Bigbang's fiction By diy

เราควรจะจิ้นเว่นเเบบในภาพนี้นะคะคุณผู้อ่านที่รักขา เพื่อลดความเคลง เเต่จะจิ้นตอนปัจจุบันก็ได้นะคะ ไม่ว่า 555+ ยังไงเรื่องนี้ก็มีความเคเป็นที่ตั้งอยู่เเล้ว 555+

ep 12

"ไงไอ้ชิพ......."

เอื๊อก.......

"รู้สึกเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ"

มันไม่ต่างอะไรจากการพบว่าตื่นมาเเล้วอยู่ๆวันดีๆก็กลายเป็นวันโลกาวินาศ ทันทีที่ได้เห็นสีหน้าของเดลเพื่อนยาก เเละเสียงเข้ม ๆที่บ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจแบบนี้ หึ หึ หึ ตายเเน่ๆไอ้ชิพ ชิบหายเเล้วไงล่ะ T^T  ทำไมวันนี้ซวยขนาดนี้วะเนี่ยไม่เข้าใจเลยเว้ยซึงฮยอนเอ๊ย

"อ้าว หวัดดีฮะพี่ อ๊ะ มีโทรศัพท์เข้ามา เเป๊บนะฮะ~ ห๊า!! ว่าไงนะ ชั้นไปไมได้ ยังไงก็ต้องไปเหรอ เฮ้ย!!! ขนาดนั้นเลยเหรอวะ โอเคๆ...... เอ้อ !! พี่ดองอุคผมคงอยู่ปาร์ตี้ต้อนรับพี่ไม่ได้เเล้ว คือมีประท้วงหน้าบริษัทวายจีผมขอตัวไปดูก่อนนะฮะ....."

กำลังจะชิ่งหนี แต่คนตัวสูงก็โดนลากหลังคอเสื้อเอาไว้ให้กลับมาเผชิญหน้า เเถมยังถูกรุ่นพี่ล็อคคอด้วยความรักและคิดถึง เเล้วลากให้เดินตามมาพร้อมถามคำถามด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหด....

"ยังพอจำได้ไหมว่าทิ้งใครไว้ให้เผชิญหน้ากับอิมเเทบินในชุดมาสคอส เเล้วเเกก็หนีไปเริงรักกับจียงสบายใจนะห๊า"

"..........." อ้า ปากพะงาบๆ จำไม่ได้คร้าบ พี่พูดอะไรผมไม่รู้เรื่อง จำไม่ได้เลยจริงๆ สมองผมเเรมต่ำ ความจำน้อย จำไม่ได้จริงจริ๊งงงง

"หึหึหึหึ กล้าทำกับชเวดองอุคเเบบนี้มึงไม่ตายดีเเน่!!!!!!!!!!!!!!!!" ตะโกนกรอกหูรุ่นน้องสุดที่รักเเล้วกระชากคอเสื้อเทมโปเข้ามาใกล้

"เเต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน บอกชั้นว่าซะดีๆว่าไอ้รูปนั้นพี่เเทบินจูบกับใคร...."

"ไหนพี่ว่าไม่สนไง อ๊ะ~ โอเค ฮะ โอเค บอกก็ได้"

เทมโปถอนหายใจยาว คราวนี้ต้องเลือกเเล้วกันว่าจะตายคามือพี่ดองอุค หรือจะตายคาตีนพี่เเทบิน เป็นครั้งเเรกที่เทมโปรู้สึกว่าน้ำลายมันช่างฝืดคออะไรอย่างนี้ ร่างสูงกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างอย่างลำบาก...

"จริงๆมันก็เเค่..........."

++++++++++++++++++++++++

เงียบ .....

เงียบราวกับมีใครมากดปุ่ม Mute ให้เสียงมันหายไปซะอย่างนั้นเเหละ ทุกสิ่งมีชีวิตเงียบสนิท ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาเลยหลังจากชเวดองอุคผละริมฝีปากจากจียงไปเเล้ว

ถ้าปุจฉาถามว่า...เกิดอะไรขึ้นทำไมสลากถึงกลายเป็นดองอุคต้องจูบกับจียง..... วิสัชนามันก็คงจะเป็นเเบบนี้

.
.
.
.

"....................."

อิมเเทบินก้มลงมองใบสีขาวในมือตัวเองอย่างชัดๆอีกที...มองตะเเคงกลับหัวยังไงมันก็เป็นเลขเดิม

'คำสั่งให้เลขเจ็ดกับเลขแปดจูบกัน'

เจ็ด....ก็ดองอุค เขาจำได้ว่าเจ้าตัวยืนยันว่าไม่ต้องการจับสลาก เเละบอกจะเอาเลขนี้ไม่ว่ายังไงก็ตาม ทุกคนขี้เกียจเถียงเลยยกเลขลัคกี้นัมเบอร์ให้คนเอาเเต่ใจโดยไม่เเย้ง

มันก็ใช่.....เเล้วทำไมล่ะ เพราะอย่างนั้นเขาเลยวางเเผนเลยตกลงกับพี่เท็ดดี้ว่าจะเอาเลขเเปด...เเล้วให้พี่เท็ดดี้โกงสลากไปเเบบนั้นก็เพราะจงใจไม่ใช่หรือ

ร่างสูงก้มลงมองใบสีขาวในมือตัวเองอีกครั้ง ไอ้สลากก็ประกาศให้เลขเจ็ดจูบกับเลขเเปดไม่ใช่เหรอวะ!
ก็อิมเเทบินนี่ไงเลขเเปด หรือว่าใบเลขเเปดมีสองใบ ทำไมจียงก็ได้เลขเเปดล่ะ! เพราะอะไรกันเนี่ย!!!!

หันไปสบตากับรุ่นพี่ที่เคารพรัก เผื่อจะได้คำตอบถึงสาเหตุของความผิดพลาด เเต่เท็ดดี้กลับส่ายหัวดิ๊ก....ทำหน้าตายืนยันว่า 'กรูไม่ผิดนะ' อย่างโจ่งเเจ้ง

"อ้าว จียง นี่ของนายมันเลขสามนี่วะ...." เเทยังพูดหลังจากหยิบสลากในมือจียงไปดูให้ชัด นี่มันเลขสามนี่นา ถึงมันจะเขียนหวัดจนเกือบจะเหมือนเลขเเปดก็เถอะ คงเป็นเพราะจียงสนใจที่จะถามเรื่องหัวไชเท้านั่นเลยดูพลาดล่ะมั้ง

เเต่เอาจริงๆมันก็...-*- เอิ่ม ถึงจะตั้งใจดูยังไงมันก็ค่อนข้างคล้ายเลขเเปดอยู่นะ

สิ้นเสียงท้วงของเเทยังทุกสายตามองไปที่เท็ดดี้ผู้เขียนสลากเป็นตาเดียว เท็ดดี้เห็นสายตาทุกดวงที่จ้องมา ร่างหนาก็เริ่มถอยหลังกรูด

"เฮ้ย ชั้นไม่ผิดนะเว้ย!!"

ใครผิด ขอถามหน่อยใครผิด!! เหอะ ใครผิดไม่รู้ รู้เเต่ปาร์คเท็ดดี้ไม่ผิด !!
ไม่ผิด! ไม่ผิด!! ยืนยัน นั่งยัน นอนยัน เท็ดดี้ก็หาความผิดตัวเองไม่ได้ซักกะนิ๊ดเดียว!

เอ้า! เขาขอยืนยันว่าเขียนหวัดไปนี๊ดเดียว นี๊ดเดียวจริงๆ ให้ตายดิเชื่อกันเห๊อ คนสติดีๆไม่มีทางอ่านเลขสามในลายมือของเท็ดดี้เป็นเเปดไปได้หรอก

"ลายมือยังกับลายตีนยังกระเเดะจะเป็นคนเขียน"

"ว่าอะไรนะครับคุณทาส...!!"

"เปล่าคร้าบ ใครจะกล้าว่าอะไรคุณเท็ดดี้ผู้เเสนประเสริฐได้ล่ะวะ"

หันไปมองเเทบินดูปฏิกริยาว่าจะทำยังไงต่อ  เเต่นิ่ง....อิมเเทบินนิ่งมาก....จริงๆมันควรจะโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงไม่ใช่เหรอวะ

เฮ้อ....ดีหน่อยที่เเทบินเป็นคนมีเหตุผล ให้ตายเถอะ หน้ามันไม่ให้เเต่ใจมันเจนเทิลเเมนเต็มร้อย
อิมเเทบินไม่โวยวาย ไม่กระชากคอเสื้อเท็ดดี้ ไม่ลากดองอุคเข้าห้องไปสั่งสอนด้วย
เอาจริงๆ เเม่ง ไม่ทำอะไรเลยว่ะ.....อะไรมันจะนิ่งขนาดนี้ =____=

เเหม เเต่จะว่ามันก็ไม่ได้ ดองอุคโง่เองที่เอาจียงมาจูบประชด เปลี่ยนไปจูบกำเเพงบ้านยังน่าหึงกว่านี้ล่ะมั้งเนี่ย

เท็ดดี้หันไปมองรุ่นน้องผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่....จียงก็เครื่องดับไปเเล้วล่ะมั้ง ท่าทางจะช็อคน็อตหลุดไปเลย โดนจูบโดยไม่รู้เรื่องเเบบนี้ก็คงจะวิญญาณหลุดไปเเล้วเเหละ ส่วนไอ้เทมโปรายนี้คาดว่าคงเพิ่งได้สติ ไอ้นี่ก็เครื่องโหลดช้าเชียว เเรมต่ำ โกรธเเต่เครื่องดันเจือกเเรมน้อย -*- ประมวลผลช้าจริงวะไอ้น้อง

ไอ้ชิพเงียบเลย...ท่าทางไอ้คุณเดลจะเอาคืนก็งานนี้เเหละ

"ฮยอง!........" มองหน้าดองอุคนิ่ง ก่อนเทมโปจะลุกพรวด เดินไปคว้าฉุดให้จียงลุกขึ้นจากโซฟา ตอนเเรกซึงริก็ดึงจียงไว้ เเต่เห็นสายตาโหดๆของพี่ใหญ่น้องเล็กก็ต้องปล่อยโดยอัตโนมัติ.....ไม่บอกก็รู้ว่าเทมโปมันกำลังโกรธที่จียงโดนจูบต่อหน้าเเค่ไหน.........

โกรธ....เเต่ดันเจือกไม่มีปัญญาทำอะไรไอ้คนจูบ  เเต่เเน่ล่ะใครจะไปกล้าทำอะไรชเวดองอุควะ

เรื่องจริง....-*- ปกติค่ายวายจีรุ่นพี่คือพระเจ้า ทำอะไรถูกไปหมด เเต่ขนาดปาร์คเท็ดดี้ผู้ซึ่งเป็นรุ่นพี่ยังไม่กล้าเอาตีนไปเเหย่ไอ้เอาเเต่ใจชเวดองอุคเลย เเล้วใครจะไปกล้าหือมันล่ะ ก็เวลาดองอุคมันจองเวรน่ะ น่ากลัวน้อยซะเมื่อไหร่!

"พี่เบ็คกี้ ผมกับจียงขอตัวกลับก่อนนะ"  หน้าโหดๆของเทมโปหันไปพูดกับเจ้าของบ้าน เเล้วลากจียงให้เดิมตาม....อืม มันนิ่ง....นิ่ง น่ากลัวว่ะ เดี๋ยวกรูจะไปจดไว้ในสมุดว่าชเวซึงฮยอนหึงเเล้วน่ากลัว

"ผิดตรงไหน ชั้นเเค่ทำตามสลาก คนบางคนเเถวนี้ก็จูบคนอื่นตามสลากเหมือนกันนี่..." ดองอุคโพล่งขึ้นมาเหล่สายตามองไปที่เเทบิน ก่อนจะหันไปมองเทมโปที่กำลังจะเดินผ่านหน้า

"อยากเอาคืน ก็มาจูบกับชั้นนี่ จะคืนจูบจียงให้"

เท็ดดี้เเทบสำลักเบียร์หลังจากฟังดองอุคพูดจบ น่าน...ไม่ใช่ชเวดองอุคไม่กล้าพูดนะเนี่ย~

ทุกสายตาหันไปมองเเทบินอย่างไม่ได้นัดหมาย รวมทั้งเท็ดดี้ด้วย อืมมม ประชดเเฟนเเบบได้โล่! ชเวดองอุค เเน่มากกกก... อยากประชดก็ต้องให้ได้อย่างนี้ เยี่ยม! เดี๋ยวกรูจดไว้ในสมุด ชเวดองอุคโกรธเเล้วทำตัวเเรง!

หันไปมองคนโดนงอนใส่อย่างจงใจ เเต่อิมเเทบินก็ยังไม่มีปฏิกริยาอะไรอยู่ดี เอ้า เค้างอนมึงนะเว้ย ง้อหน่อยสิวะ!!
เเต่ อืมนิ่ง....นิ่งมาก นิ่งอีกนิดเมิงไปบวชได้เลยนะเนี่ยอิมเเทบิน อะไรมันจะสงบสยบความเคลื่อนไหวได้ขนาดนั้น นี่มันไม่โกรธจริงๆเหรอวะ โอ๊ยๆ จดๆ อิมเเทบินโกรธเเล้วนิ่งยังกะพระ

ร่างสูงของเท็ดดี้ขยับยุกยิก ถูมือไปมาราวกับเจอเรื่องที่ถูกใจ....หึหึ เรื่องชาวบ้านเนี่ยสนุกจริงๆ =____=

เหมือนกับว่าจะไม่มีอะไรเเล้ว....เพราะเเน่นอน ถ้าเทมโปมันเอาจูบคืนจริงได้ตายคาตีนเเทบินเเน่ๆ ไม่ก็อาจจะตายคาหลังมือดองอุคน่ะเเหละ เพราะยังไงเจ้าตัวก็พูดเฉยๆไม่กะให้จูบจริงเหมือนกัน

ใช่...มันเหมือนกับว่าจะไม่มีอะไรอีกเเล้ว ถ้ามือใหญ่ของเเทบินจะไม่คว้าเอวดองอุคเอาไว้เเล้วประกบจูบต่อหน้าทุกคน ร่างสูงประกบปากกับคนเอาเเต่ใจอยู่นานสองนาน โอววววว นึกว่าจะไม่สวมบทพระเอกโมโหเเล้วจูบซะอีกไอ้น้อง!!!

เเต่เอ่อ.......เอ่อ เท็ดดี้เเทบพูดไม่ออกเมื่อเเทบินผละริมฝีปากจากดองอุค เเต่เเทนที่จะอุ้มจะเเบกจะลากดองอุคไปเคลียร์หรือทำอะไรทำนองนั้น อิมเเทบินกลับ..........

"............................."

ชเวซึงฮยอนลืมตาค้างเมื่อริมฝีปากของรุ่นพี่ประกบเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ถ้าเทียบกับจูบประชดเด็กเล่นของดองอุค  มันดูนานกว่า.....เเละลึกซึ้งกว่าด้วย

.
.
.

เงียบ เงียบยิ่งกว่าคราวตอนดองอุคมันจูบจียงเสียอีก

ปรี๊ดดดดๆ โลกถล่ม!!!! น้ำท่วมโลก!! เอเลี่ยนบุก!! โลกนี้เเย่เเล้ว!!! ใครก็ได้เอาปาร์คเท็ดดี้ออกไปจากโลกใบนี้ด่วน!!! นี่มันเกิดอะไรกันวะเนี่ยยยย!!!!!!!!!!

"อ่ะ! เอาคืนมาให้เเล้วจูบของจียง...."

ใบหน้านิ่งๆพูดหน้าตายกับสีหน้าใบ้กินของเทมโป ยิ่งเห็นมันพูดเเบบนี้เท็ดดี้ก็เสียดายที่ไปเผลอชมว่าเเทบินมันนิ่ง......
ถ้าเป็นพระ ก็พระรูปฝังเล็บเเหละวะ เเถมด้วยฝังไรเฟิล ซีโฟ ไดนาไมต์ ด้วย ปกติมันใจเย็นนี่วะ นี่คงจะโกรธจริงๆเข้าเหมือนกันถึงได้....

เเต่ อ่อก กรูรับไม่ได้ว่ะให้ตายเถอะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้ ประชดเเบบนี้....ไอ้จูบนี่มันมีสมบัติการถ่ายทอดเรอะ ถึงสามารถตกทอดกันเป็นคนๆได้เนี่ย....

อ่อก เท็ดดี้รับไม่ได้ รับไม่ได้ รับไม่ด้ายยยยย!!!!

เเละดูเหมือนว่าไม่ใช่เเค่เท็ดดี้คนเดียวที่รับไม่ได้ อีกหลายชีวิตก็ค่อนข้างจะรับไม่ได้ (อย่างเเรง)

เเดซองกับซึงริยกมือขึ้นมาปิดปากเเบบอนาถใจ เเทยังกุมขมับ จียงเอ๋อไปเเล้ว เบ็คกี้ถึงกับขอไปทำใจในห้องครัว ดองอุคโน่น....ไปไกลเเล้ว โกรธกว่าเดิม ปิดประตูดังสนั่นออกไปข้างนอกเรียบร้อยเเล้ว

อาเมน....ปาร์คเท็ดดี้ขอสาบานกับตัวเองว่าถ้าจบเหตุการณ์นี้จะรีบไปจดใส่สมุดบันทึกทันทีว่าอย่าเอาเท้าไปเเหย่อิมเเทบิน เวลามันโกรธอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นจริงๆ =__=

++++++++++++++++++++++++++++

"ไม่ยุติธรรมเลย! ผมไม่กลับบ้าน! ปล่อยผมนะ"

เสียงโวยวายจากน้องเล็กเมื่อเเทยังพยายามบังคับให้กลับบ้าน ร่างโปร่งดึงดันจะไม่ยอมขึ้นรถเด็ดขาด ข้อมือผอมสะบัดออกจากการจูงของพี่ชายเเบบโมโห

"พี่เทมโปลากเอาพี่จียงไปไหนอีกเเล้ว!!ไม่ใช่เวลาที่ผมจะกลับบ้านนะ!!" ซึงริยังยืนยันหนักเเน่น ไม่ขึ้นรถกลับบ้านหรอก เขาจะตามพี่จียง!! พี่เทมโปพอได้สติก็ลากเอาพี่จียงหายไปเลย หายไปไหนซึงริก็ตามไม่ทัน!! ว้อยยย!! อย่าให้มีรถบ้างนะ

"ซึงริ! นายตัดใจซะทีเถอะ!! เลิกทำตัววุ่นวายซะที!!"

"วุ่นวาย?! ถ้าผมทำตัววุ่นวายพี่ก็ไม่ต้องมายุ่ง!! พี่เเทยังเชียร์พี่เทมโปใช่ไหม ได้! ผมจะไปตามคนเดียวไม่ต้องมายุ่งกับผม!!"

เเทยังคว้าข้อมือคนดื้อเอาไว้ได้ก่อนที่ซึงริจะเดินจากไป...พูดมาได้ยังไงว่าจะไปคนเดียว จะเดินไปหรือยังไงกัน!!

"ซึงริ โตเเล้วเลิกเอาเเต่ใจซะที!! ถ้าไม่กลับยังไงคนอื่นเค้าก็เป็นห่วงเเล้วก็ต้องไปด้วย!! คิดซะบ้าง!!" เเทยังตวาดเสียงดังอย่าหมดความอดทน.....เป็นครั้งเเรกจริงๆที่เเทยังออกปากดุซึงริขนาดนี้....ก็ไม่รู้ทำไม ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

มันโมโหได้ขนาดนี้....เพราะอะไรก็ไม่รู้

"ใช่สิ! ผมมันคิดไม่เป็น! ผมมันก็เด็กในสายตาพี่ตลอดเเหละ เพราะงั้นพี่ก็ไม่ต้องมายุ่งกับผม!!!"

"โธ่เว้ย!! จียงมันรักเทมโป เลิกหลอกตัวเองซะที!!!!"

ตวาดเสียงดังลั่นอย่างลืมตัว....เเทยังเเทบอยากจะกัดลิ้นตัวเอง....อึ้งไปเมื่อเห็นสีหน้าซึงริ มักเน่เงียบไปทันที....ตาย! นี่เค้าเผลอพูดเข้าไปได้ยังไงไม่รู้ ทันทีที่ทุกอย่างตกอยู่ภายใต้ความเงียบ เพราะคำพูดกัดกินใจ....เเดซองก็รีบวิ่งเข้ามาหาซึงริอย่างรวดเร็วเเล้วเรียกซึงริเสียงอ่อน

"ซึงริ......โอ๋ๆ....." ดึงน้องเล็กเข้าไปกอดปลอบทันที ก่อนจะหันไปมองเเทยังด้วยสีหน้าตำหนิ ก็เข้าใจนะว่าซึงริมันเอาเเต่ใจจริงๆ เเต่ยังไงมันก็ยังเด็ก เเถมคำพูดนั่นก็...

"พี่ก็พูดเเรงไปนะพี่เเทยัง.....เรื่องความรักมันละเอียดอ่อนนะพี่...."

ก็พอจะรู้เลยรู้สึกผิดอยู่นี่ไง....เเทยังถอนหายใจยาว พยายามจะสบตามักเน่

"ซึงริ....." คนโดนเรียกเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เเดซองก็ยังคงกอดเเละเอามือลูบหัวน้องเล็กอยู่

"ซึงริพี่ขอโทษ....."

"โอ๋ๆ....."

"ซึงริ คือพี่...."

"โอ๋ๆ....."

"ซึงริคือ...."

"โอ๋ๆ......"

=_________=

มองคนที่เอามือลูบหัวน้องเล็กเเล้วพูดโอ๋ๆอยู่ได้นั่นเเล้วเเทยังชักอยากจะ.........ว้อยยยย หยุดปลอบให้กรูขอโทษก่อนได้ไหมเนี่ย!!!

"เเดซอง......."

"อะไรครับพี่" หันมาถามหน้าซื่อ มือก็ยังคงลูบหัวน้องเล็กอยู่ "โอ๋ๆ......"

"..............."

"เปล่า......"

เปล่าก็เปล่า เเดซองไม่สนใจ หันไปลูบหัวน้องเล็กต่อ....คนโดนปลอบอย่างซึงรินี่ก็รู้สึกว่ามีคนเข้าข้างเลยเกาะติดเเดซองเเน่นเลย

"ถ้าทุกคนสงบเเล้ว เราคงจะกลับบ้านกันได้เเล้วใช่ไหม เเดซองขึ้นรถ!!"

"โอ๋ๆ...." เเดซองปลอบครั้งสุดท้าย ก่อนจะบอกให้ซึงริขึ้นรถไป พอน้องชายขึ้นเบาะหลังไปเรียบร้อยเเดซองก็ทำท่าจะขึ้นไปนั่งข้างหน้าข้างเเทยังอย่างตอนขามา

"พี่เเดซองนั่งกับผมสิ!!" ไม่พูดเปล่า น้องเล็กดึงตัวพี่ชายไปทันที เอ่อ....ได้ข่าวว่าเมื่อวานก็โกรธทั้งเเทยังเเละเเดซองไม่ใช่เหรอ เเต่ตอนนี้กลายเป็นพี่เเดซองเป็นฮีโร่ไปเลยนะ!! เเทยังปิดประตูรถ มองไปที่กระจกหลังเห็นภาพคนปลอบกันด้านหลังเเล้วชักหงุดหงิด.....

"โอ๋ๆ......"

เฮอะ! เพิ่งรู้สึกเหม็นขี้หน้าเเดซองจับใจก็วันนี้เเหละวะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"คร๊าบ ตอนนี้ผมกำลังล้างจานอยู่ คุณเท็ดดี้หิวอยากกินอะไรก็เสด็จไปตู้เย็นหยิบเเดกเองสิวะ!!! เอ้ยสิครับ เออ! เออ!!! กูไปหยิบให้ก็ได้ไอ้เหี้ย!!! ห่าเอ้ยเรื่องมากจริงว้อย!!!!! อ่อ คร้าบๆ กำลังไปหยิบครับคุณเท็ดดี้~ ผมจะไปบัดเดี๋ยวนี้เเล้วคร้าบ!~ ว้อยยยย! กูรู้ว่าเมิงหิวมากกูก็กำลังไปอยู่นี่ไงล่ะเว้ย!! พูดปุ๊บจะได้ปั๊บได้ไงล่ะไอ้สัตว์! ค้าบบบบบ ไม่มีปัญหานี่ถึงตู้เย็นเเล้วค้าบ รอเเป๊บเดี๋ยวนะครับคุณเท็ดดี้~!!"

เเทบจะทุ่มโทรศัพท์มือถือทิ้งด้วยความโมโห นี่ถ้าไม่ติดว่าบิลค่าเหล้าค่าเบียร์ที่โง่ต้องจ่ายเองหมดนั้นยังไม่เคลียร์ล่ะก็นะ คงได้เหลืองบให้เขวี้ยงมือถือระบายอารมณ์เเล้วซื้อรุ่นใหม่มาใช้เล่นเเน่ๆ

ตอนนี้น้องๆคนอื่นกลับกันไปหมดเเล้ว ทั้งหมดน่ะเเหละทั้งดองอุค แทบิน เเละพวกบิ๊กเเบงด้วย
เพราะเหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมดนั้น ทุกคนเลยตัดสินใจว่าอย่าอยู่มันเลยไอ้ปาร์ตี้น่ะ

ดองอุคโกรธกว่าเดิม งอนมากด้วย สมน้ำหน้าไอ้เเทบิน ปกติตามใจคนของมันจนเคยชิน ดองอุคมันถึงได้ดื้อได้รั้นขนาดนี้ไง เเล้วนี่ปกติเเทบินใจเย็นเเค่ไหนคงฟิวล์ขาดเเล้วจริงๆเหมือนกัน เเต่ไอ้ที่ไปจูบกับไอ้เทมนี่ก็....อ่อก =[]=
เฮ้อ คู่นี้มันจะอะไรกันนักหนาว้าเเล้วไอ้พวกบิ๊กเเบงก็วุ้ยยย วุ่นวายชิบ กลับๆกันไปให้หมดก็ดีซองเบ็คคยองปวดหัว!

เเต่ถึงคนอื่นจะกลับเเต่ก็เหลือไอ้เท็ดดี้นี่เเหละ ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง! มันให้ข้ออ้างว่าเพราะมันยังเป็นเจ้านายเขาอยู่ถึงเที่ยงคืนวันนี้ มันต้องใช้ให้คุ้ม

ดู! ดูมัน! เเล้วมันใช้ได้คุ้มอย่างปากมันพูดด้วยนะ!

เเล้วเป็นเบ๊มันไม่พอ ไอ้ห่าเท็ดดี้เเม่งบอกให้พูดกับมันเพราะๆ ให้เเทนตัวเองว่าผมเเล้วเรียกมันคุณเท็ดดี้ อ่อก กรูจะอ้วก ไอ้บ้าเอ๊ยยย อย่าให้ถึงทีกรูนะ จิกกรูจ๊างงงง ตั้งเเต่มีกรูเป็นทาสเนี่ย กระดิกทำอะไรเองหน่อยไม่ได้ ใช้กรูทุกๆ 10 วินาที ซองเบ็คคยองโมโหจะตายห่าเเล้วคร้าบคุณเท็ดดี้

บ่นพึมพัมอย่างอัดอั้น เเล้วมือเล็กก็เปิดตู้เย็นกวาดเอาทุกอย่างที่พอจะกินได้เข้าอ้อมเเขน ขนมถุง ขนมปัง กล้วยเกล้ยเอาไปให้หมด

เออ หิวนัก! กูขอให้มึงกินเเล้วติดคอตาย ตายไปเลยไอ้เท็ดดี้ อยู่ไปก็หนักกบาลกรูเปล่าๆ!!
เเช่งไม่ทันขาดคำ เสียงริงโทนอันคุ้นเคยก็ดังอีกเเล้ว เบ็คกี้เเทบทุ่มข้าวของลงพื้น

"ว้อยยย โทรมาอีกเเล้ว!!"

ปากก็ว่า มือก็กดรับ รับเเบบทุละทุเลเต็มทีเพราะของที่ถือมาก็สร้างความลำบากให้อยู่เเล้ว ว้อย ไอ้เท็ดดี้โทรมาจิกกรูอยู่ได้! ทีงี้ล่ะไม่กลัวเปลืองค่าโทรนะมึง!!

"อะไรอีกวะ!! คร้าบบบบ กำลังจะเอาไปให้เเล้วครับคุณเท็ดดี้ เออไอ้เวร! กูมีขาสองขามึงจะรีบไปไหนนักหนาห๊า....คร้าบ ถึงเเล้วครับเจ้านาย~!"

ฮืออออ ซองเบ็คคยองขอสาบานว่าถ้าเก็บเงินได้พอจะจ้างมือปืนซักหัวละก็ ไอ้เท็ดดี้เป็นเหยื่อรายเเรกเเน่ๆ พอหอบข้าวของเลี้ยวเข้าห้องรับเเขกเบ็คกี้ก็เห็นคนวางท่ากร่างเป็นเจ้านายนอนยาวเหยียดอยู่ที่โซฟาตัวเดิม เเถมยังเปิดทีวีช่องบอลเสียงดังลั่น เเล้วดูนั่น เเม่ง~มึงทิ้งกระป๋องเบียร์อยู่ตรงปลายโซฟาเต็มไปหมด มองสภาพอันเละตุ้มเป๊ะรอบๆบ้านเเล้วเบ็คกี้ก็สูดหายใจลึกๆ

หายใจเข้า...อดทนไว้เบ็คกี้ นาฬิกาบอกเที่ยงคืน เเกก็หมดเวลาเป็นทาสมันเเล้ว

หายใจออก....มึงตายเเน่อย่าให้กูมีช่องทางนะ

หายใจเข้า....โปรดสัตว์ๆอย่าไปถือโทษโกรธมัน

หายใจออก....ไอ้เท็ดดี้พ้นเที่ยงคืนกูจะเอามีดกระซวกมึงซะ!

"เป็นอะไรครับคุณซองเบ็คคยอง ทำหน้าเหมือนปวดขี้ อยู่ต่อหน้าเจ้านายทำสีหน้าให้มันรื่นรมย์หน่อยได้ไหมครับ....ไหนขอมือหน่อยสิครับ~ฮ่าฮ่าฮ๋า" เท็ดดี้ยักคิ้วเเล้วหัวเราะลั่น เเกล้งยื่นมือไปหาคนตัวเล็ก

น่าน...มันทำอย่างกับกรูเป็นหมา เบ็คกี้มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นเเล้วก็ไม่พูดอะไร วางขนมที่ขนมาลงบนโต๊ะตัวเล็กข้างโซฟาเเล้วเริ่มสูดหายใจลึกๆอีกครั้ง

อาเมน อาเมน โกรธคือโง่โมโหคือบ้า เเต่ถ้าคราวหน้าถึงทีกรูบ้างกูจะกระทืบเมิงให้ลืมบ้าเลยคอยดู ไอ้เท็ดดี้!!!

มึงนะมึงเเกล้งกูอยู่ได้!  กูโกรธจนจะบ้าอยู่เเล้วเนี่ยไอ้เวร! กูโมโหจนกูจะปัญญาอ่อนเพราะความคลุ้มคลั่งเเล้ว
เดี๋ยวกูก็บ้าเสียสติให้ดูเลย....เเอ๊....หนึ่งบวกหนึ่งเป็นฉาม~ ฉองบวกฉามเป็นยี่ฉิบ เเอ๋~ เเอ๊~(น้ำลายเริ่มไหล)

ว้อยยยยยยยยย โมโหไอ้เท็ดดี้ว้อยยยยยยย!!!!

"โอ๋ๆ....มามะคุณทาส มานั่งนี่ กินขนมดูทีวีไปด้วยนวดชั้นไปด้วย!" ตบเเปะๆไปที่พื้นที่ว่างบนโซฟาข้างตัว

"หนอย....เกินไปเเล้วไอ้เท็ดดี้เกินไปเเล้ว...." เอาเท้าเขี่ยไอ้หมีลามปาม นี่มึงชักจะมากไปเเล้วจริงๆนะเนี่ย!!

"โหย คิดมากจริงๆ มานี่มามา มาดื่มเป็นเพื่อนหน่อย นี่เป็นคำสั่ง...มามาาาาา"

ใครจะขัดศรัทธา ก็ดีกว่ามันใช้งกๆเเหละวะ คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนั่งข้างคนตัวใหญ่ ก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาได้

"เออก็ว่าจะถามหน่อย.......นี่....นายมีความลับอะไรกับเเทบินวะ" คนตัวเล็กเข้าไปกระเเซะ...อ่ะเเหน่ะ อย่านึกว่ากรูไม่รู้นะ เห็นเเค้นไอ้เเทบินนักหนาเรื่องรถ วันนี้กับปรองดองกันเชียว เห็นกระซิบอะไรกันมันต้องมีอะไรเเน่ๆเลย

"ชั้นรู้นะเว้ย มันจะบังเอิญเลขเเปดของเเทบินได้จูบกับเลขเจ็ดของดองอุคได้ไงถ้าไม่ได้โกง มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกน่า..." คนตัวเล็กเเกล้งพูดลองเชิง

"โกงเกิงอะไร เดสตินี่เว้ยเดสตินี่ ดวงมันสมพงค์กานนนน....เเต่กรรมมันบังไปนี๊ดดดด" เท็ดดี้ไม่หลงกลเเต่เริ่มพูดเสียงเอ๋อๆหน่อยเเล้ว คงเพราะดื่มไปเยอะ  เบ็คกี้เเอบเบ้ปาก มันกรรมบังเพราะลายมือมึงอะเเหละ ไม่โกงบ้านป่ะป๊าเมิงสิ เห็นอยู่ชัดๆ!!

"เออ! ว่าเเต่ที่กรูต้องมาเป็นทาสเมิงเนี่ย ไอ้เท็ดดี้ มึงโกงสลากใช่ไหม!!" เพิ่งนึกได้ เป็นทาสจนจะหมดวันซองเบ็คคยองเพิ่งนึกได้ =__=

"มีหลักฐานไหมว่าชั้นโกงหา ไอ้ที่นายมาเป็นเบ๊ชั้นเนี่ยมันคือเดสตินี่เว้ย ฮ่าๆ อย่าพูดมากน่ะ  ลูกผู้ชายน่ะ เป็นทาสเพราะจับสลากก็ต้องยอมรับเเละปฏิบัติตามดิวะ"

ว้อย! เอาเรื่องนี้มาพูดอีกเเล้ว เดี๋ยวกรูก็ไม่ปงไม่เป็นเเล้วไอ้ลูกผู้ชายเนี่ย กรูจะเป็นตุ๊ดให้รู้เเล้วรู้รอดเลยไอ้เวร โมโหว้อย!!

"เอาน่า ทำหน้าเหม็นอีกเเล้ว มามามาชนกันหน่อยยยย...."

เสียงเอ๋อมาก =___= เบ็คกี้นับกระป๋องเบียร์ที่ถูกทิ้งเกลื่อนบนพื้นเพื่อวัดปริมาณเเอลกฮอล์ในร่างกายร่างสูง หนึ่ง...สอง...สาม...สี่....ห้า.....อืมๆ กรูขอให้เมิงเป็นตับเเข็งตาย

เเต่ดูจากปริมาณกระป๋องเบียร์เเล้ว เเสดงว่าไอ้เท็ดดี้มันชักจะกึ่มๆเต็มทีเเล้วล่ะ หึหึหึ....ต้องล่อให้มันเมาเเล้วก็เราก็ล้วงความลับซะ...คราวนี้เเหละ ถ้าความลับมึงมาอยู่ในมือกรูเมื่อไหร่ ก็ถึงคราวซองเบ็คคยองเอาคืนบ้างล่ะ วะฮ่าฮ่า!!! จะให้เป็นยิ่งกว่าทาสอีก! จะเอาคืนทบต้นทบดอกเลยคอยดู!! มีอะไรกรูจะหลอกถามให้หมดเลย!! 

มองเบ็คกี้อย่างไม่ค่อยเชื่อสายตา อะไรของมันวะ =__=

"อย่าคิดจะมอมเหล้าปาร์คเท็ดดี้เสียให้ยาก เพราะชั้นคอเเข็งมาก!" พูดดักทางคนตัวเล็ก อย่านะ ปาร์คเท็ดดี้รู้ทันนะเฟ้ย!!

"พูดเป็นเล่น ใครจะมอมเหล้าใครกัน....ไม่มีไม่มี๊"

"จริงงงงอ่ะ"

"จริงๆ....ว่าเเต่ มึงมีความลับอะไรกับเเทบินวะ....."

"หืม........อย่ามาหลอกถามให้ยากเลยไอ้น้องงงง...."

"เปล่า กรูถามเพราะอยากทดสอบว่ามึงเมาจริงไหม จำไม่ได้เเน่ๆเลย เมาเเล้วจำไม่ได้ล่ะสิ"

"ช่ายยยย กรูจำไม่ได้ ฮ่าฮ่า จำไม่ได้ จำไม่ได้เล้ยยย"

เเหน่ะ เสือกฉลาด =__= อะไรวะ มึงเมามึงต้องโง่ดิ ทีกรูเมากรูยังโง่เลย มึงจะมาฉลาดไม่ได้นะเว้ยกรูไม่ยอมมมม!!!

"เออเมิงกรูลืมเตือนเมิงเลยยยย...." เท็ดดี้หันหน้ามาพูดอย่างจริงจัง มันคงจะจริงจังกว่านี้ถ้าเสียงมันไม่เอ๋อถึงขนาดนี้อ่ะนะ...

"คือกรูเนี่ยคอเเข็งก็จริง เเต่ถ้ากรูเมาเมื่อไหร่ กรูเมาเเล้วจูบนะ เพราะงั้น.......ถ้ากรูเมา....ออกไปห่างๆกรูด้วย"

"ไม่ต้องห่วง ถ้ามึงคิดจะจูบกรูเมื่อไหร่ กรูจะสละฝ่าเท้าให้มึงจูบเเน่ๆ..."

"เอ้อ...ก็ดี เดี๋ยวจะต้องมาเสือกโดนกรูจูบเหมือนไอ้เเทบินจะเเย่เลยน้าว้อยยย เเล้วมีคนถ่ายไปเเบ็กเมลเหมือนไอ้เทมโปเนี่ย เสียหายเจงเจง...เอิ๊ก...เข้าใจม๊ายยยย เอ้าชนชน เเล้วไม่คิดจะมาล้วงคำตอบจากกรูอีกน้า กรูไม่โง่นะจาบอกห้ายยย...."

เท็ดดี้หัวเราะดังลั่น....คนตัวเล็กมองภาพตรงหน้าเเล้วกระตุกยิ้มกับตัวเอง หึหึหึ

ไม่โง่เเต่บอกมาหมดเปลือกเเล้วไอ้ควาย! กรูว่าเเล้ว...ถ้ากูโง่มึงจะฉลาดไปกว่ากรูได้ยังไงกันปาร์คเท็ดดี้ หึหึหึ

"เสร็จกรูล่ะมึง....."

TBC

+++++++++++++++++++++++++++++

Talk

มันก็มาช้าตามเครื่องที่เริ่มฝืด 555+ T^T  (หยอดน้ำมันๆ55+) ไม่หรอก ไม่ดองหรอกเรื่องนี้วางใจได้ (?) ตราบใดที่ยังมีคนอ่าน หุหุ

เเต่หลายยูสคุ้นๆเริ่มหายหน้าหายตาไป (กระซิก) ไม่อ่านฟิคเรื่องนี้กันเเล้วเหรอ (กลัวเราดองใช่ไหม 555+คนอ่านเก่าๆเริ่มรู้สันดาน 55+)

เเล้วก็สวัสดียูสใหม่ๆที่เข้ามาด้วยนะค้าบ ^^ หลงเข้ามาในบล็อคฟิคนี้ได้เป็นเพราะเดสตินี่เเน่ๆ (ฮ่าๆ ติดป๋าเท็ดมา) เข้ามาเเล้วก็ทักทายคอมเมนท์ให้กันด้วยนะค้าบ เราจะได้กลายเป็นยูสเก่าๆกันซะที (?)

เราก็กดรีเฟรชรอคอมเมนท์ในบล็อคนี้บ่อยๆเหมือนกัน เพราะงั้นเเลกความสุขกันเล็กๆน้อยๆด้วยการคอมเม้นท์เเบบจริงใจ ไม่มากไปเนอะ  อย่าให้กดรีเฟรชรอเก้อเน้อ

ปล.1 คอนเกรท รอคอนเกรท เมื่อไหร่จะมาน้า อยากดูมากเลย ใครดูเเล้วตอบคำถามหน่อยนะค้าบ ข้างในมีช่วง 1tym มาไหมอ่ะ อยากรู้มากกกกก อยากดูป๋าๆมากกกกกก

ปล.2 จีดรากอนโซโฮกกกกกกกกกก เปลี่ยนทรงผมอีกเเล้ว เปิดเถิก 555+ การเเต่งตัวชักเเนวไปเเล้ว ผมก็เเมนไปเเล้ว เเต่หล่อนะ  เราชอบฮ่าๆๆๆๆ ฮิปฮอปขาเดป

ปล.3 ตอนนี้ต้องขอบคุณ นิว ต้น พี่เเป๋ม พี่โป้ย เอิ๊ต สำหรับคำตอบเเละความเห็นหลายๆอย่างที่ถามไป ไม่งั้นฟิคตอนนี้ไม่โผล่นะเนี่ย ขอบคุณที่ช่วยคนกำลังฝืด ขอบคุณมว๊ากกกกกกกกกกกกกก

ปล.4 ลืมๆ ช่วยpromote บอร์ด เทมจีต่อ = =  http://z9.invisionfree.com/jiyongtabi หรือ http://www.jiyongtabi.co.nr/