Bigbang's fiction By diy

::::: diystory.exteen.com :::::  

คำเตือน เรื่องนี้เป็นชายรักชาย รับไม่ได้ก็ปิดไปนะคะ 

คุยกันก่อน....

คลิกที่ -> http://bigbangfic.exteen.com/20080120/opv-fic-bigbang-ep1-5 

เพื่อดูโอพีวีประกอบฟิคที่เราทำค่า เมื่อวานนั่งทำทั้งวันเลย ใครดูเเล้วเป็นยังไงบ้างก็ติชมได้นะคะ ^^

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์ค่า ซึ้งใจจริงๆมีคนมาอ่านเเล้วเมนท์ให้ขนาดนี้ ฮ่าๆ มีความสุข กรั่กๆ

ตอบเเทนสำหรับคอมเมนท์ดีๆครับ...ตอนนี้เลยยาวเป็นพิเศษหน่อย (เหรอ???...)

ขอบคุณอีกทีค้าบ อย่าลืมทักลืมเมนท์ตอนนี้กันนะ อ่านให้สนุกนะค้าบ บายๆ 

Ep 8

หล่ออ่ะ~อะฮั้ง *ซบอกป๋า*

ถอดเเว่นก็หล่อ -///-

อุเคะของป๋า วะฮาฮ่า (กล้ามพอกัน = =)

.

.

EP 8 

เดี๋ยว!!!.....นี่ไม่ได้อยู่ในเเผนที่ตกลงกันไว้นะเว้ย!!!......

อยากจะตะโกนเเบบนั้นออกไป เเถมด้วยการเขวี้ยงรองเท้าใส่หัวไอ้ชิพที่มันเจือกเอาจียงไปโดยไม่ได้บอกกล่าว

ไอ้ทรยศเอ๊ย! ถ้าไม่ติดว่าไม่มีรองเท้าเพราะกำลังเเต่งตัวเป็นตัวมาสคอตอยู่ล่ะนะ ไอ้เทมโปมันตายคาคอนเวิสต์เเน่!

ทั้งๆที่ตกลงกันไว้ว่าจะใส่ชุดมาสคอตมาเเกล้งไอ้พวกนี้ให้กระเจิง เเต่ไอ้เทมโปดันลักพาตัวจียงหนีเอาตัวรอด!!

โว้ยยย ทิ้งให้กรูเผชิญหน้ากับอิมเเทบินคนเดียวในสภาพอุบาทว์เเบบนี้ กลับไปเมิงตายเเน่ไอ้ชิพ!!

สรุปชเวดองอุคเป็นเดล....เพราะเดลหน้าตาดีกว่า ดูดีมีสกุลกว่า เเละฉลาดกว่าชิพ...(ล่ะมั้ง)

เเล้วไปเอาชุดพวกนี้มาจากไหน?

กำลังคิดว่าพวกเขาไปดักตีหัวพวกคนใส่ชุดมาสคอตเเล้วขโมยมาล่ะสิ
หึ...ขอโทษนะครับ! อะไรสถุลเเบบนั้นเขาไม่คิดจะทำหรอก....!!

ชเวดองอุคมีกะตังค์!! เเละคุณหญิงเเม่บอกว่าอยากได้อะไรให้ใช้เงินฟาด!!
เพราะงั้นคงรู้เเล้วใช่ไหมว่าไปเอาชุดมาได้ยังไง....

เออนั่นเเหละ เเต่ตอนนี้มันดูไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่าไหร่ .....เพราะประเด็นคือไอ้ชิพเเม่งทิ้งกรู =_____= (เงินค่าชุดกรูก็จ่าย....)

อ๊าก! ทำไงดี ไม่ได้เตรียมใจไว้กับการเผชิญหน้ากับอิม เเทบินตามลำพัง
เเถมหลังสถานการณ์การเเบกคนหนีไปต่อหน้าด้วยนะ ทำอะไรต่อไม่ถูกเลยว้อยยย!!!

ชเวดองอุคไม่ใช่คนโง่ ปกติเจอเหตุการณ์อะไร เขามักจะเอาตัวรอดไปได้อย่างดีเสมอ

ชเวดองอุคไม่ใช่คนโง่ ขอย้ำอีกครั้งเพื่อความเข้าใจอันดี ....เเต่เเค่ต่อหน้า อิม เเทบิน ความสามารถในการคิดจะบั่นทอนลงไป 50 เปอร์เซนต์เท่านั้นเอง

ฮือ....เเล้วเค้าจะทำยังไงต่อไปดีล่ะวะเนี่ย  T T หรือเค้าควรเดินเข้าไปหา เเล้วเนียนเข้าไปพูดกับพี่เค้าดีว่า...

"พวกผมเป็นร้อยตำรวจเอกปลอมตัวมา เพื่อนคุณเป็นผู้ต้องสงสัยว่าขนยาเสพติด ตอนนี้เราเลยคุมตัวไปสอบสวน"

ดีไหมวะ T T......เเต่พี่เเทบินคงเชื่ออยู่หรอก

เพราะดูท่าเเล้ว ท่าทางพี่เค้าจะไม่โง่ เห็นได้จากการที่ยืนนิ่งไม่วิ่งตามเทมโปที่เเบกจียงไปต่อหน้าต่อตา
เเถมตอนนี้ยังมายืนจ้องเขายิ้มๆราวกับมองทะลุผ่านชุดมาสคอตไปได้ว่านี่คือ ชเวดองอุค อีกต่างหาก!!

ชเวดองอุคไม่ใช่คนโง่...ขอย้ำรอบที่สาม เเต่หลายครั้งก็เเอบคิดเสมอว่า อิมเเทบินฉลาดกว่านัก

ฉลาด....ข้อดีข้อที่หนึ่งของอิม เเทบิน

หล่อ....ข้อดีข้อที่สองของอิม เเทบิน

รวย.....ข้อดีข้อที่สาม...เเละ...

เจนเทิลเเมน....ข้อดีข้อที่สี่เเละเป็นข้อดีที่ เค้าเกลียดที่มีมันอยู่ในตัวพี่ชายคนนี้ที่สุด!!

เอาเเต่ใจ ยอมรับเลยเเหละว่าตัวเขาเองเป็นคนเอาเเต่ใจมาก...เเต่พี่เเทบินก็ตามใจเสมอ

หน้าตาไม่ได้ให้เล้ย! หน้าเหมือนถ้าขัดใจคงโดนฆ่าปาดคอ เเต่จริงๆเขาพูดอะไรกลับยอมตามใจหมด
ไม่ได้ตามใจเเบบธรรมดาด้วยนะ เเต่พี่เเทบินตามใจเเบบสากกระเบือยันเรือรบ จนบางทีเขาก็ตกใจเหมือนกันว่าทำไมยอมกันจังวะ!

มีบางครั้งรู้สึกว่าดีใจ....เเต่พอมองดีๆเเล้ว....พี่เเทบินก็ไม่ได้ใจดีเฉพาะกับเขาคนเดียว....ก็เป็นกับน้องทุกคนเเหละวะ!!
โดยเฉพาะกับพวกผู้หญิง! อันนี้เเหละที่น่าหมั่นไส้!!

ชิท.........!!!!!!!!!!!!!!!

"เป็นอะไรก็ได้ที่ดองอุคให้เป็น......"

โกหก~ อมท่านประธานยางกูลมาพูดก็ไม่เชื่อ! เขาไปอยู่ที่อเมริกาก็ไม่รู้ว่าปิดบังอะไรเขาไว้บ้าง
เเล้วรูปที่เทมโปเอามาให้ดูนั่นมันจูบกับผู้หญิงชัดๆเลยนะ! ปากต่อปาก! เห็นจะจะ!

ไอ้โปเกมอนสำส่อนเอ๊ย!

เเต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่านี่ไม่ได้หึงนะ ...เเต่ที่โมโหเพราะว่าหมั่นไส้ต่างหาก!
อยากจะไปกับใครก็เชิญ อยากจะจูบกับใครก็ช่างเฟ้ย! บอกเเล้วไงว่าเค้าไม่ได้เป็นอะไรกับอิมเเทบินว้อย!

เเฮ่ก...ก เหนื่อย =___=
พอเเระ....บ่นพอเป็นกระสัย (ชั้นว่านี่กระบุงเเระเว่น = = )

ร่างโปร่งยืนเป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่อย่างทำอะไรไม่ถูก รู้สึกเสียความเป็นตัวเองนิดๆ เพราะปกติไม่มีหรอกที่คนมั่นใจในตัวเองอย่างเขาจะมาทำอะไรไม่ถูกเเบบนี้

โชคยังดีที่ไม่มีเด็กคนไหนมาเกาะเเกเขาเลย สงสัยเพราะว่าไอ้ตัวก่อนหน้ามันสร้างวีรกรรมเอาไว้ เด็กพวกนี้มันเลยกลัวว่าเค้าจะเเบกพวกมันวิ่งเหมือนเทมโปล่ะมั้ง
จริงๆมันก็ดีนะ ไม่อยากให้มีคนมาสนใจนักหรอก เพราะเเค่ไอ้ผู้ใหญ่ตัวโตมายืนหัวเราะจะเป็นจะตายอยู่ตรงหน้าเนี่ยก็น่าอายจะตายอยู่เเล้ว

เเทบินหยุดหัวเราะ เเล้วใบหน้าหล่อคมของคนตรงหน้ายื่นมาใกล้ๆกับจมูกเจ้าตัวมาสคอต....ทำหน้ากวนส้นเท้าก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

"ไง.....เดล"

นั่น...บอกเเล้วว่าฉลาด มีการเเยกชิพกับเดลออกด้วย ............เเต่ไม่น่าเชื่อว่าหน้าเเบบนี้ดูการ์ตูน = =

"เอ...พูดผิด จริงๆต้องทักว่า ไง ดองอุค สินะ...."

ชิท! ทีล็อตเตอรี่ซื้อไม่เคยถูกเเบบนี้วะ รู้จริงๆด้วยสินะ....

สีหน้าของพี่เเทบินเจ้าเล่ห์ เสียงหัวเราะก็ดูน่าหมั่นไส้ นี่ขนาดใส่เเว่นตาสีชายังเห็นเลยว่าดวงตากำลังล้อเลียนเขาอยู่ขนาดไหน

ร่างสูงเขยิบเข้ามาใกล้ ทำไมรู้สึกเหมือนมีเรด้าทะลุผ่านชุดตุ๊กตามาได้เลยวะ....ดองอุคถอยหลังไปสองสามก้าวโดยอัตโนมัติ

ปุจฉา.......ชเว ดองอุคควรจะทำอย่างไรต่อไป

ก. บอกพี่เขาไป ว่าผมเป็นร้อยตำรวจเอกปลอมตัวมา

ข. ยอมรับไปเลยว่าเขาคือดองอุค

ค. ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เเล้วบอกว่าผมเป็นพนักงานเเจกลูกโป่ง

วิสัชนา.....

ไม่เอาซักข้อเว้ย! มันผิดคอนเซป! เเต่ละข้อป๊อดทั้งนั้น! ชเวดองอุคไม่ทำให้เสียเซลฟ์!!

คุณหญิงเเม่สอนไว้ว่า เกิดเป็นลูกผู้ชายต้องกล้าหาญ!! ชายชาติทหารถ้าผ่อนผันไม่ได้ ค่อยไปขึ้นทะเบียน (ไม่เกี่ยว = =)
เพราะงั้นมันต้องเผชิญหน้ากันเเบบลูกผู้ชาย! เเมนๆว้อย!

คิดได้ดังนั้นมือใหญ่หนาเพราะสวมชุดตุ๊กตาจึงเหวี่ยงหมัดไปเสยคางรุ่นพี่ที่เดินตรงเข้ามาหาเเบบไม่พูดพร่ำเพลง ร่างสูงเซไปทางด้านหลังเพราะไม่ทันตั้งตัว

เเทบินดูตกใจไม่น้อย คงคาดไม่ถึงว่าเขาจะทำเเบบนี้ จริงๆไม่อยากทำร้ายร่างกายหรอกนะ
เเต่หมั่นไส้ มีอะไรไหม! ไม่เกี่ยวกับเรื่องรูปที่เทมโปเอามาให้ดูหรอก...เเต่หมั่นไส้เรื่อง...เอ่อ เอาเถอะ! เอาเป็นว่าก็ต่อยไปเเล้วอ่ะทำไงได้...

เเต่ว่าโอ๊ะ =___= ก็ว่าไม่ได้ออกหมัดเเรงนะ ทำไมพี่เขาดูเจ็บจังวะ

เเทบินหันหน้ามาทางคนที่อยู่ๆก็มาต่อยด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ....มือใหญ่ลูบคางที่โดนต่อยไปมา ท่าทางจะเจ็บอยู่เหมือนกัน....
ร่างสูงเลื่อนมือไปถอดเเว่นตาสีชานั่นออก ก่อนที่ดวงตาคมจะจ้องมองมาที่เค้า....ดูโกรธนิดๆเเบบที่เค้าไม่เคยเห็น....
ปกติเอาเเต่ใจขนาดไหน พี่เเทบินยังไม่เคยโกรธเลยนะ....หรือว่านี่จะทำเกินไปจริงๆวะ....=__=

เเล้วพอถอดเเว่น เเม่งดูเถื่อนกว่าเดิมอีก T_____T โคตรน่ากลัวเลยอ่า

"ดองอุค.....!"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ร่างสูงย่างเท้าเข้ามาใกล้ ท่าทางจะโกรธจริงๆด้วย....ร่างโปร่งชะงัก...ไม่ได้กลัวนะเเต่มัน....

ฮือ เดี๋ยวเด้!! ขอนึกก่อนถ้าเจอสถานการณ์เเบบนี้คุณหญิงเเม่สอนไว้ว่ายังไงวะ!!!

"เฮ้ย!!!!"

ตุ๊กตาตัวหนาถูกยกอุ้มตัวลอยโดยร่างสูงใหญ่ขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย ราวกับว่าเจ้าเดลนี่มันเบาเสียเหลือเกิน
เเละเเทบินก็ทำอย่างเดียวกันกับเทมโป เพราะตอนนี้กระรอกเดลห้อยต่องเเต่งอยู่บนบ่าเเกร่งเรียบร้อยเเล้ว...........
ชิท! เซเมะค่ายนี้มันจัดการเคะวิธีเดียวกันหมดเลยหรือยังไงวะ!

ร่างโปร่งดิ้นอย่างลำบากเพราะอยู่ในตัวตุ๊กตา....ทุบตีเท่าไหร่รุ่นพี่ตัวโตคนนี้ก็ไม่สะเทือนเลยซักนิด

"ไปอยู่อเมริกาเเล้วดื้อกว่าเดิมอีกนะ!!...."

ไม่พูดเปล่า เเทบินเดินเเหวกฝูงเด็กๆพาดองอุคออกไปนอกวง.......เสียงร้องโวยวายดังออกมาจากตัวมาสคอตเเต่ดูท่าคงไม่มีใครช่วยได้

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก ปล่อยนะเว้ยไอ้ปิกาจู้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เเทยังกำลังหงุดหงิด.....

เเทยังกำลังเครียด......

เรื่องที่ตามไอ้ตัวชิพมังค์เเบกไอ้จียงไปไม่ทันนั่นไม่ใช่สาเหตุ จียงมันไม่ตายหรอก เขารู้....

ลำพังสมองชาญฉลาดอย่างเเทยัง พอจะเดาได้หรอกน่ะว่าไอ้ตัวชิพที่เเบกจียงไปคือพี่เทมโป
เเละไอ้ตัวเดลที่ยืนจังก้าอยู่หน้าพี่เเทบินเมื่อกี๊นี้คือพี่ดองอุคสุดหล่อ....

อย่าดูถูกนะ เเทยังเเยกออกว่าตัวไหนเป็นชิพ ตัวไหนเป็นเดล
ถึงตอนเด็กๆเขาจะขลุกอยู่เเต่กับดนตรีไม่ต่างกับจียงก็เถอะ เเต่เขาก็ดูการ์ตูนนะไม่เหมือนจียงหรอก

เเต่อันที่จริง.....สาเหตุที่ไม่ตามไอ้ชิพเเบกจอมมารบูไป เพราะดูท่าไอ้เดลปะทะปิกาจู้ตรงนี้มันดูจะเร้าใจกว่าเยอะต่างหาก

จะมีโอกาสไหนจะได้เห็นศึกปะทะกันของรุ่นพี่ที่เคารพรักเเบบตอนนี้ได้อีก.....เเถมอยู่ในสภาพปัญญาอ่อนทั้งคู่ด้วย =____=
พอคิดสะระตะความน่าสน เเละช่างน้ำหนักความมันส์ดูเเล้ว.....ทำให้เพื่อนที่ดีอย่างเเทยังเลือกเเล้วว่าจะตัดหางปล่อยวัดไอ้จียงมันไป

เเต่ไอ้ที่เล่ามาข้างบนก็ยังไม่เกี่ยวอะไรกับที่เขากำลังหงุดหงิดอยู่ดี
เเละถึงพี่เเทบินจะจัดการเเบกพี่ดองอุคไปเคลียร์ด้วยท่าทางเหมือนอุ้มไปฆ่านั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เค้าหงุดหงิดเหมือนกัน

เเทยังไม่ได้เพิ่งคิดมากเมื่อไม่กี่นาทีที่เเล้วหรอกนะ เเต่ว่าเป็นมาตั้งเเต่ตอนในร้านไอศครีมเเล้วต่างหาก
สาเหตุก็เพราะไอ้จียง!! เพราะไอ้เวรตะไลจียงคนเดียวเลย เพราะมันนั่นเเหละพูดจาชวนให้คิด!!~

ไอ้การที่เค้าเเกล้งไอ้น้องเล็กเพราะมันสนุกดีต่างหาก ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเเบบนั้นเลยนะโว้ย! เเล้วทำไมต้องมาทำสายตาล้อเลียนด้วย!!

เพราะมัน! เพราะมันคนเดียว! สับสนคนเดียวไม่พอมาทำให้คนอื่นเขาสับสนตามอีก!!

จริงอยู่ที่เค้าเคยคิดว่ามักเน่มันขี้อ้อนน่ารักดี บางทีเค้าก็คิดว่าอยู่กับไอ้น้องเล็กเเล้วมันสนุก
เเล้วมันก็ใช่ที่บางครั้งเค้าหมั่นไส้จียงที่กกตัวป่วนไปนอนกอดคนเดียวอยู่เป็นประจำ
เเถมยังชอบไปนัวเนียน้องเเล้วทำให้เด็กมันหลงรัก เเต่เจือกเมะไม่รอดเเล้วหนีไปเคะให้เทมโปซะงั้น = =
ก็หมั่นไส้มันอยู่หรอกนะ เเต่ก็เเอบคิดว่าดีเเล้ว มักเน่มันจะได้ไม่หลงผิด

เเต่ทั้งหมดนั่นไม่ได้เเปลว่าเค้าชอบซึงริโว้ย!!

เเทยังหนักเเน่นเข้าไว้!! เเกต้องหนักเเน่นเข้าไว้ อย่าเขวเพียงเพราะไอ้จียงมันพูดพล่อยๆเด็ดขาด!

เขาไม่ได้ชอบผู้ชาย! ไม่มีทาง!  ไม่มีทาง!!!!!!!!!

"พี่!! พี่จียงหายไปไหนอ่ะ!!!"

เเทยังสะดุ้ง.....เพราะคิดอะไรเพลินๆอยู่ๆก็มีคนมาขัดจังหวะเเบบนี้ หันไปมองซึงริที่ถามหาจียงเเล้วรู้สึกเหนื่อยใจพิกล.....นี่ความรู้สึกช้าหรือว่ามัวเเต่สอนเด็กเต้น MORE MORE ฟะ = = ถึงเพิ่งสังเกตว่าจีมันหายไป .....ไอ้เด็กนี่ชอบจียงมันเเน่ป่ะวะเนี่ย

"พี่เเล้วเมื่อกี๊พี่เเทบินเเบกตัวมาสคอตไปทำไมอ่ะ...." เเดซองตามมาสมทบเเล้วถามตาหยี โอยไอ้น้องเมื่อกี๊เขาจะต่อยกันตายอยู่เเล้ว นี่ไม่ได้สนใจกันเลยรึ?

"พี่ถามทำไมไม่ตอบอ่ะ!" ซึงริเขย่าตัวพี่ชาย อ๊า~พี่จียงหายไปไหน หายไปไหนเนี่ย!!

เเทยังสะบัดมือน้องออกอย่างตกใจ......ไม่รู้ทำไม เเต่มันสะบัดไปเองอ๊า T^T

".........." ซึงริอึ้ง

"โทษทีๆ...= = ตกใจไปหน่อย" ตบบ่าน้องชายปุๆ....ก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็วเพราะรู้สึกว่ากระเเสอะไรมันเเล่นปร๊าด....อูย......สปาร์ค

T_____________T

ตายห่าเเล้วเกิดอะไรขึ้นกับกรูวะเนี่ย

"จียงเอ่อไป.......ไปห้องน้ำ"

บอกความจริงมันไป มันจะโวยวายลั่นสวนสนุกให้วุ่นเสียเปล่าๆเพราะงั้นโกหกไปดีกว่า.....ว่าเเต่ ตกลงเค้าเป็นอะไรกันเนี่ย T^T

"โหย!........." ซึงริทำท่าจะโวยวาย เเต่หันไปเห็นอะไรบางอย่างในมือพี่ชาย

เมื่อกี๊พี่เเทบินซื้อเเจกทุกคน......เเต่เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่เลยทำให้ไม่ได้กิน....ท่าทางมันใกล้จะละลายเเล้วเเต่ดูท่าซึงริจะไม่เกี่ยงเรื่องนั้น...ตาปริบมองไอติมในมือเเบบอ้อนๆ....

"อ่ะ....เอาเปล่า"

"อ๊า! พี่เเทยังสุดยอดเเมนเลยพี่!!" ซึงริคว้าหมับ  ชื่นชมอย่างกับการเสียสละไอติมให้เป็นสิ่งที่ลูกผู้ชายพึงกระทำ.....ก่อนจะวิ่งไปเล่นกับเเดซองต่อ

เเต่เเมนอะไรล่ะวะ......เค้าเนี่ยชักไม่ค่อยเเน่ใจกับคำนี้เเล้วเหอะ!!

เเทยังเอามือไปจับตรงตำเเหน่งหัวใจ.....รู้สึกได้เลยว่าอะไรบางอย่างมันเต้นเเรงขึ้น

อย่าบอกนะว่า..................

=__________=

ชิท!!......เวรเเล้วไหมล่ะ..........................เเบบนี้อันตรายเเล้วสิกรู

+++++++++++++++++++++++++++++++

เดี๋ยว....

เดี๋ยวก่อนนะ....

คิดเเล้วคิดอีก คิดทวนซ้ำอีกเป็นรอบที่เเปด เอาตีนก่ายหน้าผากคิดก็ยังคิดไม่ตก
ว่าตกลงที่ไอ้เทมโปมันมานั่งงอนเค้า  มันเป็นความผิดของควอนจียงตรงไหนวะ!!

หลังจากจูบเมื่อกี๊เทมโปมันก็นั่งทำหน้าบึ้งเป็นไดโนเสาร์ไร้ญาติอยู่ได้....
มันชวนให้สงสัยจริงๆเลยเชียว ว่าจริงๆเเล้วเป็นใครที่ควรจะโกรธกันเเน่

ถามหน่อยเถอะว่าใครกันที่มายกเลิกนัดมากินช็อคโกเเลตพาเฟ่ถ้วยเดียวกับผู้ชายคนอื่นก่อนวะ!
เเล้วใครที่ตัวโตอย่างกับกอลลิล่าเเต่เดินหนุงหนิงเล่นเครื่องเล่นกับคนอื่นก่อนล่ะ!
เเล้วที่สำคัญใครกันที่มันเเบกเค้าขึ้นบ่า วิ่งมาซะที่ลับตาคนเเบบนี้ หัวใจไม่วายตายก็บุญเเค่ไหนเเล้ว!!

สรุปเเล้วคนที่ควรเป็นฝ่ายงอนให้มันง้อน่ะ มันคือควอนจียงไม่ใช่หรือไง!! เเล้วนี่อะไร....

เฮ้อ......

ส่วนเหตุผลที่ทำให้คนตัวโตมันงอนเขาน่ะเหรอ....

"นายเดินจับมือกับพี่เเทบิน"

นี่หนึ่งล่ะ.......โธ่! ก็พี่เขาจับเองนี่! เค้าจะเเกล้งนายน่ะเเหละไอ้บื้อ!

"เเล้วนายก็หน้าเเดงกับพี่เเทบินด้วย!"

นี่สอง.....เเต่เอิ่ม....อันนี้ก็.....เเหมก็เพราะเเว่นตาอ๊า....ก็อิมเเทบินใส่เเว่นตาอ๊า -*-
เค้าไม่ผิดนะ ผิดตรงที่พี่เเทบินใส่เเว่นตาจริงๆนะ -///-

พอเห็นเขานิ่งเงียบไป คิ้วหนาของร่างสูงก็ชักจะขมวด สีหน้าบึ้งตึ้งอย่างเห็นได้ชัดปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา บ่งบอกได้ดีว่าตอนนี้ชเวซึงฮยอนชักจะไม่สบอารมณ์...

ไม่เเก้ตัวเเบบนี้หมายความว่ายังไง!

"จียง.....ชั้นกับพี่เเทบินใครเท่กว่ากัน.....!!"
"โอย ตอนนายเซิ้งใน Last Farewell...เท่จะตายห่-า"  ร่างโปร่งตอบเเบบไม่ต้องคิด เเถมด้วยชูนิ้วโป้งหลอกล่อมันไปด้วยหนึ่งที...เป็นชายเเท้ต้องไม่กลัวตาย....เเต่ควอนจียงกำลังสับสนในความเป็นชาย =___= เพราะงั้นไม่ผิดใช่ไหมที่เค้าโคตรกลัวไอ้คนตรงหน้าเลยว่ะ

เเต่ว่านะ.......เทมโปก็ผิดที่มากับพี่ดองอุคไม่ใช่เหรอไง....จะว่าไปเขาก็จะกลัวมันทำไมวะเนี่ย

"เเล้วก็นะ.....พี่เเทบินน่ะของพี่ดองอุค......นายจะมาเซ้าซี้ชั้นทำไมล่ะ!!"

"ก็ชั้นหึงอ่ะ"

หึง.......

มองสีหน้าเรียบเฉยที่บอกกันว่า " ชั้นหึง " ได้เป็นเรื่องปกติประหนึ่งพูดว่าชั้นหิวข้าวเเล้วจียงสงสัยจังว่าชเวซึงฮยอนใช่มนุษย์หรือเปล่า

ทำไมมันพูดตรงอย่างนี้ หรือเพียงเพราะมันเป็นเซเมะวะ มันถึงพูดได้พูดดี ในขณะที่คนฟังอย่างเขาทำตัวไม่ถูกเข้าไปทุกที

มือไม้ก็ไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหน จะเกาหัวก็ใช่ที่ จะเเคะจมูกก็กลัวมันหาว่าอุบาทว์ มันทำอะไรไม่ถูกจริงๆนะ ไอ้เทมโปบ้า!

พักนี้รู้ตัวเองเลยว่าเปลี่ยนไป....พอฟังอะไรทำนองนี้เเล้วเรี่ยวเเรงมันหายไปเลยจริงๆ
ทำตัวเหมือนพวกผู้หญิงอย่างนั้นเเหละ! เเกเป็นผู้ชายนะเว้ยควอนจียง!! เเต่ก่อนยังไม่เป็นเเบบนี้เลยนี่หว่า!

โอย อย่าให้พูดถึงอดีต ไอ้ตอนไปสักที่เเขนนี่กะเท่เต็มที่ กะให้สาวรักสาวหลง ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเเล้วต้องมาเสียทีผู้ชาย T^T

ควอนจียง อดีตมีเเฟน(เเน่นอนว่าผู้หญิง)มานับไม่ถ้วน ตอนนี้ตะหงิดเเล้วว่าทำไมคบกันไม่ค่อยรอด
เพราะดวงชะตากรูเป็นเยี่ยงนี้นี่เองสินะ....=_________=

"หึงก็เรื่องของนายว้อย!"

ร่างบางทำเป็นโวยลั่นเเบบไม่สนใจ
ใจจริงอยากจะบอกมันจังว่าชอบชิบหายเลยว้อยที่พูดมา -/////-
....เเต่เดี๋ยวเสียฟอร์ม = = ขอเก๊กไว้ก่อน

เทมโปยิ้มรู้ทัน....รู้หรอกน่ะว่าคนตรงหน้าโวยวายกลบเกลื่อน นี่ถ้าหยิบหัวตุ๊กตามาสคอตมาใส่ปิดหน้าได้ จียงคงทำไปเเล้วมั้ง....

ฮะๆ...น่ารัก~คิดเเล้วอยากเเกล้ง~ ร่างสูงเลยยื่นหน้าเขาไปใกล้ๆ มือใหญ่ถือวิสาสะดึงผ้าพันคอจียงที่พาดไว้ออกมา ค่อยๆวางมันลงข้างๆตัว ก่อนจะโน้มไปพูดเสียงทุ้มต่ำข้างๆหู.....

"หึงนี่ด้วย....."

กระซิบเบาๆ อีกครั้งก่อนที่มือใหญ่เอื้อมไปดึงหมวกใบโปรดของจียงออกจากศีรษะ ร่างสูงเเกล้งพูดเสียงต่ำข้างๆหูคนใจเต้นอีกรอบ....

"นี่ก็หึง"

ริมฝีปากเทมโปยกยิ้มอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นจียงทำหน้าเหวอ....เเล้วร่างสูงก็จับมือจียงที่เเปะวางบนพนักของม้านั่งออกไปก่อนจะกุมมือนุ่มเอาไว้เเล้วพูดว่า.....

"อันนี้ก็หึงเหมือนกัน...."

"ท....ท....ทำอะไร!!หึงบ้าบออะไรวะ!" เเกล้งโวย เเต่หน้าร้อนจนไอร้อนจะออกมาอยู่เเล้ว....อยู่ๆไอ้บ้านี่มันบอกหึงผ้าพันคอ หึงหมวก หึงเเม้กระทั่งพนักม้านั่งที่เขาใช้วางมือเนี่ยนะ!!

ร่างโปร่งเขยิบถอยหนีเทมโป....กลัวมันหึงกระทั่งเสื้อ กางเกง ลามไปบ็อกเซอร์ เเละฟิคเรื่องนี้คงต้องติดป้าย ฉ.ฉิ่ง นี่หน้าคงเเดงจนไม่รุ้จะเเดงยังไงเเล้วมั้งเนี่ย

อย่าถามเลยว่าเขินกับการกระทำของเทมโปขนาดไหน ถามว่าควอนจียงจะตายเพราะคำพูดต่อไปหรือเปล่าดีกว่า

"อะไรที่นายเเตะต้อง หรือใส่ใจมันมากกว่าชั้น..............ชั้นก็หึงมันหมดเเหละ"

*เเอ่ก.....สลบ*

ควอนจียงรู้สึกเหมือนโดนหมัดฮุกขวาจังๆเเล้วน็อคลงไปกองกับพื้น เเบบนับหนึ่งถึงสิบก็ไม่ฟื้น.......โฮกกกก พอเเล้ว! พอเเล้ว!

หน้าเขามันคงเเดงมากเพราะว่าเทมโปเริ่มหัวเราะไม่หยุดอีกเเล้ว ว้อยยย เหมือนโดนปั่นหัวยังไงก็ไม่รู้!!

เห็นจียงทำหน้าคาดไม่ถึงขนาดนั้น เทมโปเลยผลักหัวร่างโปร่งเบาๆเเต่ก็ยังไม่หยุดหัวเราะ.......

"ไม่ต้องอึ้งน่า.......ชั้นจำมาจากในหนังน่ะ.....ไม่ได้คิดเองหรอก"

จำมาจากไหนไม่รู้ รู้เเต่เอามาพูดกับกรูเเบบนี้ กรูก็ตายสิ T^T จียงอ้าปากพงาบๆอยากจะพูดอะไรซักหน่อย เเต่ดูเหมือนเสียงมันหายไปในลำคอเสียหมด...

เทมโปอาศัยจังหวะร่างโปร่งอึกอัก ใบหน้าหล่อเหลาเขยิบเข้าไปใกล้ๆ.....ชิดเสียจนอยากรู้ว่าถ้าเอาไม้บรรทัดมาวัดมันจะเกินฟุตไหม....

โฮ.....!! วอหนึ่งทราบเเล้วเปลี่ยน!

รายงานสถานการณ์ตอนนี้บรรยากาศรอบตัวโคตรวิ้งเลย มีไอสีชมพูจางๆลอยวนรอบๆด้วย!!
เเถมมีหัวใจร่วงลงมาจากไหนไม่รู้อย่างกับห่าลง..เอ๊ย อย่างกับดาวตก เมย์เดย์ เมย์เดย์ ! ช่วยด้วย...! ทำตัวไม่ถูกเเล้ว!! เขินว้อย!!

ไม่รู้จะย้ำว่าเขินทำไมนักหนา เเต่ก็เขินจริงๆนะ โอย ใจเต้นเป็นจังหวะเเรมโบ้เลย เมื่อไหร่จะชินก็ไม่รู้เนี่ย!

เทมโปอ้าปากจะพูดอะไรอีก....จียงรีบชูมือทำท่าสต็อป! นิ้วทั้งห้ากางออกประจันหน้าร่างสูง เทมโปหุบปากเเทบไม่ทัน

"หยุด! ขอใส่หน้ากากก่อน!" จียงไม่พูดเปล่า ร่างโปร่งคว้าไอ้หน้ากากจอมมารบูที่วางไว้ข้างตัวมาใส่...

ฮู่ว หน้ากากมีประโยชน์ก็งานนี้เเหละวะ....ทีนี้ควอนจียงก็มีเกราะป้องกันเเล้ว มีอะไรจะพูดก็พูดมา เชิญใส่ได้ไม่ยั้ง!!

"นายจะให้ชั้นพูดกับหน้ากาก?" นิ่งถามอย่างคาดไม่ถึง...

"อืม......." ตอบทันที.....ถ้าไม่ปิดหน้าไว้ เค้าต้องระเบิดเพราะความร้อนเเน่ๆ เพราะงั้นทางที่ดีไม่ควรเผชิญหน้ากันตอนนี้ อีกอย่างเป็นเเบบนี้อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องจ้องตากับเทมโปเเหละวะ........!!

"จียง....ถอดออก เเล้วมองชั้น" เทมโปพยายามจะถอดหน้ากากออก เเต่มือเล็กก็ยื้อเอาไว้ ร่างสูงกลัวจียงเจ็บเลยไม่กล้าเเย่งรุนเเรง จียงส่ายหน้ารัวเร็วเเถมยืนยันหนักเเน่น!!

"อย่าเด้!! ไม่! ชั้นจะฟังใต้หน้ากาก นายมีอะไรจะพูดก็พูดมาสิ"

"ไม่ได้ ต้องถอดออก....." เทมโปยังคงยืนยัน

"ใส่ก็ฟังได้เหมือนกันเเหละน่า!!"

"ไม่เหมือน"

"เหมือน!"

"ถอดสิจียง...."

"อ่า พูดเลยไม่ได้หรือไง!"

"ไม่ได้" ร่างสูงพูด.....

"ก็เพราะชั้นจะขอนายจูบ เเละนายก็ต้องตอบตกลง........เพราะงั้นหน้ากากนี่มันจะทำให้ขำขอของชั้นไม่สำเร็จ"

"................"

"เข้าใจหรือยัง......"

"......................."

คำตอบน่ะเหรอ........

ไม่รู้โว้ยยยย สมองควอนจียงพิการไปเเล้ว!!

ตาย ตาย ตาย!

เกลียดมันชะมัด! เพราะงั้นไม่ให้จูบหรอก....!

หน้ากากพลาสติกรูปจอมมารสีชมพูถูกดึงออกไปวางข้างๆตัวคนใส่อย่างโดยดี......

ไม่ให้จูบโว้ย! (มือเลื่อนไปโอบรอบคอเทมโป...)

ฝันไปเถอะ! (ริมฝีปากประกบกัน.......อีกครั้ง)

ไม่ให้! (........อีกครั้ง........)

เกลียดชเวซึงฮยอนชะมัด.... (.....อีกครั้ง..........เเละอีกครั้ง.........)

ผ่านไปหลายนาที ในนาทีที่จูบครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้......เทมโปจึงยอมผละริมฝีปากออกจากปากนุ่มของคนตรงหน้าเเล้วเลื่อนไปกระซิบเบาๆคนที่โอบรอบคอเขาเอาไว้....

"จียง....งั้นคืนนี้ไปบ้านชั้นนะ......"

TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++