This Love EP.11 (T.O.P x G-DRAGON)
posted on 11 Mar 2008 15:31 by bigbangfic in FicThisLove
เห็ดเซตนี้ฆ่ากันตายมาก น่ารักไม่ไหวเเล้ว *จับเอามากอดๆๆ* ใครก็ได้บอกที ไอ้โม่งข้างๆจีรูปสุดท้ายนี่ เท็ดดี้ ใช่ไหม =__= ป๋านี่จะหวงเนื้อหวงตัวไปเเล้วนะ
เเถมด้วยรูปพระเอกของเรื่อง จากเอ็มวี(บาดใจ)
คนบ้าอะไรเนี่ย สายตาพิฆาตจริงๆ.....เทมป์หล่อว่ะ หล่อมว๊ากกกกก
สำหรับคนที่ยังไม่ได้ดู ขอบังคับให้ไปดูเอ็มวีนี้ซะ
หล่อลาก หล่อบ้านป่ะป๊าม่ะม๊า หล่อชิบหาย หล่อเกินไป หล่อว่ะเมิงหล่ออออ
http://www.youtube.com/watch?v=N-7L1R7aGw0
ดูเลย >////<
EP 11
เครียด....
ควอนจียงกำลังเครียดกับอะไรบางอย่าง...
หลังจากใจ(ง่าย)อ่อนยอมนอนบ้านเทมโป ร่างสูงก็ไปทำบะหมี่ให้กิน ซึ่งเป็นการกินบะหมี่ที่หงุงหงิงที่สุดในชีวิตของจียง ขนาดมองน้ำซุปยังสีเป็นสีชมพูเลยคิดดู จริงๆมันเป็นรสหมูสับเเต่ตอนกินรู้สึกอย่างกับกินเย็นตาโฟ....
เที่ยงคืนกว่าเเล้วตอนนี้ร่างบางกอดอกเเล้วยืนมองเงาตัวเองในกระจก ก่อนจะขยับสายตามองเงาของคนที่ยืนเเปรงฟันอยู่ข้างๆ กรอบสีเหลี่ยมไม่ใหญ่โตนักสะท้อนดวงตาของเทมโปที่หันมาสบตากันพอดี
"เเล้วชั้นล่ะ~ วันนี้ชั้นจะเอาอะไรเเปรงฟันอ่ะ" คาดว่าทำอย่างนี้เเล้วคงน่ารัก จียงเลยพองเเก้มทั้งสองข้างตอนหันไปถาม....ก่อนจะนึกอุบาทว์ตัวเองเเล้วเลิกทำ หันไปอีกฝั่งให้พ้นสายตาเทมโปเเล้วตบหน้าตัวเองเบาๆเรียกสติ
เอาอีกเเล้ว เอาอีกเเล้ว...!!
หลังๆนี้จียงเริ่มสับสนอะไรบางอย่าง(อีกเเล้ว) เปล่านะ ไม่ได้สับสนเรื่องชอบผู้ชายเหมือนตอนเเรกหรอก
จียงสับสนเรื่องความ.......เเรดของตัวเองต่างหาก =__= โอย เครียด......
เค้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ จริงๆเเล้วมันอาจจะอยู่ในสันดาน หรือจากสัญชาติญาณส่วนลึก
อยู่ใกล้เทมโปเเล้วนึกอยากทำตัวน่ารักขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเผลอเเอ๊บเเบ๊วไปตลอด
อ่อก เกิดอาการรับตัวเองไม่ได้ว่ะ ให้ตายสิ
เมื่อก่อนจียงเกลียดพฤติกรรมเเอ๊บเเบ๊วทุกกรณี ทั้งของผู้หญิงเเละของผู้ชายน่ะเเหละ
เวลาเห็นพวกเพิ่งคบกันใหม่ๆนั่งหนุงหนิงกันทีไร รู้สึกหงุดหงิดทุกที
ไม่รู้พวกนั้นจะง๊องเเง๊ง หงุงหงิง อิ๊งอั๊ง อ๋องเเอ๋งกันไปถึงไหน เเล้วยิ่งเวลาคนพวกนี้คุยกันนะ....โอ๊ย ขนลุก
เค้าอย่างโน้นเค้าอย่างนี้ ตัวเองอ่า~...ทำอะไรน่ะอายเค้า~ตัวเองอ่ะบร้า~
กูว่าพวกเมิงอ่ะบ้าทั้งคู่ =___=
โว้ยยยย รำคาญ เป็นออทิสติกกันหมดหรือไงห๊า? พูดกันดีๆไม่ได้รึไง จะพูดยานๆ เสียงอุ๊งอิ๊งงุ๊งงิ๊งให้มันน่ารำคาญทำม๊าย
จียงไม่ชอบ.....ไม่ชอบเลย
มันคงเป็นจิตใต้สำนึก เเอนตี้โดยอัตโนมัติของวิญญาณเเรปเปอร์ล่ะมั้ง
ฮิปฮอปที่ไหนมาเเอ๊บท่าน่ารัก ทำตัวโนเนะ พูดน้ำเสียงตัวเองอ่ะบร้าเเบบนั้น รู้ถึงไหนอายถึงนั่น
ทั้งๆที่เเต่ก่อนคิดเเบบนั้น....เเต่เเล้วนี่อะร๊ายยยยย นี่เขากำลังเป็นอะไรไปเเล้วเนี่ย!!
เดี๋ยวนี้ฟังอะไรหน่อยก็หน้าเเดง เขินอะไรนักหนาก็ไม่รู้ บางทีก็ตกใจคำพูดของตัวเอง มันจะงุ๊งงิ๊งเกินปกติไปเเล้ว
ควอนจียงเปลี่ยนไป!! เเล้วนี่ถ้าเขาเเต่งเพลงฮิปฮอปไม่ได้ เปลี่ยนสไตล์ไปเป็นเพลงป็อป เเฟนคลับจะว่าอะไรไหมเนี่ย!!
"คิดอะไรอยู่จียง" ถามเฉยๆไม่พอ คนตัวโตกว่าเเกล้งดีดน้ำที่ไหลออกจากก๊อกให้กระเซ็นใส่คนยืนข้างๆ ร่างบางกระโดดหลบโดยอัตโนมัติ เทมโปหัวเราะเมื่อเห็นจียงทำหน้ายุ่ง
"บ้า...!! เล่นอะไร เปียกหมด"
.
.
.
.
โอ๊ะโวะ........=_______=
เงียบไปเป็นนาที จียงอึ้งเมื่อพึ่งระลึกอะไรบางอย่างได้......ร่างบางเอามือยกขึ้นมากุมอกรู้สึกถึงสัญญาณอันตราย
ไม่ได้การ! เป็นอย่างนี้ไม่ได้การเเล้ว! เเต่ก่อนอุทาน เชี่ย!! เดี๋ยวนี้อุทานบ้า!! นี่กรูเป็นอะร๊ายยย ฮืออออ
โอ๊ย เครียด.............ทำไงดีๆๆ....
คิดไม่ตก...จียงเลยขอทางเทมโปเดินออกไปสงบสติเเละทบทวนตัวเอง ร่างสูงมองคนเดินพึมพัมออกไปเเล้วก็กระตุกยิ้ม...ดวงตาคมพราวระยับเมื่อต้องกลั้นหัวเราะ ไม่บอกก็รู้ว่าตอนนี้จียงกำลังคิดอะไรอยู่ในหัวอีกเเล้ว
เค้าว่ากันว่านักเเต่งเพลงมักมีจินตนาการล้ำเลิศ เเต่เทมโปว่าจียงนี่ชักจะบรรเจิดเกินไปเเล้วล่ะนะ
ก็ดูสิคิดโน่นคิดนี่คิดอะไรนักหนาก็ไม่รู้ สรรหาจะมาคิดให้ตัวเองปวดหัวเล่น นี่ท่าทางสมองน้อยๆจะคิดเรื่องมารบกวนใจอีกเเล้ว
ตอนกินบะหมี่ด้วยกัน เขาเเกล้งยึดตะเกียบจียงมา เเล้วบอกจะป้อนให้ ก็รู้หรอกนะว่ามันจั๊กจี้ เเต่เวลาจียงมีปฏิกริยาโต้ตอบมันน่ารักดีนี่นา
เขาชอบเวลาจียงเป็นเเบบนี้....ใครจะอยากให้เเฟน (เต็มปาก) มาโย่ว็อทซับใส่ เจอหน้ากัน ร้องโย่เเมน! เเล้วเเท็คมือดึงตัวเข้ามากระเเทกอก....อันนี้ก็เกินไป
เขาชอบเวลาจียงทำตัวน่ารักมากกว่า ชอบเวลาจียงเขิน ชอบเวลาคนตัวเล็กอยากเขินเเต่มานึกได้ว่าไม่ควรทำ ชอบเวลาจียงคิดโน่นคิดนี่เเล้วมาสติเเตกกับตัวเอง
สรุปเทมโปชอบเวลาจียงสับสน เห็นเเล้วมันน่าเเกล้ง....
....น่ารักจนอยากดึงเข้ามากอดเเน่นๆ....
เดินตามออกมาข้างนอก เห็นจียงยืนซึมพิงกำเเพง พึมพัมกับตัวเองเบาๆ เทมโปได้ยินไม่ชัด เเต่เเว่วๆ ว่าพูดว่าอย่าเเบ๊ว อย่าเเบ๊ว อะไรประมาณนี้นี่เเหละ
"เป็นอะไรจียง....."
"เปล่า..........." จียงเงยหน้ามาบอก เอิ่ม... เเล้วทำไมต้องทำเสียงเข้มขนาดนั้นเนี่ย =___=
"เเน่ใจนะ"
"ลูกผู้ชาย...บอกว่าไม่เป็นอะไรคือไม่เป็นอะไรสิ" มือบางตบปุๆที่ไหล่กว้างก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำหน้าประมาณ....ไม่ต้องห่วงเเมนๆอย่างนี้จะเป็นอะไรได้
"นายไม่เป็นอะไรเเน่นะ" คิดอะไรมากมายจนกลายเป็นบ้าเเล้วหรือเปล่าเนี่ย เทมโปชักคิดมาก....
"อืม บอกไม่เป็นไรไง....เออ เเล้วตกลงชั้นจะเอาอะไรเเปรงฟันอ่ะ.." ยังคงสติลเสียงเข้มอยู่
"เมื่อวานยังไม่เเปรงเลย ไม่ต้องเเปรงหรอกน่า" เทมโปเเปลกใจ อีทีถามว่าจะอาบน้ำหรือเปล่าไม่ยักยอมอาบ เเต่ฟันจะเเปรง หมายความว่าไงเนี่ย
จียงทำท่าขัดใจ ย่นจมูก....โธ่ ก็มันไม่เหมือนกันนี่นา ก็เมื่อวานนอนคนละห้องไง วันนี้นอนห้องเดียวกัน....
เมื่อวานที่มาค้างบ้านเทมโป ก็ไปนอนห้องนอนสำหรับเเขก เเต่วันนี้เทมโปบังคับให้นอนห้องเดียวกัน.....
เอ่อ....นอนห้องเดียวกัน.....นอนห้องเดียวกัน.....ใช่ เพราะนอนห้องเดียวกัน...
เเค่คิด ควอนจียงก็เริ่มไถตัวเองไปกับกำเเพงบ้านเทมโป นอนห้องเดียวกัน.....- หึหึหึหึหึหึหึหึหึ -
เสียงหัวเราะที่ดังเเค่ในใจเดี๋ยวมันจะหาว่าโรคจิต ว่าเเต่....เอ๊ะ นี่เค้าหวังอะไรเนี่ย = =
ไม่ๆ...หัวไชเท้ายัดรูจมูก ท่องไว้ๆว่าต้องหาความจริงเรื่องนี้ก่อนเเล้วค่อยว่ากันอีกที
พรุ่งนี้เจอเเทยังต้องถามให้เเน่ชัด เพราะงั้นวันนี้ควอนจียงต้องรักนวลสงวนตัวเข้าไว้....
"คิดไปคิดมา...ไม่เอาดีกว่า ชั้นไปนอนห้องเมื่อวานดีกว่านะ" ไม่ใช่ไม่ไว้ใจเทมโปหรอกนะ กรูไม่ไว้ใจความเเรดของตัวเองนี่เเหละ =____=
เเต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ ร่างสูงก็พูดอะไรบางอย่างขัดขึ้นมาทันที
"งั้น...ไปดูคอลเล็คชั่นหมวกที่ชั้นสะสมไหม เมื่อวานก็กะจะให้ดูเเต่ลืม เเล้วนายค่อยไปนอนห้องเมื่อวานก็ได้ ชั้นไม่เซ้าซี้หรอก"
เหมือนมีหูมีหางโผล่ เเทบจะเป็นเเมวที่กระดิกหางดิ๊กๆเมื่อได้ยินคำว่า- หมวก -
เทมโปมีหมวกอยู่เต็มตู้เพราะว่ามีคนชอบซื้อมาฝาก จริงๆเเล้วเขาชอบสะสมเสื้อกันหนาวที่มีฮูทมากกว่า พวกหมวกน่ะก็ใส่เเค่เฉพาะอันที่ชอบจริงๆ เเต่ควอนจียงคลั่งไคล้สะสมหมวกขนาดไหนเทมโปรู้ดี เพราะงั้น.....
"ถ้านายชอบอันไหน ชั้นยกให้ เพราะชั้นก็ไม่ได้ใช้อยู่เเล้ว" เเค่บอกว่าจะให้หมวกนี่หางกระดิกพั่บๆเลย ไม่จำเป็นต้องพูดเชิญชวนอะไรมากไปกว่านี้ ควอนจียงก็เดินตามชเวซึงฮยอนต้อยๆทันที ร่างสูงหยุดอยู่ตรงประตูห้องปล่อยให้ร่างบางเดินเข้าไปก่อน คนมัวเเต่ตื่นเต้นที่จะได้หมวกเดินตรงเข้าไปในห้องก่อนจะหันมาถามเสียงตื่นเต้น
"ไหนล่ะ ...." ดวงตาพราวระยับ ปล่อยเเสงวิบวับๆเล็กน้อย เทมโปชี้เข้าไปในตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่สีน้ำตาลที่อยู่ติดกับเตียง...
"อยู่ในนั้น หยิบตามสบายเลย" พอจียงหันไป นิ้วเรียวของเทมโปก็กดปิดล็อคห้องทันที....เหมือนล่อเเมวเข้ากรงอย่างไรอย่างนั้น....
ถ้าเข้าก็อย่าหวังว่าจะได้ออกเลยจียง....นี่ถ้าการเอาขนมล่อเเล้วซึงริยอมทำทุกอย่าง ควอนจียงก็คงไม่ต่างกันเเค่เปลี่ยนเอาของเเบรนเนมด์มาล่อเท่าน่ะเเหละ...
"นี่ขนมานั่งเลือกตรงนี้ๆ...." ตบเเปะๆไปที่เตียง เพราะมัวเเต่สนใจหมวกยี่ห้อดังที่เยอะจนละลานตาจียงเลยไม่ได้ตั้งใจฟัง ร่างสูงเลยลุกขึ้นไปขนหมวกทั้งหมดนั้นไปกองที่เตียง... จียงมองตามเเล้วเดินต้อยๆมานั่งเเปะที่เตียงบ้าง
'อ๊ะ อันนี้ก็ไม่มี...รุ่นนี้ที่ซื้อไม่ทัน อ๊ะ อันนั้นไม่เคยเห็นเลยนะเนี่ย....'
เทมโปยิ้มน้อยๆ เพราะดูจียงจะลืมไปเเล้วว่าต้องไปนอนอีกห้อง เขาเคยไปบ้านจียงอยู่เหมือนกัน หมวกจะล้นบ้านอยู่เเล้ว ทั้งๆที่บางใบดูผ่านๆก็เหมือนกันเเต่สำหรับจียงต่างกันเล็กน้อยผลิตกันคนละรุ่น ร่างบางก็ถือว่าไม่เหมือนกันเเล้ว เคยเหมือนกันที่จียงมาบ่นๆว่าซื้อบางรุ่นไม่ทัน
"เขยิบมานั่งตรงนี้สิ...." พูดจบมือใหญ่ก็ดึงจียงไปนั่งใกล้ๆ เเล้วตัวเองก็นั่งซ้อนหลังคนสนใจเลือกหมวกเอาไว้ ขนาดเอามือโอบรอบเอวยังไม่ว่าอะไร....หมวกนี่เบนความสนใจจริงๆ - - " วันหลังเทมโปรู้วิธีจัดการกับจียงเเล้วล่ะ
"ให้จริงดิ" ควอนจียงเผลอยิ้มจนดวงตาเรียวๆยิบหยีเเละแสดงอาการดีใจอย่างปิดไม่มิด
"จริง....ชอบอันไหน เลือกเลย" เทมโปเกยคางบนไหล่จียง ดูตาหยีๆครุ่นคิดตอนเลือกหมวกมันก็น่ารักดีเเฮะ
"ขอเวลาเลือกก่อนนะ..."
"เอางี้ ชั้นให้หมดเลย"
"หมดเลย? จะดีเหรอ" ถามไปงั้นเเหละ มาคืนคำจียงก็ไม่ให้เเล้วล่ะ
"อื้ม เอาไปเลย ^^"
"เดี๋ยวขนไปลองที่ห้องนะ...." เเขนเล็กกวาดหมวกทั้งหมดใส่อ้อมเเขน ทำท่าจะลุกออกจากห้องเทมโป
ไม่ทันจะได้ท้วงอะไร ไม่รอช้า เทมโปรีบคว้าร่างของคนจะไปเข้ามากอดเอาไว้แน่น จียงล้มไปนอนบนเตียง ส่วนหมวกในอ้อมเเขนกระจายตกหล่นเต็มพื้น
"เดี๋ยวสิ บอกจะให้.....เเต่ไม่ได้ให้ฟรี วันนี้อยู่นี่ให้นอนกอดหน่อยนะ สาบานว่าจะเเค่นอนกอดจริงๆ......นะ"
จียงสบตากับแววตาขี้เล่นที่บัดนี้พราวด้วยประกายบางอย่างที่เขาไม่อยากจะคาดเดาความหมาย...
ตอนนี้จียงทำตัวถูกนะ ไม่ใช่ทำตัวไม่ถูก แต่คนที่ทำตัวไม่ถูกจริง ๆ น่ะมันคือเทมโปน่ะเเหละ ใช่ มันทำแบบนี้ไม่ถูกนะ ไม่ถูกจริง ๆ
ไม่ถูกที่บอกว่าเเค่นอนกอดเเต่ใบหน้ากลับเลื่อนเข้ามาใกล้ขนาดนี้เนี่ย!!
"ไหนว่าเเค่นอนกอดไง!!"
สิ้นคำถาม ใบหน้าคมคายก็เลื่อนลงแนบชิด ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับเบาๆ ความร้อนรุ่มที่สัมผัสคลอเคล้าอยู่ที่ริมฝีปาก รสชาดหวาน ๆ ที่ลิ้มลองเท่าไหร่ก็หวานไม่เปลี่ยน ปลายลิ้นที่ค่อยแทรกสอดเข้าหากระหวัดรัดพัวพันให้ยินยอมตอบรับอย่างช้า ๆทำเอาจียงเเทบละลาย จะให้ชินมันก็ไม่ชินซะที เเล้วไหนบอกเเค่นอนกอด?....เเล้วจูบนี่มันอะไรกันเนี่ยเทมโป
"ก็ยังพูดไม่จบ ชั้นจะบอกว่านอนกอด............เเละนอนจูบด้วย"
คืนนี้กว่าจะได้นอน จียงไม่อาจคาดเดาได้ว่าเมื่อไหร่ ในเมื่อเทมโปบรรจงป้อนสัมผัสหอมหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเเบบนี้...
.
.
.
.
.
.
ก็ไม่ได้จะต่อว่าอะไรหรอกนะ เเต่ควอนจียงบอกเเล้วใช่ไหม!
คืนนี้ถ้านอนห้องเดียวกันมันต้องเเปรงฟัน ! พูดเเล้วเชื่อกันซะทีไหนล่ะเนี่ย -3- เฮ้อ.......
(เเมร่ม บอกเเล้วว่าไม่ไว้ใจความเเรดของตัวเอง =___=)
+++++++++++
เครียด.....
เครียดอย่างเเรง....
เบคกี้ไม่ได้เครียดเรื่องจะสามสิบเเล้วยังไม่ค่อยสูง
เบคกี้ไม่ได้เครียดเรื่องจะสามสิบเเล้วยังไม่มีสาวมาติดกับ
เเต่เบคกี้เครียดเรื่องร้ายเเรงกว่านั้น ร้ายเเรงมากด้วย...
"ไอ้เท็ดดี้!!!!!!!!!!!!"
เสียงตะโกนเเปดหลอดดังออกมาจากคนตัวเล็กที่พร้อมจะระเบิดตัวเองภายใน 30 วินาที จากคนที่งัวเงียเพราะเพิ่งตื่น ตอนนี้กลับตาสว่างจนเเทบจะพ่นไฟได้เมื่อเห็นวีรกรรมบางอย่างที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของไอ้คุณหัวหน้าวง
ไม่ต้องคิดให้มากความ ซอง เบ็คคยองรีบวิ่งไปยังโซฟาที่มีร่างหนานอนอุตุอยู่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เงื้องเท้าบรรจงถีบไอ้พ่อหมีเท็ดดี้ตกโซฟาเเบบไม่เเจงเหตุผลของการกระทำก่อนด้วย
"เชี่ย! อะไรของนายวะเนี่ย~!!"
มือใหญ่คลำหัวป้อยเพราะหล่นลงมากระเเทกกับพื้นพรมดังเเอ้ก....ดวงตาปรอยปรือยังไม่เปิดกว้างดี เเต่รู้สึกหายง่วงขึ้นมาฉับพลัน เท็ดดี้ปัดฮูดที่คลุมหัวอยู่ไปข้างหลัง เเล้วเงยหน้ายุ่งๆมองคนที่ทำร้ายร่างกายเเบบไม่เข้าใจ...อะไรวะ!หาเรื่องกันเเต่เช้าเลยนะไอ้เตี้ย!!
"ยังมีหน้ามาถามอีก! ไอ้หมีเง่าเอ๊ย บิลเนี่ยจ่ายเองเลยนะ!!!"
โยนกระดาษสีขาวใส่หน้าเท็ดดี้อย่างโมโห ก็เมื่อกี๊น่ะสิ มีเสียงออดดัง รอเท่าไหร่ไอ้เเขกสองตัวที่มาขออาศัยนอนเมื่อวานก็ไม่ยอมไปเปิดประตู เจ้าบ้านอย่างเขาเลยต้องจำใจงัวเงียคลานจากเตียงไปเปิดเอง โคตรจะตกใจเมื่อพบไอ้คนส่งของยิ้มหน้าเเป้น มาส่งลังเบียร์ 4-5ลัง เหล้านอกอีกลัง ที่เเย่คือมันมาส่งในนามผู้สั่ง ซอง เบ็คคยอง...เเถมมาพร้อมกับบิลบอกราคาที่เเทบจะลมจับเมื่อได้เห็นตัวเลข
ฝีมือไอ้เท็ดดี้ชัดๆ!!! สั่งโดยซองเบ็คคยองบ้านพ่อเมิงสิ!!
"เเล้วไง~ก็บิลค่าเหล้า เเล้วทำไมวะ"
เออ ใช่! บิลค่าเหล้าไอ้เท็ดดี้ เหล้าของเมิงอ่ะ เเล้วเมิงก็จะไม่ได้ตายเพราะตับเเข็งด้วย จะตายคาเท้ากรูโดยยังไม่ได้ดื่มมันซักหยดเลยคอยดู!
"เเต่มันเป็นชื่อของชั้น! บิลมันเป็นชื่อของชั้น หมายความว่าไงวะ" อยากจะกระชากปกคอเสื้อมันเหลือเกิน เเต่เดี๋ยวมันจะล้อเรื่องต้องเขย่งเท้าอีก เบคกี้เลยได้เเต่ยืนกำหมัดเฉยๆ
"เเสดงว่านายจำเรื่องเมื่อวานไม่ได้ล่ะสิเบ็คกี้" ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเเบบเป็นต่อ ...อะไร...อะไร! จำไม่ได้ อะไรวะ
"เมื่อวานจำได้ไหมว่าพวกเราคุยกันว่าน่าจะจัดงานปาร์ตี้ฉลองที่ดองอุคกลับมา..." เท็ดดี้เริ่มเล่าย้อนทวนความจำ....เบ็คกี้นึกตาม...อ้อ พูดตอนกรูกระซวกกระป๋องที่สามใช่มะ ก็พอจำได้ลางๆ
"เเล้วทีนี้ชั้นก็เปรยๆมาว่า ใครจะเป็นคนจ่ายค่าเหล้า" เมิงพูดตอนไหนวะ...อ้อ ตอนเมิงยื่นกระป๋องที่สี่ให้กรูใช่มะ อันนี้ก็พอนึกออกนิดๆ
"ทีนี้ตอนไหนซักตอนนี่เเหละ ชั้นก็ถามนายว่า นายไม่คิดจะเลี้ยงพวกเราบ้างเหรอ...ที่นี้ก่อนนายสลบเพราะเบียร์กระป๋องสุดท้าย นายก็บอกชั้นว่าให้ชั้นโทรไปสั่งเหล้าเบียร์มาหลายๆลังเลย นายจะรับผิดชอบเอง......."
เงียบ......ซองเบ็คคยองเริ่มนึกถึงเรื่องราวเมื่อวานตามที่เท็ดดี้เหล้า เอาจริงๆพอกระป๋องที่สี่ก็เริ่มมึนเเล้วเถอะ เเต่เชี่ย! ก็เพราะกระป๋องที่ห้าที่เมิงยื่นยัดเยียดให้กรูไม่ใช่เรอะ เเล้วมาถามตอนเค้าเมาอย่างนี้มันไม่ยุติธรรมนี่หว่า! ก็ว่าเมื่อวานทำไมไอ้เท็ดดี้มันส่งเบียร์มาให้กินจังวะ.....มิน่า........ไอ้....ไอ้!! เเมร่ม มอมเหล้าเพื่อหลอกล่อให้กรูบอกว่าจะจ่าย นี่หว่า ไอ้.........!!
"สรุป ถ้าคำพูดไม่เป็นคำพูดจะให้ชั้นช่วยจ่ายก็ได้นะเบ็คกี้ เเต่ลูกผู้ชายน่ะ พูดเเล้วคืนคำมันก็.....เฮ้อ~"
มองสีหน้าเหนื่อยใจของเท็ดดี้เเล้วเบคกี้ก็กำหมัดเเน่น ........ไอ้...ไอ้....กรูเกลียดเมิ๊งงงงงง
"เออๆๆ.....!!!!!!!!!!!!!!!" เบ็คกี้จำใจก้มลงไปหยิบบิลขึ้นมา เออ เค้ามันโง่เอง ชิท!!
พอพูดจบอย่างสบายใจ เท็ดดี้ก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาต่อเหมือนเดิม เบ็คกี้กระทืบเท้าปึงปังไปที่ห้องครัว....คืนนี้ต้องหาทางฆาตกรรมไอ้หมีชั่วนี่ให้ได้ วันไทม์ขาดหัวหน้าวงไปซักคนจะเป็นอะไรไป โธ่ว้อยยย ชาติที่เเล้วซองเบ็คคยองไปทำกรรมอะไรกับมันไว้นักหนาวะเนี่ย
คนตัวเล็กกวาดสายตามองกองจานพะเนินที่อยู่ในครัว เเล้วดู! เจ้าบ้านต้องล้างเองใช่ไหม ไอ้เเขกที่มาเกาะเป็นปลิงเนี่ยนอนสบายใจเฉิบเลยนะ
ประชดด้วยการหยิบจานเสียงดังคร้งเคร้ง ดังเสียจนรุ่นน้องที่ตอนเเรกนั่งเช็ดผมอยู่ในห้องต้องวิ่งมาดู... ดองอุคอยู่ในชุดเดิมของเมื่อวาน เสยผมเปียกลู่ปล่อยหยดน้ำใส่หยดซึมลงบนผ้าขนหนูสีขาวที่พาดคออยู่ จริงๆเขาตื่นนานเเล้ว เเต่เพราะว่าอาบน้ำอยู่เมื่อกี๊เลยไม่ได้ออกไปเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียงออดดัง
"เอ่อ....ผมล้างให้ดีกว่าพี่เบ็คกี้" รีบอาสาเมื่อเห็นว่าท่าทางจานอาจจะได้เเตกหมดนั่นถ้าขืนพี่เบ็คกี้ยังวางจานเหมือนเขวี้ยงอยู่เเบบนี้
"ไม่ต้องหรอก ถ้าอยากจะช่วยพี่ล่ะก็นะ...ก็ช่วยอยู่บ้านคนอื่นอย่านิ่งดูดาย ปลุกวัวปลุกควายที่นอนเล่นไม่ยอมตื่นให้พี่ทีเด๊ะ!!"
เคยได้ยินเเต่อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดายปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น ไม่ยักเคยได้ยินอีสุภาษิตนี้ เเต่คนโดนกล่าวถึงกับสะดุ้งโหยง นอนหลับตาเล่นอยู่ๆดีๆก็กระเด้งตัวขึ้นมาทันที....
ไอ้.......หนอย มีช่องหน่อยด่าใหญ่เลยนะ คนตัวโตยังไม่ทันจะได้โต้ตอบอะไร เสียงกดออดก็ดังอีกครั้ง
"เฮ้ย มีคนกดออดเเหน่ะ ใครมาไม่รู้คุณเจ้าของบ้าน ไปเปิดประตูสิคร้าบ"
"ห่า พ่อเมิง...ไอ้.......$#@&#!!" คำด่าเป็นพรืดที่บ่งบอกว่าถ้าเท็ดดี้ยังเเหลนพูดมากไม่ยอมไปเปิดประตูเขาจะได้ฤกษ์เขวี้ยงจานเเน่ๆ เท็ดดี้หัวเราะถูกใจ เอ้อเว้ย ยิ่งเเก่ก็ยิ่งฟิวล์ขาดง่าย
"เดี๋ยวผมไปเปิดเองพี่..." ดองอุคหัวเราะกับพฤติกรรมพี่ชายทั้งสอง ทะเลาะกันได้ตลอดสิน่า พี่เท็ดดี้ก็ขี้เเกล้งไปไหน
"ไม่ต้องๆเดี๋ยวพี่ไปเปิดเอง นายไปโทรหาพวกบิ๊กเเบงมาปาร์ตี้วันนี้เถอะ"
"ปาร์ตี้?"
"ปาร์ตี้ต้อนรับนายไง เบ็คกี้ฮยองสั่งเหล้าหมดไปเป็นล้านวอนเลยอยากจะบอก ฮ่าๆๆ เพื่อนายเลยนะเนี่ย"
พูดจบเท็ดดี้ก็วิ่งหนีตะเกียบที่เบ็คกี้เขวี้ยงใส่ ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง วิ่งไปที่ประตู มือใหญ่เอื้อมไปเปิดประตูบานขาวออก ดวงตาเรียวเล็กเบิกโพลงเมื่อพบว่าใครมา หน้าตามาเฟียเเถมด้วยเเว่นตากุชชี่คู่ใจเเบบนี้จะเป็นใครได้
เเหม....อิมเเทบิน มันไม่กลัวตาย~
ปาร์คเท็ดดี้กำลังจะเปิดฉากด่าเรื่องรถที่โดนซิวไปถากเป็นรอยอยู่เเล้วเชียว ติดอยู่ที่ว่ารุ่นน้องที่รักมันพูดสวนขึ้นมาซะก่อน
"ฮยอง....ผมมีความลับอะไรจะมาบอก"
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เครียด.........
เครียด........
เเทยังหมุนพวงมาลัยเลี้ยวตรงมุมถนนเเล้วก็พยายามทบทวนทางไปบ้านพี่เบ็คกี้หลังจากที่ไม่ได้ไปนาน ครั้งสุดท้ายก็คงตอนเลี้ยงส่งพี่จินฮวานสมาชิกอีกคนของวันไทม์ไปเกณฑ์ทหารล่ะมั้ง
วันนี้พี่เท็ดดี้ชวนไปปาร์ตี้ต้อนรับพี่ดองอุคกันเเต่บ่ายเชียว อย่าเรียกว่าชวนเลยดีกว่า เรียกว่าบังคับต้องมาถ้าไม่มาจะถือว่าหักหน้ารุ่นพี่ เเทยัง ซึงริ เเดซองจึงต้องมาตามประสารุ่นน้องที่ดี
จังหวะของเพลงที่เปิดไปพร้อมๆกับนิ้วเรียวของเเทยังเคาะพวงมาลัยตามจังหวะ ทอดสายตามองสัญญาณไฟจราจรที่เพิ่งเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีเเดง....เหลือบมองคนนั่งเบาะหลังจากทางกระจกรถเเล้วลอบถอนหายใจ นึกถึงเรื่องเมื่อวานก็ยังสมเพชตัวเองไม่หาย
จริงๆตอนนี้ไม่ค่อยอยากขับรถหรอก หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานน่ะ....เเทยังยังไม่ทันจะได้ออกโซโล่เดี่ยวเลย เกือบเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆปลี้ๆเสียเเล้ว
ก็ใครใช้ให้ไอ้น้องเล็กมันมานอนตักเขาล่ะ เครื่องมันช็อตรวนจนเบลอขับไปเกือบออกนอกเมืองเเหน่ะ...นี่ไม่ปาดเสาไฟฟ้าข้างทางให้ได้ตายหมู่กันหมดก็นับว่าบุญเเค่ไหนเเล้ว กว่าจะได้สติ กว่าจะประคับประคองรถมาจอดหน้าบ้านได้ก็เล่นเกือบตี 1
อาจจะเหมือนโอเวอร์ อะไรมันจะขนาดนั้น~ เเต่ขอยืนยันว่าเขาเป็นอย่างนี้มาเเต่ไหนเเต่ไรเเล้วจริงๆ
ต่อหน้าคนที่ทำให้รู้สึกสับสน เขาจะรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต ทำอะไรไม่ถูก เริ่มอะไรไม่เป็น จนโดนเพื่อนล้ออยู่เป็นประจำ
ไอ้การที่เขาเป็นเเบบนี้เเฟนคลับชอบบอกว่า เเหม...มันก็น่าเอ็นดูดี เป็นผู้ชายที่ดูน่ารักไปอีกเเบบดีออก
เอาจริงๆนะ.....ไอ้เรื่องเป็นเเบบนี้เเล้วมันน่ารักไปอีกเเบบยังไงเเทยังก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก
เเต่เรื่องเป็นเเบบนี้เเล้วโดนหมาคาบไปเเดกเนี่ย~เเทยังเข้าใจมันอย่างลึกซึ้งถ่องเเท้เลยทีเดียวเชียว
เพราะเป็นเสียอย่างนี้ เวลาชอบใครไม่ทันจะได้คุย ก็มักจะโดนคนอื่นเเปลงร่างเป็นสุนัขคาบไปรับประทานตัดหน้าเป็นประจำ
ถ้าให้ยกตัวอย่างสุนัขตัวเป้งก็นี่เลย......ไอ้จียง
เขากับจียงเป็นเพื่อนกันตั้งเเต่เด็กเเล้ว ตั้งเเต่ไหนเเต่ไรเวลาไปเเอบชอบใคร ไม่ว่าจะกี่คนกี่คนก็เถอะ ยังไง๊ก็ช้ากว่าไอ้จียงมันทุกที
พอคิดจะเริ่มจีบเมื่อไหร่ กำลังจะเอ่ยปากถามชื่อน้องเค้าอยู่เเล้วเชียว...กำลังรวบรวมความมั่นใจ...
เเต่พอหันไปอีกทีก็มีไอ้หน้าเเป้นบางตัวมันวิ่งดุ๊กดิ๊กกระดิกหางโร่ไปถามเรียบร้อยโรงเรียนควอนเเล้ว
ได้มาทั้งชื่อ เบอร์โทร ที่อยู่บ้าน ลามไปชื่อบุพการี เผลอๆมันอาจจะได้เบอร์รองเท้ากับส่วนสูงน้ำหนักมาอีกด้วยมั้ง
มันหน้าหม้อ~เเต่จะหม้อไม่ว่า ทำไมต้องมาใจตรงกันกับกรูทุกทีเลยวะ
ใจตรงกันไม่เท่าไหร่ มันจะใจเย็นอีกนิดก็ไม่ได้ พุ่งไปจีบตัดหน้ากันตลอด
สงสัยชาติที่เเล้วเเทยังอาจจะยืมเงินจียงเเล้วไม่คืน ชาตินี้จียงมันถึงได้จองล้างจองผลาญกันนัก
เเต่จะโทษมันอย่างเดียวก็ไม่ได้...เขาเองก็รู้ว่าตัวเองก็ผิดเหมือนกัน
ผิด.....ที่ไม่มีความกล้าเอาซะเลย
เฮ้อ....พูดไปมันก็เท่านั้น ไอ้เรื่องที่ตอนนี้ทำให้เเทยังเครียดน่ะมันเรื่องนี้ต่างหาก
"ซึงริ..."
เเทยังพยายามเรียกไอ้น้องเล็กที่นั่งเงียบอยู่เบาะหลัง ก็ไม่ทีทีท่าที่มักเน่จะยอมเปิดปากคุยกับเขาเลย
น้องเล็กมันไม่รู้ตัวเองเล้ยว่าเป็นต้นเหตุของวิกฤติเฉียดตาย ทั้งๆที่เมื่อวานเขาพยายามเเทบตายที่จะประคับประคองสมาชิกบิ๊กเเบงไม่ให้ตายหมู่อย่างอนาถ กว่าจะขับถึงบ้านนี่ไม่ใช่ง่ายๆนะ เเต่พอซึงรึตื่นมาพบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนกลับโกรธเขามากซะงั้น...ซึงริไม่พูดกับเขา เอาเเต่โวยวายว่าป่านนี้จียงเสร็จพี่เทมโปไปเเล้ว เป็นเพราะเขาคนเดียว!
"พี่เเทยังบ้า พี่เเทยังบ้า! ฮึกๆ......ป่านนี้พี่จียงเสร็จพี่เทมโปไปเเล้ว!"
ป่านนี้พี่เทมป์เสร็จไอ้จีล่ะสิไม่ว่า =_____=
เเทยังไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาพูดกับซึงริดี จริงๆเขาก็สงสารน้องหรอกนะ เเต่อยากให้ตัดใจมากกว่า ต่อให้ขับไปถึงบ้านพี่เทมโป ความรู้สึกของจียงมันจะเปลี่ยนเหรอ ถึงจะพยายามไป จียงมันจะรับรักซึงริหรือยังไง
พี่เทมโปชอบจียงมาได้ซักพักเเล้วทำไมเเทยังจะไม่รู้ เพราะการเเสดงออกต่อจียงที่เปลี่ยนไป ใช่ว่าพี่ใหญ่คนนี้จะปิดมันมิด เพราะงั้นตอนที่พี่เขาขอจียงเป็นเเฟนเขาถึงได้มองออกไง
เเต่กับซึงริเขาเองก็ไม่แน่ชัดนักหรอกว่าตกลงซึงริชอบจียงจริงๆหรือเเค่ติดพี่กันเเน่ เพราะจียงทั้งตามใจทั้งโอ๋ซึงริอย่างกับอะไรดีตามประสาคนเป็นน้องเล็กเเต่อยากมีน้องอย่างจียงน่ะนะ การที่อยู่ๆพี่ชายที่สนิทมากจะไปให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าซึงริเลยอาจจะเเค่หวงจียงก็ได้ เเต่ไม่ว่าสุดท้ายความรู้สึกซึงริจะเป็นเเบบไหน มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อจียงก็คิดไม่ต่างกับเทมโป
ถ้าสองคนนั้นใจไม่ตรงกัน เขาก็คงไม่อยากให้ซึงริตัดใจถึงขนาดนี้หรอก
ทั้งๆที่นี่มันเป็นเรื่องงี่เง่า ซึงริพาลไปทั่วเพราะเสียใจ นี่เขาก็พอจะรู้ เเละไม่น่าจะเอามาใส่ใจคิดมากด้วย
อย่างเเดซองก็พาลโดนซึงริโกรธเหมือนกัน รายนั้นก็เเค่ยิ้มตาหยีบอกว่าเดี๋ยวซึงริก็หายเเละไม่คิดมากอะไร
เเต่สำหรับเขาเเล้วนั้น ไอ้ความรู้สึกเเปลกๆเพราะน้องไม่คุยด้วยนี่มันอะไรกันวะ
จริงๆมันก็ดีนะ ซึงริไม่มาวุ่นวายกับเขา เขาจะได้เลิกสับสนเสียที
จะได้ไม่ต้องกลัวสปาร์ค ก็ดี...อยู่ห่างๆก็ดี....อยู่ไกลๆยิ่งดี
เเต่.............ไม่รู้ทำไม เเค่ซึงริไม่คุยด้วย....มันก็รู้สึก.....
คิดอะไรเรื่อยเปื่อยได้ไม่นาน เป็นเพราะบ้านพี่เบ็คกี้ไม่ไกลจากบ้านพักของพวกเขานัก ทำให้รถของเเทยังมาจอดหน้าประตูบ้านของพี่รุ่นพี่โดยใช้เวลานิดเดียว เมื่อความเงียบเข้าครอบงำหลังจากรถจอดสนิท ดวงตาเรียวของเเทยังก็เหลือบมองใครบางคนทางกระจกรถอีกครั้ง.....
"ถ้าอยากเจอจียง ก็ที่บ้านพี่เบ็คกี้ไง ยังไงสองคนนั้นก็ต้องไป ไม่เเน่ตอนนี้อาจจะอยู่ข้างในเเล้วก็ได้นะ" พูดเปรยๆขึ้นมา ไม่รู้เหมือนกันว่าคนหลังเบาะจะฟังหรือเปล่า เเต่ดูเหมือนการที่พูดว่าจียงอาจจะอยู่ข้างใน มันทำให้ซึงริตัดสินใจรีบลงจากรถโดยทันที เเละก็ยังไม่พูดกับเเทยังเหมือนเดิม
เเดซองที่เงียบอยู่นานมองตามซึงริที่รีบลงไป ก่อนจะมองไปที่พี่ชายที่นิ่งเงียบเเล้วก็รีบพูด
"อย่าโกรธมันเลยนะฮะพี่...มันพาลเพราะมันเด็ก อย่าไปถือสาเลยนะฮะ" เเดซองพูด....จริงๆซึงริก็พาลจริงๆเเหละ เเต่เพราะซึงริเป็นน้องเล็กเขาเองก็เอ็นดูไม่น้อยเลยไม่อยากให้เเทยังโกรธน้อง....
เเทยังไม่ตอบอะไร พยักหน้าให้เเดซองเข้าไปในบ้านพี่เบ็คกี้ก่อนเดี๋ยวเขาตามไป
โกรธเหรอ เค้าไม่โกรธหรอก ไม่ถือสาด้วย....
เเต่ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้รู้สึกอะไรอยู่
เเค่รู้สึกว่าคำว่า 'พี่จียง' กับ 'พี่เเทยัง ' มันดูมีความสำคัญต่างกันสำหรับซึงริ มันเเตกต่างจนรู้สึกได้
ทั้งๆที่ตอนซึงริตกรอบคัดเลือกครั้งนั้น เป็นเขาไม่ใช่เหรอที่ไปส่งซึงริน่ะ ทั้งๆที่คนอื่นอยู่ส่งฮยอนซึงกันหมด เเต่เป็นเขาที่เลือกจะไปส่งน้องเล็กอย่างไม่ลังเล ไปส่งถึงสถานี เเต่ทำไมตกลงถึงเป็นจียงที่ซึงรินึกถึงตลอด
เสียงปิดประตูรถดังปั้งเมื่อเเทยังลงจากรถ หงุดหงิด....เป็นครั้งเเรก ที่รู้สึกหงุดหงิดจนพาลไปถึงจียง รู้ตัวเลยว่าตัวเขากำลังมีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม
ไม่เหมือนเดิม ที่แอบใส่ใจและคอยห่วงใยอยู่ลึก ๆ แต่ปฏิเสธมาตลอดว่าไม่ใช่
ไม่เหมือนเดิมที่เวลาแอบลอบมองใบหน้าของน้องชายแล้วต้องรีบเบือนหน้าหนี เพราะกลัวจะยิ่งถลำลึกมากขึ้นทุกครั้งที่จ้องมอง
และไม่เหมือนเดิมตรงที่.....เพิ่งรู้ใจตัวเองว่าคิดกับน้องเกินกว่ารุ่นน้อง ไม่ใช่เพียงเพราะจียงพูดขึ้นมาสะกิดใจ....
เเต่เพราะเป็นมาตั้งนาน...ตั้งนานเเล้ว.....นานเเล้วจริงๆ
++++++++++++++++
เครียด........
เเดซองเครียดเพราะไม่รู้ว่าคนอื่นเขาเครียดอะไร....รู้อย่างเดียวว่าการเครียดตามมันทำให้เขาดูไม่เป็นคนนอกดี
มันก็เหมือนเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามน่ะเเหละ ในเมื่อใครๆต่างพากันเครียด เเดซองขออินเทรนด์กับเขาบ้างเเล้วกัน
พี่เเทบินกับพี่ดองอุคนั่งห่างกันเป็นเมตรเเหน่ะ ไม่รู้ว่าทะเลาะอะไรกัน
พี่เเทยังก็เงียบนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา.... ซึงริก็เอาเเต่กดโทรหาพี่จียง ดูเจ้าน้องเล็กจะอารมณ์เสียกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าจียงกับพี่เทมโปยังไม่มา
เฮ้อ...ทั้งๆที่เป็นงานปาร์ตี้ที่รวบรวมพี่ๆน้องๆที่ไม่ค่อยได้เจอกันมานาน เเต่ทุกคนกลับเป็นซะเเบบนี้.....
อ้อ ยกเว้นเสียก็เเต่พี่เท็ดดี้ที่ดูเหมือนจะมีความสุขที่สุดในนี้เเล้วล่ะมั้ง
เป็นเพราะเกมส์ก่อนหน้านี้น่ะสิ พี่เท็ดดี้ให้ทุกคนเล่นเกมส์จับสลากหมายเลขขึ้นมา
เป็นเกมส์ที่ให้ทุกคนจับสลากในกล่องเเรกมาว่าได้เลขอะไร เเล้วก็จับสลากในอีกกล่องที่รวมคำสั่งว่าหมายเลขใดต้องทำอะไรบ้าง....
เเล้วบังเอิญว่ามันมีสลากที่เขียนไว้ว่าเบอร์ 6 ต้องเป็นทาสเบอร์2
เเต่มันคงจะดีกว่านี้...ถ้าคนที่เป็นเบอร์ 6 จะไม่ใช่พี่เบ็คกี้เจ้าของงาน
คิ้วที่ผูกเป็นเงื่อนกับสีหน้าหงุดหงิดอย่างไม่พอใจเมื่อคนตัวเล็กโดนพี่เท็ดดี้ชี้นิ้วสั่งให้ ไปหยิบโน่นหยิบนี่ไม่หยุด พอมองตามเเล้วรู้สึกเครียดว่ะ....พี่เท็ดดี้ก็ขี้เเกล้งไปไหน เเดซองเหมือนเห็นพี่เบ็คกี้กำลังลอบมองมีดที่วางบนโต๊ะเป็นระยะๆ หวังว่าคงไม่ฟิวล์ขาดจนคว้าไปกระซวกพี่เท็ดดี้หรอกนะ
วันไทม์จะยุบวงก็งานนี้เเหละวะ~
เเต่ว่านะ เเดซองเพิ่งมาคิดได้ว่าไอ้ที่รวมๆตัวกันอยู่น่ะ ฮิปฮอปทั้งก๊ก...เเล้วเล่นเกมส์อะไรเเบบนี้หน่อมเเหน๊มไปป่ะวะเนี่ย....คิดเเล้วก็หันไปมองคนคิดเกมส์ ตาหยีๆก็หันไปเห็นพี่เท็ดดี้ซุบซิบอะไรกับพี่เเทบิน เเล้วพี่เขาก็หย่อนอะไรลงไปในกล่อง.....เออะ เเดซองดันสบตากับพี่เท็ดดี้พอดี คนเป็นรุ่นน้องได้ใจความจากสายตาโหดๆส่งกลับมาว่า.....ถ้ากระโตกกระตากตายเเน่ๆ
ฮือ....อะไรวะ เเดซองชักจะเครียดจริงๆเเล้วนะ T T
"นี่....ท่าทางจียงกับซึงฮยอนมาเเล้วเเหน่ะ"
เสียงพี่เบ็คกี้พูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกดออด พร้อมกับซึงริที่กระเด้งตัวจากโซฟา เเละพี่เเทยังที่เริ่มเปิดกระป๋องเบียร์กระป๋องที่สอง
++++++++++++++++++++++++++++
เครียด.....เครียดว่ะ
จะมามีปาร์ตี้อะไรกันตอนนี้ เฮ้อ....เทมโปไม่อยากมาเลย ไม่อยากมาจริงๆ
เทมโปทำใจไม่ได้ที่จะต้องเจอเดลเพื่อนยาก ทำใจไม่ได้จริงๆนะ
เดลโหด เดลใจร้าย เดลต้องฆ่าชิพตายเมื่อเจอหน้าเเหงๆ ที่สำคัญเดลมีสามีเป็นมาเฟียด้วย
ไม่รู้ป่านนี้เดลบอกสามีมาเฟียไปหรือยังว่าเขาเอารูปอะไรให้ดู ถ้าสามีมาเฟียรู้เห็นทีเขาต้องพาจอมมารบูหนีไปอยู่ที่อื่นซักพัก ไม่งั้นตายเเน่ๆ
โอย เครียดว่ะ ไม่อยากเจอหน้าซักคนเลยให้ตายดิ =___=
เทมโปว่าสามีมาเฟียของเดลนี่ทำเอาเครียดเเล้วนะ เเต่ท่าทางสามีเด็กของจอมมารบูนี่จะทำให้เขาเครียดมากกว่าเเน่ๆ เทมโปทำหน้าเบื่อเมื่อจียงเริ่มย้ำเป็นรอบที่ล้าน ระหว่างขับรถมาก็พูดไม่หยุด
"ห้ามเเกล้งซึงรินะ"
อืมๆ จำไว้ๆ น้องรัก น้องรัก น้องรัก.....น้องรักของจียงเพราะงั้นไม่เเกล้ง ชเวซึงฮยอนจะไม่หึงเรี่ยราด
"ซึงริก็เเค่ติดพี่"
อืม จำไว้ๆ เเค่ติดพี่ ติดพี่ ติดพี่ อย่าให้เทมโปเห็นว่าไอ้พี่น่ะมาติดน้องด้วยล่ะกัน ไอ้ตัวพี่นี่ตัวดีเลย
"โตเป็นควาย ยังชอบเเกล้งเด็ก"
อืม จำไว้ๆ โตเป็นควาย โตเป็นควาย...
"จียง ทำไมต้องหลอกด่าอ่ะ = ="
"นายขังซึงริกี่รอบเเล้วล่ะ"
"ก็....."
เทมโปยังไม่ทันจะได้เเก้ตัวอะไร ประตูบานสีขาวก็เปิดพรวด มาพร้อมกับการโถมตัวกอดจียงเต็มรัก
'น้องชาย น้องชาย น้องชาย เเค่น้องชาย ห้ามโมโหซึงริ.....ท่องไว้ชเวซึงฮยอน!!'
เเต่เเมร่ม....มองจียงที่ลูบหัวซึงริกลับเเล้วชักเครียด หรือจียงอยากมีสามีเด็กวะ =_____=
"พี่จียง! บอกผมมานะ เสร็จพี่เทมโปไปยัง เสร็จไปยังเนี่ยยยยยย"
"ไม่คิดว่าถามตรงไปเหรอซึงริ =____="
"บอกผมมานะ! บอกผมมาเลย!!" เเล้วซึงริมันก็ลากเอาจียงไปเลย....ทิ้งให้คนยืนหน้าประตูลูบๆคลำหัวตัวเองดูมามีอะไรงอกมาหรือเปล่า....น้องชาย น้องชาย....เเค่น้องชาย ท่องไว้ๆ
ร่างสูงก้าวยังไม่พ้นประตูกำลังจะตามไปเเยกซึงริออกจากจียง ก็มีใครบางคนเดินมาขวางพอดี
"ไง........ไอ้ชิพ " รอยยิ้มเหี้ยมโหดที่โหดกว่าที่คิดไว้มากทำเอาเทมโปเสียวสันหลังวาบ...
"รู้สึกเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ"
++++++++++++++++++++++++++++
เครียด....
หน้าไอ้จียงมันเครียด
เครียดมาก....
"เเทยังกรูมีอะไรจะถาม" มันเปิดฉากเเบบนี้ตอนเดินเข้ามาในบ้าน...เเทยังเเปลกใจเล็กน้อยที่เห็นจียงตรงดิ่งมานั่งข้างๆเขาทันที เเถมมาจ้องกันหน้าเครียดอีก อะไรของมันวะเนี่ย
"อะไร...." เสียงเเทยังห้วน มองมือเล็กที่เกาะอยู่ที่เเขนจียงเเล้วก็ชักจะเหม็นหน้าไอ้เพื่อนรักขึ้นมาตะหงิดๆ
ตกลงมันจะเอายังไงกันเเน่ สามีหล่อก็จะเอาสามีเด็กนี่ก็ปล่อยให้เกาะเเบบนี้เนี่ย!!
จียงหันซ้ายหันขวา ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเเทยัง กระซิบเสียงเบา
"จริงป่ะวะ"
"เรื่องอะไร..."
"โหยๆๆๆๆๆ" จียงเเทบล้มโต๊ะเมื่อเพื่อนสนิททำหน้าไม่รู้เรื่อง! โว้ย ขัดใจว่ะขัดใจ จะให้กรูบอกตรงนี้หรือไงห๊า
"เรื่องนั้นอ่ะไอ้เชี่ย เมิงอ่ะ~อย่าให้ต้องพูดดังเดะ....." ลับตาเทมโปหน่อยความสถุลอันเป็นสันดานออกทันที ควอนจียงเก็บกดเล็กน้อย อยู่กับพี่ใหญ่พูดหยาบมากมันไม่ได้ เอะอะมันจะสอนมารยาททุกที
"เรื่องอะไร..."
"ก็เรื่อง..............(กระซิบ) เรื่องหัวไชเท้าน่ะ จริงป่ะวะ"
หน้าตามันจริงจังมาก =______=
เเสดงว่ายังไม่มีอะไรกัน....จริงๆเเทยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยว่าจียงยังไม่ได้มีอะไรกับพี่เทมโปเมื่อคืน กำลังจะสรรเสริญอยู่เเล้วเชียวว่าสงวนตัวได้ผิดนิสัย เเต่เเทยังดีใจที่เก็บคำสรรเสริญไว้ได้ทัน ลองคิดภาพนะ ถ้าเขาบอกจียงไปว่าไอ้เรื่องหัวไชเท้ายัดรูจมูกเนี่ยไม่ใช่เรื่องจริง เป็นเรื่องที่มักเน่มันเเกล้งเเล้วล่ะก็ ฟันธงเลยว่าจียงมันก็คงรีบวิ่งเเถ่ดๆไปถวายตัวให้พี่เทมโปอย่างไม่ต้องสงสัย มันทำได้ มันกล้าทำ เยี่ยม นี่กล้าอย่างเดียวทำไม่ได้นะเนี่ย...มันต้องเเรดด้วย
เเต่เเทยังบอกความจริงๆไม่ได้ ขืนบอกว่าไม่จริงล่ะก็ ไม่อยากจะคิดเลยว่าซึงริที่นั่งข้างๆจะหันมาอาละวาดใส่เขาขนาดไหน
พอดีกับที่ดองอุคเดินล็อคคอเทมโปเข้ามา เท็ดดี้ก็เริ่มเขย่ากล่องสลากเเล้วประกาศเสียงดัง
"เอ้าๆ คนมาใหม่จับสลาก ได้เบอร์อะไร เร็วๆ เรากำลังจะจับสลากคำสั่งกันอีกหนเเล้ว" เท็ดดี้ดูกระตือรือร้นมาก ไล่ส่งกล่องให้คนมาใหม่หยิบสลากหมายเลขขึ้นมาเพื่อจะได้หยิบสลากคำสั่งอีกรอบ
จียงเอื้อมมือไปหยิบสลากขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ เปิดดูหมายเลขเเวบนึงเเล้วร่างโปร่งก็หันไปสนใจที่จะถามเซ้าซี้เพื่อนต่อ อะไรวะ ถามก็ไม่ตอบ เมื่อวานนอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้ทั้งคืนเลยนะเว้ย!!
"เเทยังอ่า..."
"เเทยังงงงง"
"เเทย๊างงงงงงงง"
"พี่จียงได้เลขอะไรอ่ะ" ซึงริถาม
"แปด........." หันไปตอบน้อง ก่อนจะหันมาเซ้าซี้เพื่อนต่อ
"โห่....เมิงอ่ะ บอกกรูดิ!!" จียงยังไม่เลิกล้มความพยายาม ในขณะที่ เท็ดดี้เริ่มประกาศข้อความในสลากที่จับขึ้นมาได้ ก่อนจะหันไปสบตากับเเทบินเหมือนมีลับลมคมในอะไรบางอย่าง
"ฮ่าๆๆ ขอสั่งให้เลขเจ็ดกับเลขแปดจูบกัน!!"
เเทยังหันไปมองจียงที่ยังคงเขย่าตัวเขาไม่เลิก ตกใจกับคำสั่งของพี่เท็ดดี้ ก็แปดมันไอ้จียง........เเล้วใครเจ็ดวะ
ควอนจียง...ไม่ได้ฟังที่เท็ดดี้บอก ไม่ได้ยินเพราะไม่ได้สนใจ เพราะงั้นเลยไม่รู้เหตุผลที่โดนฉุดดึงขึ้นมา ไม่รู้เหตุผล ไม่รู้ตัว...ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งริมฝีปากชเวดองอุคผละออกมาช้าๆ......
"เฮ้ยยยยย!!!!!"
รสชาติของเบียร์ยังติดอยู่ที่ปาก ชเวดองอุคโชว์ใบหมายเลข 7 ในมือเเล้วยักไหล่
ท่ามกลางความเงียบของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น เป็นครั้งเเรกที่ควอนจียงรู้สึกว่ามีเรื่องที่เครียดยิ่งกว่าเรื่องหัวไชเท้า
เออะ.......ควอนจียงนี่มันเเจ็คพ็อตเกินไปเเล้ว~
TBC
+++++++++++++++++++
คุย
อ่านไปอ่านมา ถ้ากลับมาอ่านอีกคนเเต่งอาจจะอีดิทพาทนี้ใหม่นะคะ ไม่ได้เปลี่ยนเนื้อเรื่องหรอก เเค่จะไปเรียบเรียงตัวอักษรใหม่น่ะ เขียนรีบมาก รู้เลยว่าอ่านเเล้วอาจจะมึน เเต่ต้องไปเเล้วตาน้องเล่นคอมเเล้ว ฮือออ เเต่ยังไงวันนี้ก็ต้องลง ไงๆอ่านๆไปก่อนนะ 55+
ไม่มีเเทเว่นเลย โดนจอยฆ่าเเน่ๆ 55+
คือไม่ไหวเเล้วจริงๆ =__= ยาวที่สุดเเระพาร์ทนี้ใส่เเทเว่นไม่ได้อ่ะ
จริงๆสอบไฟนอลเสร็จตั้งเเต่วันพฤหัสเเล้วเเหละ เเต่ก็ไฟมันเริ่มมอดๆเเต่งทีเริ่มใช้เวลามากเเล้ว 55+ - - ตอนนี้ใช้เวลา 6 วันเลยทีเดียว ไม่รู้จะนานไปไหน =___= ความตั้งใจตอนเเรกจะเเค่เเต่งช็อตฟิคไม่กี่ตอน ตอนนี้ยาวเเล้ว เรื่องเลยชักเป๋ 555+ =___= วู้วๆๆๆ ปิดเทอมเเล้วจะพยายามมาต่อให้เร็วกว่านี้
ขอบคุณทุกคอมเมนท์มากๆๆค้าบ บอกตัวเองว่าอย่าดองๆๆๆๆๆเรื่องนี้ต้องไม่ดอง เห็นคอมเมนท์ทีไรก็ต้องบอกตัวเอง 555+ เพราะงั้นเมนท์ให้กันเยอะๆนะ 55+
อยากดูคอนเกรททททททททททททท ซื้อไปเเล้ววววววว อยากดูววววววววววววววววววว
มาเม้นท์ก่อนยังไม่ได้อ่านเลย55 ตื่นเต้นๆๆๆ
ขอบคุณมากกเลยค่า รอรอรออร ตอนต่อไปอยู่น้า
และรอรอรอเกรทคอน พรุ่งน้แล้วซิ555
#1 By miana (125.24.223.4) on 2008-03-11 16:06