดคิ้ว ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆหลังจากทักทายกันไปสองสามคำ
หลังกลับมาจากอเมริกาเขาไม่เจอหน้าไอ้เด็กเอาเเต่ใจนี่มา 3 วันเเล้วเเหละ
ก็พอกลับมาเกาหลี เจ้าตัวดีก็ย้ำนักย้ำหนา ขอให้ชเวดองอุคมีชีวิตอย่างปกติสุขธรรมดา ไม่ต้องตามมาเฝ้าเเล้วสัญญาว่าจะทำตัวดีๆ
ไอ้ในใจนี่เชื่ออยู่ 10 เปอร์เซนต์ ดองอุคจะเป็นเด็กดีงั้นรึ หึ อมโบสถ์ทั้งโบสถ์มาพูดยังไม่อยากจะเชื่อเล้ย
เเต่เอาวะ มันก็โตๆเเล้วอยากทำอะไรให้คิดเองบ้าง จะเกิดอะไรตามมาก็ให้มันจัดการเองเสียบ้าง
อีกอย่างไอ้ที่ไว้ใจไม่ตามดูเเลเนี่ยเพราะคิดอยู่เเล้วล่ะว่ากลับมาก็มีเเทบินดูเเลให้อยู่ดี
ถ้าเป็นเเทบินเขาก็วางใจหน่อย ในวายจีน่ะมีเเค่เเทบินคนเดียวเท่านั้นที่จัดการกับไอ้เอาเเต่ใจนี่ได้
จริงๆเเล้วก็ใช่ว่ามันจะจัดการได้หรอกนะ เพราะว่าไอ้นี่เเหละตัวดีเลย
ที่ดองอุคนิสัยเสียนี่เพราะมันน่ะเเหละตัวสปอยล์ตัวเป้งเลยล่ะ
ตามใจอะไรนักหนา ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ดองอุคบอกว่าปลาหมึกเป็นปลาวาฬอิมเเทบินมันก็เชื่อ~
เเต่ที่บอกว่าเเทบินคนเดียวเท่านั้นที่จัดการได้น่ะมันเพราะดองอุคเวลาอยู่ต่อหน้าเเทบินสติสัมปชัญญะของมันจะลดลงไป 50 เปอร์เซนต์ ไม่ว่ามันคิดจะทำอะไรก็ตาม จะดื้อจะไม่ฟังขึ้นมาล่ะก็ ถ้าเเทบินมาจัดการจากซ่าๆก็เหลือเเค่โวยวายเป็นเด็กๆเท่านั้น ไม่รู้มันรู้ตัวเองหรือเปล่านะ เเต่เขาสังเกตมานานเเล้วล่ะ
นั่นเเหละ เพราะอย่างนั้นทั้งๆที่ตอนนี้เขาน่าจะสบาย ปาร์คจงมินที่กำลังพักงาน ลาพักร้อน เเต่ตอนนี้กลับถูกเรียกตัวมาตอนดึกเเบบนี้!!
"เมียพี่เพิ่งคลอดลูก ต้องดูเเลเมีย เรียกพี่มาทำไมวะ" ทำสีหน้าเคร่งเครียดถาม
"ไหนพี่ว่าเมียพี่เป็นหมัน" ดันเสือกจำได้ = = ผู้จัดการหนุ่มขยับเเว่นสายตาอย่างหงุดหงิดก่อนจะยักไหล่ยอมรับเเต่โดยดี
"เออ!ๆๆ ก็กำลังนอนเชียร์อาร์เซนอลอยู่เลยอ่ะ อีกอย่างพี่อยู่ในช่วงพักร้อนนะเว้ยจะตามออกมาทำไมวะดึกๆดื่นๆ เเล้วนี่เเทบินไปไหนเนี่ย ไม่ตามมาดูเเลหวานใจหรือไง" นอกจากไอ้คนตรงหน้าจะไม่ตอบคำถามเเล้วมันจะพูดเเทรกขึ้นมาอีกด้วย ดวงตาสีน้ำตาลจริงจังขึ้นมาทันที
"พี่! วันนี้ผมจะทำตัวเสเพลนะ"
อะไรของมันวะ = = จะทำตัวเสเพลมีการบอกก่อนด้วยเรอะ!
"เชิญ อยากทำอะไรทำเลย"
"ห้ามพี่โทรไปฟ้องใครทั้งนั้น"
"ไม่ ไม่โทร เชื่อใจได้ อยากทำอะไรทำเลย"
"นี่เบอร์ใหม่พี่เเทบิน....." ไม่พูดเปล่า ยื่นให้ด้วย จ่อหน้าเลยล่ะ มันบอกห้ามโทรไปฟ้องใครเเต่มันยื่นเบอร์ให้.....มันจะเเปลว่าอะไรดีเนี่ย = =
"ห้ามโทรไปฟ้องใครทั้งนั้นนะ!ไม่งั้นผมจะโกรธพี่มากๆ" มันย้ำ ย้ำเเต่มันยังยื่นเบอร์ อะไรของมันวะ! หนุ่มเเว่นรับกระดาษมาถือ มองเบอร์ในกระดาษสลับกับหน้าคนยื่นให้อย่างงุนงง
"อ้าว พี่ทิ้งทำไม!!" โวยลั่นเมื่อคนเป็นผู้จัดการโยนกระดาษไปข้างตัว
"ก็เเกบอกว่าไม่ให้โทร ชั้นก็ขยำทิ้งผิดตรงไหนเนี่ย" ถามหน้าซื่อ ดองอุคมีสีหน้าขัดใจ ร่างโปร่งพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะประกาศลั่นอีกครั้ง
"ผมจะทำตัวเสเพล เสเพลมากๆ เอาให้บริษัทวุ่นวาย เอาให้ลงหน้าหนึ่งว่าชเวดองอุคมั่วผู้หญิง ทุกคนต้องเดือนร้อนเเน่ๆ!!!"
=_________= มันต้องการอะไรจากกรูกันเเน่วะ...
"ห้ามโทรบอกใครด้วย....เเต่ผมจะทำตัวเสเพลจริงๆนะ!!"
ขอซับไตเติลได้ไหม เเปลภาษาเกาหลีเป็นภาษาเกาหลีให้ฟังหน่อยสิ ตกลงดองอุคมันอยากให้โทรหรือไม่อยากให้โทรกันเเน่วะ!!
โอเค กรูชักเครียดเเล้วนะ เเต่กรูก็ชักเก็ทขึ้นมาเเล้วเหมือนกันด้วย ชักจะพอเดาทางออก เป็นผู้จัดการเด็กเอาเเต่ใจมาตั้งกี่ปีทำไมเขาจะไม่รู้ว่าดองอุคน่ะอีโก้มันค้ำคอ ศักดิ์ศรีมันล้นใจ เอาวะ...ถึงจะยังปะติดปะต่อเรื่องไม่ค่อยถูก เเต่ช่วยก็ได้วะ
มันต้องงอนกันเเน่ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าดองอุคจะอยากให้เเทบินมาง้อ เเค่คิดก็พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่ หันไปหยิบกระดาษทีโยนไปข้างตัว คลี่มันออกเเล้วกดเบอร์ตาม ก่อนจะเเกล้งทำเสียงเครียด
"เเทบินเหรอ พี่เองนะเว้ย เออเฮ้ย! คือว่าชั้นไม่ไหวเเล้วว่ะ ช่วยมาจัดการมันทีดิ เนี่ยหวานใจนายเอาผู้หญิงมากกไว้ 5 คนเเล้วนะ ถ้านักข่าวมาเห็นล่ะก็เป็นเรื่องเเน่ๆ"
หันไปมอง ดูมันทำเป็นเหมือนโกรธที่โทรไป...เอาวะเดี๋ยวเเกล้งโง่ให้ก็ได้ คือกูจำเป็นนะเนี่ยถึงโทรนะ....คนใส่เเว่นคุยอะไรอีกไม่ถึง 3 ประโยค หันไปมองดองอุคที่ตอนนี้คงไม่รู้ตัวว่ากำลังจ้องมารอฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะรู้สึกตัวเเล้วเเกล้งยกเเก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม....ผ่านไปเป็นนาทีคนอีโก้จัดถึงได้กล้าเเย๊บๆถาม
"พี่เขาว่าไงบ้าง " เเกล้งทำเป็นถามเหมือนไม่ได้ใส่ใจ ถามไปงั้น ไม่ได้อยากรู้ ไม่ได้อยากรู้เล้ย~
"พี่เขาบอกว่าไม่สน เเล้วก็บอกว่าถ้านายจะทำอะไรก็เรื่องของนาย"
ไม่ได้โกหกเเต่เเทบินพูดอย่างนั้นจริงๆ เป็นครั้งเเรกเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยจะโกรธจริงๆ....
ฟังจบหน้าคนฟังตึงขึ้นมาทันที จะทำอะไรก็เรื่องของนายอย่างนั้นเหรอ!!
ชเวดองอุคกัดฟันกรอด...ไม่สนกันเเล้วงั้นสิ...ไม่สนกันเเล้วใช่ไหม ดี!!
ถ้าอารมณ์ของคนมันวัดด้วยปรอทได้ตอนนี้ขีดสีเเดงของดองอุคคงจะพุ่งเกินขีดที่ร้อยเเน่ๆ
"ดี! งั้นผมเปลี่ยนใจเเล้ว...ไม่มั่วผู้หญิง เอาเป็นหาเรื่องชกใครให้ลงหน้าหนึ่งเเล้วกัน"
สิ้นคำพูดปาร์คจงมินตระหนักเเล้วว่าอาชีพผู้จัดการดาราของชเวดองอุคมันลำบากยิ่งกว่าไปขายกล้วยปิ้งข้างทางหลายร้อยล้านเท่า ก็อยู่ๆไอ้ตัวดีก็ลุกไปกระชากคอใครก็ไม่รู้...โหนี่มัน...โอ๊ยย ปวดหัวจริงว้อย ไม่ต้องรออะไรให้ยุ่งยาก ก่อนที่ดองอุคมันจะได้ใส่หมัดไปใส่บริกรที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว มือใหญ่ก็รีบโทรหาเเทบินอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
"เเทบิน ถือว่าพี่ขอร้องล่ะ มาทีเห๊อะะะะะ!!!"
TBC
+++++++++++++++
talk
ก่อนอื่น.....
ขอประชาสัมพันธ์เพนไลท์ของทางบอร์ดหน่อย หน้าด้านๆกันอย่างนี้เเหละใครจะทำไม ก็บล้อคชั้น 555+
ซึ่งมันดูไม่เกี่ยวเลย 55555555+ นี่มันที่ลงฟิคบิ๊กเเบง กร๊ากกกกกกกกก
เเต่เห็นคนใน smfix มาอ่านที่นี่กันหลายคน >///< เผื่อจะมีคนรักวอนฮันหลงเข้ามาอ่านบ้างละเนอะ
ช่วยๆกันซื้อ ช่วยๆกันชู >///< นะจ๊ะ ชอบวอนฮันก็อย่าลืมซื้อไปช่วยกันชู้เน้อ
มันเป็นร่ม....ที่คล้ายเห็ดว่ามะ 555+ น่ารัก น่ารักกกกก
อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมที่ http://diystory.exteen.com/ นะคร๊าบ
ปล. อีก 2-3-4 วันจะมาลงตอนใหม่ ระบุไม่ได้ เเต่ภายในจำนวนไม่เกินนี้เเหละ ขอบคุณทุกคอมเมนท์นะคะ เราพยายามเเล้วจริงๆ อยากจะลงบ่อยๆ เเต่มันเเต่งไม่ได้อย่างที่ใจคิด เเต่เราก็ไม่ดองหรอก เห็นคอมเมนท์เเล้วมันดีใจ อยากเเต่งต่อ >///< ขอบคุณทุกกำลังใจคร้าบ
อิอิ
จี.....เป็นไงหล่ะเล่นตัวมาก อดเสียตัวเลยแก 555+
------------------------------------
อ่านเรื่องนี้มาพักนึงแล้วนะ แต่ยังม่ะเคยเม้นเลย
ขอโทษด้วยน๊า >.<"
ชอบอ่ะสนุกฮามาก กับไอ้มุขเล่นตัวของจีเนี่ย โดนสุด ๆ
จะตามอ่านต่อไปน๊า ~ *
#1 By 파랑아 ``❤ on 2008-04-07 00:40