This Love EP.10 (T.O.P x G-DRAGON)
posted on 17 Feb 2008 22:53 by bigbangfic in FicThisLove
นี่รูปควอนจียง~ย่งย๊ง~ล่าสุด =______= เห็ดเป็นบ้าไปเเล้วใช่ไหม ตอบที
เคยบ่นเรื่องอีทรงผมมั่นใจในตัวเองของจีเเล้วก็~เออ มาคิดทีหลังว่ามันก็น่ารักดี ฮ่าๆ
เซตนี้จีเหมือนเด็กเลย น่ารักอ่ะโคตรชอบ เป็นเห็ดที่ชอบทำตัวเเมน เเต่บางทีก็ทำตัวเเร่ด (ตกลงเมิงจะเอายางงายยยยย)
ep 10
"ไม่ต้องรอเเล้วมั้งเที่ยงคืนเนี่ย......."
ไม่รอเเล้วเเกจะทำอาร๊ายยยย
ไม่รอเเล้วจะปล้ำกันหรือยังไง!!! ไม่นะเว้ยยย!!!!
คนเค้าเป็นลูกมีพ่อมีเเม่นะจะมาทำเเบบนี้ได้ยังไง ปู่ย่าตายายลุงป้าน้าอากูมีครบ เมิงทำไรกูกูฟ้องพ่อเเม่กูด้วย!!!!!
จียงดิ้น ดิ้นมันทุกเสต็ปเท่าที่คิดได้ ดิ้นเเบบเเมนๆยันดิ้นสะดิ้งเเบบเเรดๆ ดิ้นมันทุกรูปเเบบเอาให้มันรู้ว่ากูไม่เต็มใจ
ไม่นะ ไม่ๆ!!!! ขยับตัวไม่ค่อยได้เลยเว้ยเฮ้ย หันไปทางไหนก็เหมือนจะโดนปิดทางออกหมด ตัวเทมโปมันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!
ซ้าย ขวา หน้า หลัง!
เอ้า เอาเข้าไป ปิดล็อคเเม่งทุกทางเลยเว้ยเฮ้ย!!!!
วอ 1 เรียก วอ 2!!! ทราบเเล้วเปลี่ยน!!!
ตอนนี้ควอนจียงอยู่ในสถานการณ์วิกฤติขั้นสุดยอด! เพราะงั้นขอกำลังเสริมด่วน!!
เเทยัง ซึงริ เเดซอง ป้าเเม่บ้าน ท่านประธานยางกูล ยามหน้าบริษัท ใครก็ได้ช่วยกรูด้วยค้าบบบ!!! T^T
ควอนจียงเเย่เเล้ว~ที่สำคัญควอนจียงกำลังจะตายเพราะหัวไชเท้ายัดรูจมูก ฮืออออออ
หัวไชเท้านะเว้ยไม่ใช่ถั่วฝักยาว กรูสลบไปใครรับผิดชอบ!!!!!!
เเล้วเทมโปมันก็ประสาท คร่อมกันไว้ก็มาทำตากรุ้มกริ่มจ้องกันอยู่ได้ สายตาเเกจะสื่ออะร๊าย~เชื่อมไปม๊าย~!!!
เออ มองเข้าไปสิ จ้องเข้าไป มองจะทะลุอยู่เเล้ว!! ไอ้บ้าเอ๊ย!!! นี่เค้าอายจริง ๆ นะโว้ย!!!
คราวนี้ควอนจียงอายจริง ๆ ไม่ได้แกล้งนะ บอกเเล้วไงว่าอาย! อาย! อาย!
ไอ้บ้าไม่เห็นหน้าหรือไง หน้ากูไม่ได้บ่งบอกมึงเหรอว่ากูอายโว้ยยยยยยยย
"ปล่อยสิเว้ย! เเล้วก็ไม่เอา ไม่เล่น! จะกลับบ้าน! ไม่เอา! เที่ยงคืนไม่ทำ! ไม่เอา! ไม่เอา!"
ฮือ.....จะร้องไห้เเล้วนะ พ่อค้าบ เเม่ค้าบ ผมจะโดนกอลลิล่าข่มขืน ผมเเค่ให้ท่ามันไปหน่อยเดียว มันจะฆ่าผมด้วยหัวไชเท้าเลยอ่า ฮือออ....
หาเหตุผลไม่ค่อยจะได้ จียงเลยร้องเเต่ไม่เอาๆอย่างเดียว ฟังเเล้วคนตัวโตกว่าพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ยิ้ม จะไม่หลุดหัวเราะออกมา
คนอะไร.......ทั้งตลกทั้งน่าเเกล้ง!! ท่าทางตอนนี้คงคิดโน่นคิดนี่เต็มสมองไปหมด
มาโทษกันไม่ได้หรอกนะจียง จริงๆตอนเเรกก็เเค่อยากเเกล้งเล่นๆสนุกๆ
เขาพอจะรู้หรอกว่าเรื่องเเบบนี้ต้องใช้เวลา ไม่ได้คิดจะเร่งรัดอะไรจียงหรอก
เเต่คนตรงหน้านี่สิพูดอะไรหน่อยก็เขินม้วนซะ เเถมยังหน้าเเดงไปถึงไหนๆ
เขินเเล้วก็โวยวายเเถไปเรื่องโน่นเรื่องนี้ ยิ่งเห็นคนตรงหน้าลนลานยิ่งมองเเล้วมันก็ยิ่งขำ
เรื่องคิดไปเองล่ะเป็นที่หนึ่ง เขายังไม่บอกเลยว่าจะมีอะไรด้วยก็โวยวายซะ~น่าเเกล้งจริงๆ
คิดเเล้วก็อยากเเกล้งขึ้นไปอีก เทมโปเเกล้งกระเเอม ดวงตาคมจ้องดวงตาสั่นระริกของจียงนิ่ง ก่อนจะพูดเสียงจริงจัง
"คืนนี้.....เรามามีอะไรกันเถอะจียง~"
คนฟังตาโตเป็นไข่ห่าน ก็คิดอยู่หรอกนะว่ามันจะทำเเบบนั้น เเต่ไม่คิดว่ามันจะพูดออกมาเเบบนี้
ตรง!
ตรง!
ตรงเป็นเส้นตรงเลยไอ้บ้า!!
"ไม่! ไม่! ไม่เอา ไม่เอา ไม่ทำ ไม่เอา ไม่ ไม่ ไม่!!!"
"ทำไมล่ะ..." เเกล้งถาม ต้องกลั้นหัวเราะเอาไว้ เทมโปเเกล้งทำหน้าจริงจัง......ตาคมสบตาคนโดนถามที่ทำหน้าอึกอักเเล้วหัวเราะในใจ
"ก็......หัวไชเท้า....มัน...เอ่อ.....จมูก...เอ้อ....คือ.....งื๊อออ....มัน"
จะให้บอกความจริงมันตรงๆกูก็กระดาก เอ้า! เมื่อกี๊ใบ้ให้เเล้ว หวังว่าคงจะเข้าใจนะ!
"ไม่เข้าใจ....บอกซิว่าทำไมไม่ได้..มองตาสิ..หันหน้าหนีแบบนั้นจะไปรู้ได้ยังไง....." ถามซ้ำ พร้อมกับโน้มหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ตาก็จ้องตา เบี่ยงหลบไปทางไหนก็ตามเอาสายตาไปจ้องเค้นคำตอบ
"ก็ถ.....ถอยไปห่างๆก่อนสิเว้ยยย!!!"
โวยวายกลบเกลื่อนความอาย เอ้า!! เทมโปบ้า ถอยออกไปห่าง ๆ ได้ไหม อ๊ะ! ยังจะเข้ามาอีก
หน้าจะชนกันอยู่แล้ว แค่นี้ได้ยินเสียงหายใจแล้ว ถอยออกไปห่าง ๆ หน่อยเห้ออออ
เเล้วจะทำตาวิบวับไปถึงไหน เอาให้ละลายตายไปเลยใช่มั้ย แค่นี้ก็ใจสั่นจะแย่แล้ว!! ฮือออ เกลียดเทมโป เกลียดว้อยเกลียด!!!
"เเน่จริงก็ดิ้นให้หลุด~ถ้าหลุดไปได้ ชั้นยอมให้นายกลับบ้านเลย" เทมโปว่า
"พูดจริงนะ!!" จียงตาโต ดูมีความหวังขึ้นมาทันที โอย คราวนี้กูจะดิ้นให้ดาวเสาร์สะเทือนเลยคอยดู!
"เเต่ชั้นก็มีข้อเเม้นะ..."
"..................."
"ว่าชั้นจะไม่อยู่เฉยๆปล่อยให้นายดิ้นอย่างเดียวหรอก ถ้ามีเเรงจะขยับหนี....ก็เอาเลย...."
พูดจบปลายจมูกโด่งของเทมโปก็ขยับมาซุกไซร้แนบชิดอยู่ที่ซอกคอ ลมหายใจอุ่นร้อนระยะประชิดของอีกฝ่ายทำเอาจียงตัวเเข็งทื่อ.....
กรี๊ดดดดดดดดดด เฮ่ย!ไม่ใช่สิ!! โฮกกกกกกกกกกกกกกกก (ร้องผิดไปหน่อย = =)
อย่ามาไซร้คอ! อย่ามาทำเเบบนี้สิเว้ย!! ไม่จูบปากมันไม่จูบ!! เเต่มันมาไซร้คอ~ อ๊ากกกกก อย่าจูบตรงนั้นสิเว้ยยย!!
เทมโปจูบไปเรื่อย จมูกโด่งสูดเอาความหอมละไล่จากซอกคอระขึ้นไปข้างเเก้ม จากเเก้มฝั่งนี้ก็เปลี่ยนไปฝังจมูกกับเเก้มอีกฝั่ง ก่อนจะไล่ลงมาซุกไซร้แนบชิดอยู่ที่ซอกคออีกครั้ง
"อื้อออ....เทมโป....ไม่~อื้อออ......"
จียงครางอือ.....โอ๊ะ =___= เชี่ย!! เเล้วกรูไปครางทำไมวะเนี่ย!!! จียงเพิ่งนึกได้ว่าดันไปครางห้ามเสียงกระเส่าเเบบนั้น เดี๋ยวก็ไปเพิ่มอารมณ์ให้มันอีก!~
มือเล็กพยายามจะดันอกเทมโปออก เเต่มันไม่มีเเรงขยับมือ มันขยับไม่ได้~ หมดเเรง หมดเเรง~หมดเเรงจริงๆนะ T^T
"เทมโป!......บอกว่าให้หยุดไง!!!"
ร้องห้าม เเต่ไม่เต็มเสียง....เอาไงดีวะ ไม่ได้กลัวนะ ไม่ได้อยากอยู่เฉยๆให้โดนทำอะไรต่อมิอะไรด้วย หน้ามันร้อนวูบ ๆแล้วลำคอก็แห้งผาก จนกลืนน้ำลายแทบไม่ลง พูดอะไรไม่ได้ .. คิดอะไรไม่ออก อยากจะมีเวลาคิดให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้หัวหมุน ไม่รู้จะหลีกเลี่ยงยังไงดี ....
"จียง........."
ไอ้เทมโป ไอ้บ้าอย่า.......
อย่า
อย่ามากระซิบเสียงกระเส่าเเบบนี้ได้ไหม....ใจสั่นว้อยยยย!!!!
ตุบ...
เสียงร่างสองร่างร่วงหล่นจากโซฟา เพราะโซฟาพื้นที่มันเเคบไป ตอนนี้เลยพร้อมใจกันไปกองอยู่กับพื้น
เทมโปละจากซอกคอเปลี่ยนมาจูบที่ปากนุ่ม....ริมฝีปากร้อนเเนบเเล้วเเนบอีก ผละออกเเล้วก็ประทับเเล้วประทับอีก
ไม่ใช่จูบเเรกของวัน เเต่จียงรู้สึกว่าครั้งนี้มันไม่เหมือนจูบครั้งไหนๆ....
จียงอย่าเคลิ้ม!!!!!!!! ท่องไว้ ท่องไว้ หัวไชเท้ายัดรูจมูก!! หัวไชเท้ายัดรูจมูก!!
หัวไชเท้า.....อื้อ เทมโปบ้า หายใจไม่ออกเเล้วหยุดจูบซะทีสิ.......อื้อออ.....หัวไชเท้ายัด....อื้อออออ....จะยัดอะไรก็ช่างเเม่งเเล้ววุ้ย!!
จูบกันอยู่หลายนาที จนมือใหญ่เริ่มปะป่ายเข้าไปในเสื้อยืดของคนด้านล่าง....
จากคนที่คิดจะเเกล้งคนอื่นเล่นๆ อยากทำให้คนขี้โวยวายตกใจเล่นๆ
ตอนนี้เทมโปลืมสนิท....ลืมวัตถุประสงค์ พอได้จูบเเล้วมันหยุดไม่ได้
ไม่อยากทำเเค่นี้.....
อยากทำมากกว่านี้......
อยาก....ทำอะไรๆมากกว่านี้
มือเย็นเฉียบที่เเตะไล้อยู่ที่หน้าท้องทำเอาจียงสะดุ้งเฮือก สติที่หลุดไปเมื่อครู่โดนดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว
ตกใจเมื่อเทมโปเลื่อนมือลงไปถึงขอบชายกางเกง ตกใจจริงๆนะ ตกใจจนเผลอออกเเรงผลักคนที่กำลังเผลอไผลอย่างสุดชีวิต เคลิ้มก็จริง เเต่พอทำไมเทมโปจะทำจริงๆเเล้วมันก็กลัวขึ้นมา ร่างบางลุกพรวดพราดขึ้นและขยับถอยหนี ......
"โอ๊ย!!!........"
จียงแผดเสียงร้องดังลั่น เรียกสติของคนที่กำลังมัวเมาให้กลับมาอีกครั้ง
ไอ้กรรไกรบ้า ไม่สิ ไอ้เทมโปบ้า บ้านเเกทำไมมีกรรไกรอยู่ตรงนี้ละเว้ย!!!
"เฮ้ย เลือดออกด้วย ไหนขอดูหน่อยเร็ว!" เทมโปถึงกับตาสว่างทันที (เมื่อกี๊เมา) ดึงเเขนจียงมาดูใกล้ๆ ร่างบางดันเทมโปให้ถอยห่างก่อนเจ้าตัวจะถลกแขนเสื้อที่มีรอยแผลถลอกขึ้นดูแล้วก็พบว่าเป็นรอยขูดไม่ยาวมากเเต่มีเลือดซึมออกมาที่ปากแผล โหยเเค่นี้เบาะๆ นิ่วหน้ามองที่แขนของตัวเองแล้วก็หันกลับมามองคนที่ทำหน้าตาตื่นยิ่งกว่า ....
เทมโปดูตกใจ...โอยใจเย็นลูกพี่!! เเผลเเค่นี้ไม่ต้องตกใจหรอก เค้าไม่เจ็บซักนิด
เทียบไม่ได้กับการโดนหัวไชเท้ายัดรูจมูกหรอกเชื่อเดะ อันนั้นอ่ะเจ็บฆ่ากันตายได้เลยนะ!
เเหม ทีอันนั้นล่ะเค้าพยายามจะบอกตั้งนานไม่ยอมใส่ใจ =____= ทีงี้ทำเป็น......ชิชะ!
"เพราะชั้นไม่เก็บของให้ดี โทษทีนะ...เจ็บไหม เอามาดูใกล้ๆหน่อย อย่าดื้อได้ไหม..." เทมโปพยายามจับเเขนจียงมาดูใกล้ๆ เเต่จียงก็สะบัดเเขนออกไม่ยอมให้ดู
"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง!! ไอ้เทมโป! ไอ้หื่นกาม! เมื่อกี๊บอกให้หยุดทำไมไม่ฟังวะ!!" คนเสียหายต่อว่า......ไม่ทันสังเกตสีหน้าของคนที่พยายามจะดูแผลที่แขนให้ได้ เมื่อกี๊เกือบไปเเล้วไหมล่ะ มีเลื่อนมือมาที่ขอบกางเกงด้วย! ถ้าหยุดไม่ทันนี่....อ๊ากกก ไม่อยากจะคิด จะทำอะไรบอกกันก่อนสิเว้ยยย กรูตกใจนะเนี่ย! ไอ้บ้าไอ้หื่นกาม!! จียงสะบัดเเขนออกจากการจับกุม ไม่เอา อย่าจับ ไม่ให้จับ บอกว่าไม่เป็นไรไงไอ้บ้า!!
"อยู่นิ่งๆ!!" ร่างสูงสั่งเสียงดุ จียงนี่ยังไงนะ อยู่นิ่งๆให้ดูเเผลหน่อยไม่ได้หรือไง ไม่เข้าใจหรือว่าคนเค้าเป็นห่วง!!
จียงชะงัก~มันสั่งครับ มันสั่ง! อย่ามาสั่งนะ! อย่ามาทำเสียงดุ! นึกว่ากลัวรึไง!!
ถูก! ฮืออออ T^T นิ่งก็ได้วะ
"อยู่นี่ นั่งเฉยๆ ห้ามขยับ! เดี๋ยวจะไปเอาพลาสเตอร์มาให้ เข้าใจไหม!"
หงึกๆ....เผลอพยักหน้าตอบมันไป อ๊ากกกก ควอนจียงอย่าไปกลัวมันเด้! หน้ามันเวลาโกรธโหดเหมือนยากูซ่าก็จริง เเต่มันไม่ฆ่าเราหรอกนะ
หายไปครู่นึงเทมโปกลับมาพร้อมกับพลาสเตอร์ยาในมือ มือใหญ่ฉีกกระดาษซองออกเเล้วก็จับเเขนจียงขึ้นมาเเล้วก็ติดเเผลให้....น้ำเสียงทุ้มเจือความสำนึกผิด
"ขอโทษนะ......ทำนายเจ็บตัวเลย" พูดจบก็ขยับมานั่งนิ่งๆข้างๆ....
"อืม......" จียงตอบเบาๆ.....
"....................."
"....................."
เเล้วต่างคนก็ต่างเงียบ ......
หัวใจเริ่มเต้นตึกตัก เมื่ออยู่ๆความเงียบแบบผิดปกติเริ่มครอบงำ
เฮ้ย เทมโป! ไหงอยู่ๆมาเงียบเเบบนี้ล่ะ! ทำอะไรซักอย่างดิวะ อย่าเงียบเเบบนี้ดิมันทำอะไรไม่ถูกนะ
จะปล้ำต่อ หรือจะยังไง อย่าเงียบเเบบนี้สิ กรูเขินนนน.....เเล้ว ไอ้เทมโปบ้า
เมิงเป็นเมะ กรูเป็นเคะ เพราะงั้นกรูเนี่ยต้องอายคนเดียวสิเฟ้ย! เมิงมาเงียบคู่กันทำไมเล่า!!
สถานการณ์ชักจะเเปลกๆ คนหนึ่งหลุบตาลงมองมือ พลิกมือไปพลิกมือมาอยู่ได้ ในขณะที่อีกคน แกล้งเอามือเกาหัวประหนึ่งไม่ได้สระมาร้อยชาติ....
เอ้า! ไป ๆ มา ๆ ชักเริ่มทำตัวไม่ถูก เอาไงดี...ด่ากันเล่นแก้เขินดีมั้ย..
หรือถามมันตรงๆไปเลยว่าจะเอาไงต่อ จะปล้ำต่อไหม เค้าจะได้เลือกถูกว่าจะทำอะไรต่อไป....
เพราะว่าพอเงียบ ๆ แบบนี้แล้วมัน..มันยังไงดีล่ะ..มันทำตัวไม่ถูกนะ~~!!!
จียงบิดไปบิดมาจนจะเป็นโรคบิดอยู่เเล้ว เเบบเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อกี๊โรมรันกันไปขนาดไหน ภาพเมื่อครู่ถูกฉายย้อนซ้ำไปซ้ำมาในหัวเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน ไม่เคยคิดเลยว่าวันนึงจะเกิดอะไรเเบบนี้ขึ้น....เง๊ออออ เขินเว้ยยย
ฝ่ายเทมโปก็เงียบ....เอาจริงๆเขาเองก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อ ตอนเเรกไม่ตั้งใจจะให้ถึงขั้นนั้นหรอกนะ
เเต่ที่ทำไปเพราะเผลอไผล ห้ามใจตัวเองไม่ได้....เเล้วมันก็....อ่าาา ทำอะไรต่อ พูดอะไรต่อดีวะเนี่ย~!!
"เอ้อ..........." จียงพูดขึ้นทำลายความเงียบ....
"หือ??..........."
"เอ้อ.......คือ คือว่านะ....คือมัน...."
คือมันอะไรดีวะ อยู่ๆก็นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรต่อ คือว่าอะไรไม่รู้ คือว่าอะไร อะไรดีวะ มันคือ....คือว่าอะไรล่ะว้า! คิดไม่ออกเว้ย!!!!
"ก็คือมัน....คือ..........."
"คือว่าอย่ามาพูด ตะกุกตะกัก คือมันคือมันอยู่ข้างๆเเล้วมาทำหน้าเเดงเเบบนี้ได้ไหม เเล้วพูดคือมันคือมันอยู่ได้..... มันยั่วชั้นนายไม่รู้หรือไง...." เทมโปพูดออกมาเป็นชุด....
เอ้า กลายเป็นยั่วมันโดยไม่รู้ตัวอีก~เเต่เมื่อกี๊ยั่วจริงดิ ทำหน้าแบบไหนที่เรียกว่ายั่ว ทำหน้าแบบนี้เหรอ ยั่วคือการพูดเเบบเมื่อกี๊เหรอ......อย่าทำให้วิตกจริตนักสิวะ กูทำตัวไม่ถูกเเล้วนะ อย่าทำให้ต้องหวั่นใจสิ แบบนี้มันเพิ่มความเครียดให้กันชัด ๆ เเล้วนี่มาจับข้อมือกันไว้ทำไมล่ะเนี่ย~
"ก็นายเป็นบ้าอะไรวะ~ ทำไมต้อง....ต้อง......เออ ทำไมต้องมาทำอะไรเเบบนั้นด้วย" พูดอู้อี้...ถามเสียงเบา ก็เทมโปเเหละผิดมาหื่นใส่กันเเบบนี้ได้ไง เเล้วเค้าก็ไม่ได้ยั่วนะ เปล่าซักหน่อย....
เทมโปอมยิ้ม มองคนที่ถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้เอาแต่พยายามแกะข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมให้ได้ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามอง ไม่ยอมสบตา ถามเสียงอ้อมเเอม แต่.......หน้า.........แดงแล้วนะ...จียง ไม่รู้เหรอทำเเบบนี้มันยิ่ง......น่าปล้ำ
เเกล้งเอามือจียงขึ้นมาเเนบเเก้ม เเล้วพูดเสียงจริงจัง....
"ถ้าเอาจริงๆ ที่ทำไปเพราะทนไม่ไหว ก็อยากมีอะไรด้วย อยากกอด อยากจูบ อยากทำมากกว่าจูบ อยาก......."
"อ๊ากกกก พอ พอ พอ!!!" เหมือนโดนมันไล่เเทงด้วยมีดเลยว่ะ ฮือออ เห็นมันเงียบๆเขินๆไปนิดเลยชะล่าใจไปหน่อยกล้าถามมัน ลืมไปว่าปกติตัวตนมันหน้าด้าน พูดตรงได้โล่ อ๊ากกกก พอเเล้ว กรูรู้เเล้ววววววว
วันหลังเขียนเป็นจดหมายเเล้วส่งมาให้กรูอ่านเเทนได้ไหม อย่าพูดต่อหน้าเลย กรูทำใจฟังไม่ได้ กรูเขินนนน!!! วันหลังติดต่อกันทางอีเมลล์เหอะ เล่น MSN ก็ได้ เมิงมีอีเมลล์กรูไหม เดี๋ยวจดให้....
"นายก็เป็นเเบบนี้ พูดตรงเเบบนี้ รู้ไหมว่ามันทำตัวลำบากนะเว้ย!!!"
เทมโปเงียบไป...... ร่างสูงดูจริงจังขึ้น เขยิบเข้ามาใกล้.....เเล้วพูดเสียงนิ่ง....
"ชั้นเข้าใจที่นายกำลังสับสน เพราะว่าเราเป็นผู้ชายทั้งคู่...."
เปล่า อันนี้กรูทำใจได้เเล้ว ไอ้ที่กรูสับสนมันเรื่องเจ็บเหมือนหัวไชเท้ายัดรูจมูกมันเรื่องจริงไหมต่างหาก....
"จริงๆ ชั้นก็เคยสับสนเเละหนีความจริงมาเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบนาย...."
อ่ะเหรอ เเต่ไม่เเปลกหรอกเทมโป จะตอบให้....เพราะควอนจียงหน้าตาดี~
"ชั้นไม่ได้ชอบผู้ชายคนไหนก็ได้นะ....ชั้นชอบเเค่นาย...."
เง๊อออ รู้เเล้ว รู้เเล้วจะย้ำทำไมนักหนาเนี่ย~ -/////-
"ชั้นจะไม่เรียกร้องเอาอะไรอีก....ตอนนี้ก็เเค่อยากรู้ว่านายคิดเหมือนกันหรือเปล่า....ได้ไหมจียง ตอบชั้นหน่อยสิ"
.
.
.
".........................."
เงียบ.....จียงเงียบ ไม่มีคำตอบ
ชอบไหม...ก็ต้องชอบสิ......ยอมให้ทำอะไรตั้งหลายอย่างนี่ยังสงสัยอะไรอยู่อีก
เเต่คนบางคนไม่สามารถพูดตรงได้อย่างที่ใจอยากจะพูดนะ...ไอ้เทมโปงี่เง่า~
เทมโปรอคำตอบอยู่นาน คนตัวเล็กกว่าก็ไม่มีทีท่าเปิดปากพูดออกมาเสียที.....
เทมโปถอนหายใจยาว....
"ไม่เป็นไร....งั้นเดี๋ยวจะขับไปส่งบ้าน.....ขอโทษที่ทำให้นายยุ่งยาก"
อ้าว ไหงตัดใจง่ายขนาดนั้นล่ะ....จียงงงเป็นไก่ตาเเตก ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองทันที.....
เเล้วดูมันตัดพ้อ ทำหน้าเหมือนญาติกอลลิล่าเสีย~ดูมัน ดูมัน คิดว่าจะง้อหรือไง...
เทมโปลุกขึ้นไปหยิบกุญเเจรถ เอ้าเฮ้ย เอาจริงดิ เทมโปเดินออกนอกบ้านไปเเล้ว กำลังกดปุ่มรีโมทให้ประตูรถเปิด...
เทมโปเปิดประตูฝั่งคนนั่งค้างไว้ เเล้วหันมามองจียงที่เดินตามออกมา....สายตาตัดพ้อนั่นไม่ทำให้จียงสะเทือนหรอก!
เออ กลับ! กลับก็ดี! กลับก็ปลอดภัยกับชีวิต ใครจะสน เทมโปจะงอนก็งอนไปสิ~! ไม่ใช่ความผิดเขาซักหน่อย!!!
"ชั้นจะพาไปส่งบ้าน ไม่ได้ลืมของอะไรนะ......"
"............."
เทมโปกำลังจะตัดใจปลงอยู่เเล้วเชียว วันนี้คงไม่ได้นอนกอดจียงเเน่ๆ....ร่างสูงเงยหน้ามามองคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า
จียงก้มหน้ามองพื้นราวกับว่ามันมีอะไรน่าสนใจนักหนา.....ก่อนจะเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก....
"เอ่อ........คือ บ้านมันอยู่ไกล เเต่ตอนนี้หิว หิวเเล้ว....อยากกินมาม่า ไหนว่าจะทำให้ไง เเล้วกินเสร็จก็คงง่วง....คงขี้เกียจไปไหน งั้น.....วันนี้ชั้นนอนนี่เเหละ....นะ"
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
"อ๊ากกกกกกกก พี่เเทยังบ้า ผมจำได้นะว่าเราผ่านบ้านหลังนี้มา 4 รอบเเล้ว"
คนเป็นน้องเล็กเเทบดิ้นเร่าๆเมื่อสังเกตุว่ารถขับผ่านบ้านหลังนี้ที่จำได้มาเป็นรอบที่สี่เเล้ว~
ของมันเเน่น่ะสิ ก็เเทยังขับวนรอบหมู่บ้านถ่วงเวลามา4รอบเเล้วนี่หว่า ค่าน้ำเเพงบานเบอะเดี๋ยวจะไปเบิกจากพี่เทมโป~
อ้างว่าไม่ได้มานานเลยจำทางไม่ค่อยได้ไม่ใช่เรื่องเเปลก ปกติเเล้วพวกเค้าทั้ง 5 คนนอนบ้านเดียวกัน มีพี่เทมโปนี่เเหละที่บางครั้งก็กลับมานอนบ้านตัวเองในพักหลังๆ เเล้วถ้าสุดท้ายพี่เทมโปยังไม่เผด็จศึกไอ้จียง เค้านี่เเหละจะหาอะไรมาทุ่มไอ้พี่ใหญ่โทษฐานทำให้คนอื่นเสียเวลาเปล่า คนเขาอุตส่าห์ตั้งใจช่วย....
.........ล่ะมั้ง~
เเทยังบอกตัวเอง ที่เค้าทำไปเพราะอยากจะช่วยพี่เทมโปหรอก
ใช่!! ไม่ใช่ทำเพราะอยากให้ซึงริมันตัดใจจากจียงหรอก~ ใช่ เพราะเเบบนั้นเเหละ ใช่!!
ตอนนี้เเดซองหลับไปเเล้ว นอนเหยียดยาวอยู่เบาะหลัง.... ทิ้งให้เขาโดนน้องเล็กมันบ่นอยู่คนเดียว ซึงริบ่นเรื่องไม่ถึงบ้านเทมโปมาตลอดทาง ดีหน่อยลงไปซื้อขนมมาอุดปากก็เงียบไปพัก ตอนนี้ขนมหมดกลับมาบ่นอีกเเล้ว
"ตกลงเราหลงจริงๆใช่ไหมเนี่ย!! โธ่เว้ยยย เเล้วมือถือพี่ทำไมไม่หัดเติมเงินให้มันเยอะๆ พี่เเดซองก็ไม่ได้เอามือถือมา พึ่งไม่ได้เลย!!"
ถ้าเป็นปกติ เเทยังคงหันไปตบบ้องกะโหลกไอ้น้องเล็กเเล้ว บ่นจริงจริ๊งงง!! เเต่ช่วงนี้รู้ดีว่าอยู่เฉยๆดีกว่า เเตะหน่อยก็สปาร์ค เพราะงั้นเเทยังเลยเอาเเต่นิ่ง....
จะว่าไปซึงริมันส่งไปหลายสิบข้อความ เงินหมดก็มาโกรธเขาอีก ทีโทรศัพท์ตัวเองยังไม่เคยเติมเงินเลยไม่ใช่หรือไง
เเทยังอยากจะบอกไอ้น้องเล็กนี่เเทบตาย ไอ้ข้อความที่ส่งไปน่ะมันจะช่วยอะไรได้ซักเเค่ไหนเชียว
บทคนมันจะมีอะไรกันมันก็มีไปเเล้ว ต่อให้เปลี่ยนจากหัวไชเท้ายัดรูจมูกเป็นเสาเข็มยัดรูจมูกไอ้จียงมันก็บ่ยั่นหรอก
เเล้วเมื่อไหร่จะเลิกบ่น~ ลงไปซื้อขนมอุดปากอีกทีดีป่ะวะ!
ไม่ทันจะคิดอะไรต่อ เเทยังก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเอนลงมาที่ตักของเขา...
พอเห็นว่าเป็นเจ้าของผมนุ่มสีดำขลับก็เเทบจะเหยียบเบรคให้รถหยุดจอด ดีนะบังคับตัวเองทัน
ดวงตาปรอยปรือของน้องเล็กค่อยๆปิดลงเเบบเหนื่อยๆ ร่างโปร่งหาวก่อนจะพูดเสียงอู้อี้....
"อื้อ ง่วงเเล้ว........ยืมตักหน่อยนะพี่.......ถึงเเล้วก็ปลุกเเล้วกันนะ......."
ตายห่า~.........เเล้วเเทยังจะมีเเรงขับรถต่อหรือเปล่าเนี่ย~!!!
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
TBC
ตอนนี้ไม่มีเทเว่น ทบไปประโคมตอนหน้าเเบบเน้นๆเลยเเล้วกัน
จริงๆตอนนี้เขียนยาก อ่านเเล้วรู้สึกเเปลกๆหรือเปล่า หมายถึง เราว่าตอนนี้มันเน้นไปทางหวานมากกว่าจะคอมมะดี้ไง เเล้วฟิคสไตล์นี้ ไม่รู้ว่าเเต่งฟีลหวานเเบบนี้เข้ากันรึเปล่านะ อ่านเเล้วขัดๆ รู้สึกเเปลกๆ หรือมันหวานไปไม่เข้ากับเรื่องนี้ก็ติงกันได้นะ...อยากรู้จริงๆอ่ะจ้า จะได้เอาไปเเก้ไข (ไม่รู้จะเข้าใจคำถามกันไหม เราอธิบายไม่ถูก)
ใครที่กำลังโอดครวญว่าทำไมเทมจีไม่มีอะไรกันซะที มันเร็วไปๆ 555+ สัญญาว่าต้องมี ลองอีจีรุ้ว่าไอ้หัวไชเท้าไม่ใช่เรื่องจริง เทมโปคงโดนไล่ปล้ำเองเเหละ 555+ ขอบคุณทุกคอมเมนท์ล่วงหน้าค้าบ
ตอนนี้สั้น ได้เเค่นี้เเหละ =___= จะเเต่งให้สวีทกันที อีนี่จิ้นเหนื่อย
ตอนนี้มึงกรูกระจาย เคะช้านเป็นทอมมาก 555+ = =
เเง T^T คิดถึงจียง ช่วงนี้ไม่ค่อยมีงานให้ตามเลย~เศร้า รอคอยคอนเกรทออกกกกก
......
( รึป่าว ? )
แทบคลั่งตาย
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ขนาดนั้นกันเลย
เล่น MSN ก็ได้ เมิงมีอีเมลล์กรูไหม เดี๋ยวจดให้....
โอเค จี จดมาเลย
กร๊ากกกกกกกกกกกกก
พี่เทมหื่นเองรึป่าว ? ถึงมอองว่าจียั่ว
แต่จีก็ยั่วจริงๆอ่ะ
กร๊าซซซซซซซซซซซซซซ
น่ารักกันทั้งคู่ ละลาย
กรั่กกรั่ก จี หิวมาม่ามากินนี่ก็ได้นะ
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
พี่แท ถ่วงเวลาน้องแบบนี้
เจอน้องหนุนเข้าให้
ทำอะไรไม่ถูกเลยอ่าดี๊
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
พึ่งรู้วว่าน้องก็ชั่งสังเกตุเหมือนกันนะ
ถึงรู้ว่าวนมา 5 รอบแล้วเนี่ย
5555555555+
แล้วมีที่ยังไม่รู้ด้วยรึป่าว ?
คึคึคึคึ~
น่าร๊ากอ่าแป้ง เค้าจะละลายตาย
ตอนนี้ถึงจะไม่ฮามาก แต่หวานมาก
ละลายตาม มดกัดคันทั้งใจแล้ว
กร๊ากกกกกกกกกกกกก
ตอนหน้าแทเว่นๆ
คึคึคึคึ
อยากอ่านแร้ววววววววววววว
อยากให้รอนานน๊าแป้งน๊า
เด๋วจะลงแดงตาย
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
( ยังได้คนแรกรึป่าว ? )
#1 By [ ♥ ♀ ‡ P e a K ‡♀ ♥ ] on 2008-02-17 23:55