Bigbang's fiction By diy

::::: diystory.exteen.com :::::  

คำเตือน เรื่องนี้เป็นชายรักชาย รับไม่ได้ก็ปิดไปนะคะ 

ขอย้ำว่าชายรักชาย ช่วยอ่านซ้ำหลายๆรอบจนกว่าจะเข้าใจค่ะ

YAOI เป็นความชอบส่วนตัว เเละบล็อคนี้ไม่ได้บังคับให้ใครคลิกเข้ามาอ่าน

ไม่คิดว่าจะต้องย้ำเเบบนี้ทุกครั้ง เเต่ในเมื่อมีคนยังมาโวยวายรับไม่ได้อยู่อีกเนี่ย ก็คงต้องย้ำซะเเล้วมั้ง....จริงๆ ไม่ยากเเค่ลบคอมเมนท์ออก เเต่รำคาญอ่ะค่ะไม่คิดว่ามีคนฟังภาษาคนไม่ออก หวังว่าคงจะเข้าใจนะคะ

เเทบิน กับ เห็ด -////- ชอบนะเนี่ยอยากจะบอก....

อันบนนี้รูป gif นะ คงเคยเห็นกันเเล้วมั้ง รอโหลดหน่อยนะ คลิปนีทำให้ชอบเทมจีเลยอ่ะ ตอนนั้นเรายังคิดว่าจีเมะอยู่เลย -*- เเบบเราชอบเมะ*เมะ....เเต่ปัจจุบัน ควอนจียงห่างไกลคำนั้นไปซะเเล้ว....(ล่ะมั้ง = =)

ใครอยู่ข้างหลังหว่า? (อันนี้ไม่ค่อยมั่นใจ ใครรู้ยืนยันหน่อย = =)

จีเหมือนเด็กเลย เอิ๊ก

โคตรชอบจีรูปนี้เลย เเง๊ T T เป็นภาพ gif นะ

ทำไมจีชอบเขิน -/////-

ว่าเเต่ทำไมต้องลงรูปจีตลอดเลย 55555+ นั่นสิ ไปอ่านกันดีกว่าเนอะ....

ตอน 7

ถ้ามีการให้คะเเนนการสะกดรอยตามเเล้วล่ะก็....ชเวซึงฮยอนขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า

ควอนจียงเเละคณะ.....

......คะเเนนติดลบ =__=

หน้าเค้าเหมือนตัวกินหญ้าหรือว่าพวกนั้นมันมั่นใจว่าเนียนเเล้วก็ไม่ทราบ อยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมถึงได้กล้าตามกันอย่างสบายอารมณ์ได้ขนาดนี้วะ!

 
ทั้งที่พวกนั้นน่าจะคอยระวังตัวไม่ให้เป็นที่สงสัย กลับกันกลายเป็นพวกเค้าสองคนที่ต้องมากังวลว่าพวกมันจะรู้ไม๊วะ.... ว่าพวกกรูรู้เเล้ว =______=

การเเกล้งโง่ไม่ใช่เรื่องยาก เเต่การเเกล้งโง่มากๆเนี่ยมันก็ยากอยู่เหมือนกันนะ
มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะ ลองคิดดูสิว่าชเวซึงฮยอนต้องพบเจอกับอะไรบ้าง

ตั้งเเต่ต้องเเกล้งทำเป็นเดินไม่รู้ไม่ชี้เหมือนไอ้หน้าโง่ ดูโน่นนี่เหมือนเป็นเรื่องปกติ
ทั้งๆที่มีไอ้ ลอร์ดโวลเดอร์มอร์ เเพนด้า จอมมารบู โดเรมอน เเละไอ้ปิกาจู้เดินตามหลังอย่างเอะอะมะเทิ่ง -*-
เเล้วยังไอ้ตอนที่เล่นไวกิ้ง ที่ไอ้พวกนั้นทำเป็นซ่านั่งกันอยู่บนสุด เเต่เจือกร้องโวยวายอย่างกับควายถูกเชือดอีกล่ะ...
เเต่ไอ้ที่ลำบากใจที่สุดคงไม่พ้นการห้ามตัวเองไม่ให้ลงไปซัดไอ้เเพนด้างี่เง่า ที่ขับบี้ตูดรถบัมพ์ของเค้าราวกับเเค้นกันมาจากชาติปางไหนนั่นเเหละ =_________=

จริงๆไอ้เเพนด้ามันก็ไม่น่าโมโหเท่าไหร่หรอก ถึงมันจะถือโอกาสเเก้เเค้นเค้าอยู่หลายที ไม่นับที่มันเเอบขัดขาเขาในบ้านผีสิงด้วยนะ เเต่มันก็ยังดีที่ซึงริมันดูติดเล่นเสียจนไม่ค่อยจะวุ่นวายกับจียงให้เค้าโมโหเหมือนไอ้ปิกาจูพันธุ์ควายบางตัว....

สมมุติ....ว่าถ้าเค้าซื่อบื้อจนจำไม่ได้ว่าภายใต้หน้ากากเจ้าโปเกมอนนั่นคือ อิมเเทบินก็เถอะ

เเต่เป็นใครก็ต้องมีสงสัยบ้างเเหละวะ  ไอ้เรื่องรสนิยมชอบตัวการ์ตูนน่ารักไม่เข้ากับรอยสักบนเเขนกล้ามเป็นมัดนั่นมันก็ไม่เท่าไหร่หรอก......เเต่ เอ่อ อิม เเทบิน ปิกาจู้ที่ไหนใส่เเว่นกุชชี่มิทราบ =___=

เอาเป็นว่านอกประเด็นไปไกล สรุปเลยเเล้วกันว่าตอนนี้ ชเวซึงฮยอนกำลังหงุดหงิดเพราะไอ้ปิกาจู้กล้ามโตกระเเดะใส่เเว่นกุชชี่มันเดินโอบจอมมารบูตลอดไม่ว่าจะเดินไปไหน เเล้วยิ่งในบ้านผีสิงเขายิ่งโมโห....ทำไมต้องจับมือกัน! เฮ้ย ผู้ชายเดินจับมือกันในบ้านผีสิงเนี่ยนะ อะไรกันวะ!!!!!

ยิ่งคิด...ยิ่งมอง ยิ่งหงุดหงิด!

หลายคงอาจจะตั้งคำถาม ว่าการมองจอมมารบูตัวสีชมพูหน้าเเป้นเเล้นโดนปิกาจู้สีเหลืองอ๋อยจับมือนี่มันบาดใจยังไง?
มองยังไงมันก็ไม่น่าจะชวนให้หึง หรือส่อให้ชวนคิดว่ามันจะเป็นชู้กัน เพราะหน้ากากมันดูจะคนละสปีชีย์ขนาดนั้น =_____= เเต่พี่ดองอุคน่ะสิ มาเป่าหูเค้าว่าจริงๆเเล้วสองคนนี้สนิทกันมากกว่าจะเรียกว่าพี่น้องธรรมดา....

"นายคิดว่าจะมีคนชอบของเเปลกเเค่นายกับซึงริหรือยังไง......."

ตะหงิดๆว่าจียงโดนเเอบด่า เเต่ก็ช่างมันก่อนเถอะ .....เอาเป็นว่า ฟังเเล้วเค้าไม่พอใจก็เเล้วกัน!
ไม่มีเหตุผลในความไม่พอใจ รู้เเค่ว่าไม่ชอบเท่านั้นเเหละ เเค่ซึงริชอบเข้ามาวุ่นวายกับจียงเค้าก็หงุดหงิดจะตายอยู่เเล้ว เเล้วนี่ยัง....

"พี่....พี่ไม่หึงบ้างเหรอ" เค้าหันไปถามพี่ดองอุค ก็ดูสิทำหน้านิ่งพูดหน้าตาเฉยว่าสองคนนั้นสนิทกันมาก ทั้งๆที่พี่สองคนเค้าเป็น....เอ่อ -*- เออว่ะ เเล้วสองคนนี้เป็นอะไรกันวะ

"เฮ่ย ชั้นไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เเทบินซักหน่อย = = ทำไมต้องหึงล่ะวะ" ตอบยักไหล่เเบบสบายอารมณ์

ประจำอ่ะ....=________= ไม่ได้เป็นอะไรกัน เเต่ถ้าพี่เเทบินไปกิ๊กกับใคร ชเวดองอุคเเค่ระบายอารมณ์ด้วยการเผาบริษัท YG ทิ้งเท่านั้นเเหละ
จริงๆเเล้วเค้าเคยถามพี่เเทบินเหมือนกันนะว่าตกลงพี่สองคนเป็นอะไรกัน พี่เเทบินเล่นโอ๋เเละตามใจพี่เค้าซะขนาดนั้น
เเต่พี่ดองอุคชอบพูดว่าไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย เเถมพูดต่อหน้าพี่เเทบินด้วยนะ เเต่พี่เเทบินเเค่ยิ้มๆเเล้วพูดว่า....

"ก็เป็นอะไรก็ได้ เเล้วเเต่ดองอุคจะให้เป็น...."

จำได้ว่าตอนที่พี่เค้าตอบตอนนั้นพี่ดองอุคหน้าเเดงเลย เเต่ก็เเกล้งโวยวายเเล้วพูดเเบบกร่างๆขึ้นมาว่า

"ดี! ผมหิวเเล้ว งั้นพี่ไปเป็นพ่อครัวให้ผม  ไม่เอามาม่านะ ไปทำสิ!"

เเล้วก็ไม่เคยหรอกที่คนอย่างอิมเเทบินจะยอมใครเท่านี้....เอาเป็นว่าอย่าว่าเเต่มาม่าเลย คงเว้นเเค่เดือนกับดาวเท่านั้นเเหละมั้งที่เเทบินจะหาให้ชเวดองอุคไม่ได้

เเล้วนี่ยังมาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน....เอาเถอะ ว่าเเต่เเล้วกรูจะมาเล่าทำไมวะ =________= นั่นสิ! นอกเรื่องอีกเเล้ว!
ไม่รู้โว้ย ถึงจะเคยมองว่าพี่เเทบินซื่อสัตย์ต่อพี่ดองอุคก็เถอะ เเต่ตอนนี้ไม่เเล้ว นึกถึงเรื่องจับมือในบ้านผีสิงก็รู้สึกเเอนตี้อิมเเทบินขึ้นมา ทำไม....จะเเอนตี้มีปัญหามะ!!

เเต่งตัวก็อย่างกับคนคุมผับ ถ้าไม่มีปิกาจู้ก็ไม่นึกหรอกว่ามาเที่ยว นึกว่ามาเก็บค่าคุ้มครอง!!

อะไรนะ....พาลเหรอ? เปล่าซักหน่อย....................................มั้ง =________=

จริงๆก็เเค่โมโหที่พี่เเทบินจับมือจียง....เเถมได้เดินเที่ยวสวนสนุกกับจียงเเบบนั้น
ผิดเหรอที่ชเวซึงฮยอนก็อยากเดินสวนสนุกกับจียงบ้าง.......................

บรื๊อออออ.....

เออะ....พูดเองเเล้วขนลุกซู่เลยว่ะ....อ่อก กรูจะอ้วก ดีนะคิดในใจไม่มีใครรู้
เอาเป็นอย่าไปบอกใครเเล้วกัน อายว่ะ รู้ถึงไหนอายถึงนั้น =___________= (เเต่ก็คิดอย่างนั้นจริงๆนะ....)

ช่างมันๆ ข้ามเรื่องนั้นไปเถอะ สรุปขอย้ำอีกทีว่าตอนนี้กำลังพาลอิมเเทบิน.....เพราะงั้น

"ก็ดีที่พี่ไม่คิดอะไรกับพี่เเทบิน งั้นเรื่องที่พี่เเทบินควงผู้หญิงในระหว่างพี่อยู่อเมริกาก็คงไม่ใช่เรื่องอะไรของพี่สินะ......."

"................" ดองอุคเงียบ ทำท่าจะไม่เชื่อ....เเต่เทมโป...ไม่เคยโกหกนี่นา....

"ไม่เชื่อก็ตามใจนะพี่....ถามใครก็ได้ พี่เเทบินเป็นยังไงตอนพี่ไม่อยู่...."
"ชั้นไม่เชื่อ...." ดองอุคพูด...จริงนะไม่เชื่อ...ไม่เชื่อหรอก จริงจริ๊งงงงง

เทมโปยักไหล่ เเต่หยิบมือถือออกมา มันเป็นรูปบางอย่างที่ทำให้พี่ชายของเค้าถึงกับเเย่งมือถือในมือเค้ามาดูให้ชัดๆ....

"ผมถ่ายไว้เล่นๆ...ไม่คิดว่าวันนึงจะได้ใช้เลยนะเนี่ย...."

พี่ดองอุคดูท่าจะหงุดหงิดขึ้นมาทันที ส่งมือถือคืนบนมือเค้า เเล้วก็ดูดโกโก้ในเเก้วน้ำอย่างอารมณ์เสีย
ถึงจะไม่พูดอะไร ด้วยความเป็นอุเคะสไตล์เป็นฝ่ายเลือกเสมออย่างชเวดองอุคก็เถอะ....เเต่เทมโปรู้ว่าตอนนี้คนตรงหน้าหงุดหงิดเเล้ว

เปล่านะ....ไม่ได้จะยุให้เเตกกัน  ก็เเค่อิมเเทบิน......อยากมายุ่งกับของของเค้าก่อนทำไมล่ะ

ชเวดองอุค....อิมเเทบิน เคยได้ยินหรือเปล่า ให้ทุกข์เเก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว..... หึหึ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"หายไปไหนเเล้ววะ!!"

กวาดสายตามองหาเทมโปก็ไม่เจอ....สรุปคือตอนนี้พวกเค้าเผลอไปหน่อยเลยคลาดสายตาจากสองคนนั้น เเละตอนนี้ก็กำลังเผชิญวิกฤติสุดจะต้านทานอยู่....

ควอนจียงกำลังสู้สายตาประมาณ 10 กว่าดวงที่กำลังจ้องมองมาทางเค้า พร้อมกับพยายามจะทำท่าให้นักเลงที่สุดเท่าที่จะทำได้....

"เฮ้ย ใครจะไปรู้ว่าเป็นพวกเราจริงไม๊ เพราะงั้นเเค่ไม่ถอดหน้ากากทุกอย่างก็ไม่ต้องเป็นห่วง"

จำไม่ได้เหมือนกันว่าตอนนั้นใครวะที่ปากดี.....ทำเป็นพูด...คุ้นๆว่าเป็นไอ้เเทยัง =___=

ไม่ถอดหน้ากากก็ไม่มีใครจำได้ว่าคือบิ๊กเเบง เเต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไอ้เด็กพวกนี้มันจะไม่เข้าใจผิดว่าพวกเค้าคือตัวมาสคอตประจำสวนสนุกนี่หว่า -*-

ไอ้เด็กไอคิวต่ำมาจากไหนบ้างไม่รู้ อยู่ๆก็มารุมพวกเค้ากันใหญ่ เฮ้ย ตัวมาสคอตมันต้องใส่ชุดตุ๊กตาสิวะเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า....เเล้วนี่ขนาดจียงพยายามทำตัวบัดซบเเล้วนะ เมื่อกี๊ก็เเกล้งเต๊ะจุ๊ยถุยน้ำลายลงพื้นเเบบพวกนักเลงสถุล เเต่ไอ้เด็กพวกนี้ยังกล้ามารุมทึ้งยังกะเค้ามาเเจกลูกโป่งซะอย่างนั้นน่ะ

"พี่ฮะ ช่วงนี้มีเทศกาลเเฟนซีเหรอฮะ!!"

 "พี่ฮะ ผมขอถ่ายรูปคู่!!"

เสียงเเหลมบาดหูยิ่งโหวกเหวกมากขึ้นเมื่อไอ้โดเรมอนเเละเเพนด้ามันให้ความร่วมมืออย่างดีผิดกับจอมมารบูอย่างเค้าเสียเหลือเกิน เเต่สองคนนั้นจะให้ถ่ายรูปหรือจับมือมันไม่เท่าไหร่หรอกนะ...มันคงไม่วุ่นวายมากเท่านี้ ถ้าเเดซองเเละซึงริจะไม่.......

"เอาล่ะ เเยกมือออกจากกันเเล้วพูดตามที่สอนนะ...!" ยืนจังก้าภายใต้หน้ากากโดเรมอน...เเล้วร้องสุดเสียง

"I'M SO SORRY"  เเล้วเด็กๆก็ประสานเสียงกันร้องว่า...

"SORRY!!"

"BUT I LOVE YOU!"...ซึงริร้องต่อ เเละต่อไปก็คงไม่ต้องเดา.....ไอ้พวกเด็กยกมือขึ้นประกบเเล้วเเยกออกขึ้นลง....

"LOVE YOU MORE MORE!!"

เออะ.....เป็นสเต็ปกันเลยทีเดียว = = เเถมยังทำมือ MORE MORE ได้น่าประทับใจชนิดที่ว่า ถ้าไม่กำลังหงุดหงิดอยู่ คนเเต่งเพลงอย่างควอนจียงเห็นเเล้วอาจจะถึงขั้นน้ำตาเล็ด ซาบซึ้งที่เพลงที่เค้าเเต่งกำลังจะเจาะตลาดกลุ่มเด็กอนุบาล.....

เเต่ตอนนี้คืออารมณ์ไม่ดีไง จียงเลยได้เเต่พยายามทำเต๊ะนักเลงเพื่อให้เด็กมารุมน้อยที่สุด จริงๆพวกเค้าก็โดนรุมทุกคน เว้นก็เเต่เเทยัง นั่งเเกล้งขรึมอยู่ตรงม้านั่งโดยไม่โดนรุมซักนิด

ก็ว่า....มิน่ามันถึงเลือกใส่หน้ากากโวลเดอร์มอร์ =________= มันกะเอาตัวน่ากลัวเข้าข่มนี่เอง เพราะเเม่งตั้งเเต่มันเดินเข้ามาเนี่ย ไม่มีเด็กคนไหนเดินไปย่างกรายเฉียดมันเลย....ดูมันเอาตัวรอดอยู่คนเดียว

เเต่เห็นเด็กเสียงเเหลมๆเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเเล้วเนี่ย จียงนึกอยากตะโกนบอกไอ้เด็กพวกนี้จังว่า ควอนจียงไม่ใช่นางงาม เเละกรู.....ไม่ได้รักเด็ก = =  เผื่อไอ้เด็กเวรตะไลพวกนี้มันจะเข้าใจเเล้วเลิกเข้ามาเย้วๆเกาะเเกะเขาซักที .....

จริงๆไอ้เด็กคนอื่นมันก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะ อย่างมากมันก็มาขอจับมือ กับถ่ายรูป เเต่ไอ้เด็กเวรที่มันไปรี่ไปซื้อหน้ากากโงกุน เเล้วพยายามจะใช้กำปั้นเล็กๆไล่ต่อยจอมมารบูเนี่ย ไอ้นี่จะตายคนเเรกเลย =____=

ร่างสูงเท่าเอว ตัวปุ๊กลุ้กกลมๆใส่หน้ากากเป็นตัวโงกุน พระเอกในการ์ตูนดรากอนบอล...เออ ไอ้เรื่องเดียวกับที่จอมมารบูมันเป็นตัวร้ายน่ะเเหละ....

"ไอ้จอมมารบูงี่เง่า! จอมมารบูที่ไหนพูดได้เยอะขนาดนี้ จอมมารบูต้องพูดเเค่ บู บู ! เท่านั้นนะ....ร้องสิ ร้องบูบูให้ดูซิ!"

ไอ้โงกุนมันคงจะพยายามดำรงไว้ซึ่งจอมมารบูเเบบฉบับออริจินอล....= =

ท่าทางการที่เค้าพูดมากมันทำให้ตัวละครในอุดมคติของไอ้เด็กเวรนี่บิดเบือนไป
เเล้วอะไรวะ ไอ้ตัวที่เค้าใส่หน้ากากอยู่นี่มันพูดไม่ได้ เเต่พูดได้เเค่บูบูจริงอ่ะ....บัดซบว่ะ คือไม่เคยดูดรากอนบอลไง...

ว่าเเต่...เเล้วทำไมกรูต้องร้องบูบูตามใจเมิงด้วยไอ้เตี้ย!  เเหน่ะเเล้วทำซ่ามาเตะหน้าเเข้งควอนจียงเนี่ย....ไม่อยากมีชีวิตอยู่ขึ้น ป2 ใช่ไม๊ห๊า!!

"เฮ่ย ฟังให้ดีๆนะไอ้กร๊วก...." จียงกระซิบเสียงขู่ต่ำในลำคอ.....ไอ้เด็กนั่นถึงกับชะงักไปทันที....

"จอมมารบูตัวนี้ยิ่งกว่าพูดได้อีก....ท่อง A-Z ก็ได้ ท่องสูตรคูณก็ได้ เเร็ปด่าเด็กก็ได้....ว่าไงอยากโดนซักทีมะ!!"

เเทบไม่ต้องรอให้ถามซ้ำ ไอ้โงกุนเบะปาก ตัวสั่นเเล้ววิ่งหนีไปด้วยน้ำตานองหน้า....
อ้าว ไอ้พระเอกวิ่งหางจุกตูดซะงั้น......คราวนี้ฝ่ายอธรรมชนะว่ะ เสียใจด้วย =_________=

จียงถอดหน้ากากจอมมารบูออก ถือมันไว้ เเล้วมองตามเด็กนั่นไป...เวรเเล้ว มันไปฟ้องเเม่ ตายๆๆ จียงหันหลังกลับ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

"โหดไปหรือเปล่าจียง ฮะๆ...." พี่เเทบินที่เมื่อกี๊หายไปไหนมาไม่รู้ เดินกลับมาพร้อมกับอะไรบางอย่างในมือ....

ไอศครีมเเท่ง.... เเทบินยื่นให้จียง เเต่คนตรงหน้าทำหน้ามุ่ย ส่ายหน้ารัว....

"พี่....กลับเถอะ!" ไม่รู้ว่าจียงพูดประโยคนี้กับเเทบินกี่รอบเเล้ว รวมทั้งไอ้ประโยคจำพวก...

"อยากกลับบ้านเเล้ว!"
"พี่....ลากพวกนี้กลับเถอะ ขอร้องล่ะ!"
"นี่มันงี่เง่ามากเลยนะ กลับเหอะพี่เเทบิน!"

ตอนนี้พี่เเทบินเลยได้เเต่เอาไอศครีมเข้าล่อ โธ่นึกว่าจะง่ายเหมือนเจ้าซึงริ รายนั้นเอาไอ้ติมยื่นให้ก็เลิกโวยวายเรื่องเค้าจับมือจียงในบ้านผีสิงเเล้ว

เเต่ก็เอาเถอะ ในนั้นเทมโปมันดูหงุดหงิดดีชะมัด....ตลกดี เเละถึงดองอุคจะไม่มีปฏิกริยาอย่างที่คาดไว้ก็เถอะ...ยังไงก็เเอบผิดหวังนิดๆไม่ได้เเฮะ

"เอ้า....กินไปเถอะน่า พี่อุตส่าห์ซื้อมาเผื่อ"

ก้มลงไปยื่นไอศครีมให้ เเล้วก็เเกล้งผลักหัวจียงไปหนึ่งที หมั่นไส้สะสมจากในบ้านผีสิง =__=
มีการบอกด้วยนะว่า จับมือเเล้วอย่าไปหลงรักมันนะ....ถึงจะรู้ว่ามันพูดเล่นก็เถอะ...เเต่มันก็กล้าพูดอยู่เหมือนกันเนี่ย....

จียงมองไอศครีมในมือรุ่นพี่ เออะ....ไม่ได้ตั้งใจจะหน้าเเดงนะ...เเต่อิมเเทบินใต้เเว่นกุชชี่นี่โคตรหล่อเลยว่ะ .....เเล้วเอาหน้ามาใกล้ๆอีก

กำลังจะเอื้อมมือไปรับไอศครีมอยู่เเล้วเชียว อยู่ๆก็มีบางคนปัดไอศครีมที่พี่เเทบินยื่นให้เค้าลงไปกองที่พื้นต่อหน้าต่อตา....
จียงเงยหน้ามาก็พบกับใครก็ไม่รู้ 2 คนใส่ชุดตุ๊กตามาสคอสตัวชิพมังค์....ไอ้กระรอกเเสนซน เคยดูหรือเปล่า กระรอกที่มัน.....ชื่อชิพกับเดลน่ะ....

"เฮ้ย! อะไรกันเนี่ย! ระวังหน่อยสิ....." จียงหันไปพูดกับตัวมาสคอส....วินาทีนั้นจียงไม่รู้หรอกว่าตัวที่มันมายืนจังก้าอยู่หน้าเค้าเนี่ย มันชื่อชิพหรือว่าเดล....เเต่กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเค้ากำลังลอยจนเท้าไม่ติดพื้นเนื่องจากโดนเเบกพาดบ่า....โอ๊ะ โว๊ะ!

ชิบหายล่ะสิ =_____=  ไอ้ชิพ!(ล่ะมั้ง) เมิงมาเเบกกรูทำไมวะเนี่ยยยยย!!!!!!!!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++

โดนตัวชิพมังค์ลักพาตัว...

ถ้าไปเเจ้งความด้วยข้อหานี้จะมีใครยอมรับคดีไม๊

นี่กรูหลุดมาในโลกอะไรวะเนี่ย....วันนี้รู้จักตัวการ์ตูนเพิ่มมากี่ตัวเเล้ว เเล้วเเต่ละตัวนี่เเบบ....อย่าให้พูด

ผิดหรือ....ที่ควอนจียงเเค่รักในเสียงดนตรี ตอนเด็กชอบฟังเพลงเลยไม่ค่อยได้ดูการ์ตูน

เเล้วมันผิดหรือไง....ที่เเยกไม่ออกว่าไอ้ตัวที่เเบกเค้ามาเป็นชิพหรือเดล เเค่รู้ว่ามีชิพเดลอยู่บนโลกนี่ก็บุญเเล้ว
เเต่ขนาดถามไอ้คนใส่ว่ามันชื่ออะไรมันยังงงตัวเองเลย....เพราะงั้นที่เเยกไม่ออกก็ช่างมันเถอะ

ไม่ว่าชิพมังค์ตัวนี้มันจะชื่อชิพ หรือ ชื่อเดล......เเต่ไอ้ชิบหายเนี่ยมันเเบกเค้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงด้วย....ดันพาวิ่งมาซะไกลเลย

"เฮ้ย! นายเป็นใครเนี่ย! ต้องการอะไรวะ!"

ร้องถามมันก็ไม่ตอบ จียงดิ้นรนพยายามจะลงจากการถูกเเบกขึ้นบ่า....ร่างโปร่งดิ้นจนในที่สุดมันก็รับมือไม่ไหว....
จียงผลักไอ้ตัวชิพมังค์ออกห่างเมื่อมันยอมปล่อยเค้าลงพื้น....เเล้วตะโกนอย่างโมโห....

"ไอ้เวรเอ๊ย!!!!! อะไรวะเนี่ย!!"

"พวกนายมาเเย่งงานชั้น...."

จียงโมโห อะไรกันวะ....ไอ้ชิพ! (ตกลงเรียกชิพเเล้วกัน ถ้ามันเป็นเดลก็เอาไว้เคลียร์กันทีหลัง)

ใครเเย่งงานมัน อู้หายไปไม่มาทำงานเอง....เป็นพวกเค้าที่เดือดร้อนโดนเด็กรุมทึ้งไม่ใช่เหรอ
เเล้วเหตุผลเพราะเเย่งงานเนี่ยนะ เหตุผลนี้น่ะเหรอมันถึงเเบกผู้ชายวิ่งมาตั้งหลายสิบเมตรเนี่ย!!

ฟังขึ้นตรงไหนวะ!!

"เฮ้ย! จะทำอะไรวะ!" จียงตกใจที่อยู่ๆไอ้ชิพมันมารวบมือของเค้าเอาไว้...ชิบหายเเล้ว มันจะทำอะไรวะเนี่ย!!
"นายเเย่งงานพวกชั้นได้ไงเนี่ย...อยากให้ชั้นตกงานเหรอ"  ไอ้ตัวตรงหน้าทำเสียงขู่ต่ำเเบบน่ากลัว

เเง ฮือออ.... T^T พ่อคร้าบ เเม่คร้าบ....ตัวมาสคอสหรือนักมวยปล้ำว่ะเนี่ย เเรงโคตรเยอะเลย
กลัวอ่ะ....เเต่ต้องเเอ๊บไม่กลัวเข้าไว้....มันจะได้ไม่ได้ใจ....ฮือออ...เเต่มันกลัวอ่ะ

มือใหญ่ข้างหนึ่งของชิพมังค์ตัวควายเลื่อนมาปิดตาเค้าไว้ทำให้มองอะไรไม่เห็น จียงพยายามจะสะบัดให้มือหลุดจากการจับกุม  เเต่ทำยังไงก็ไม่หลุด จนรู้สึกได้ว่ามันยอมปล่อยเองน่ะเเหละ

จียงพยายามใช้มือทั้งสองข้างดันอกตัวชิพมังค์ออก ในขณะที่หูได้ยินเสียงเหมือนคนตรงหน้ากำลังถอดหัวตุ๊กตาออกไปวางข้างๆ..... ร่างโปร่งร้องโวยวายเสียงดัง....
 

"ทำอะไรฟะ....ปล่อย......" ประโยคคำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากเค้าถูกทาบทับด้วยริมฝีปากของไอ้ตัวมาสคอต.......

อ่านไม่ผิดหรอก! ใช่ ไอ้ชิพมังค์มันจูบเค้า อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

"อื้อ....อื้อออ......"

มือเล็กพยายามดันอกคนตรงหน้าให้ออกห่าง...จูบร้อนแรงที่ประทับลงมามันทำให้จียงเบี่ยงหน้าพยายามหลบริมฝีปากร้อนที่ถือวิสาสะรุกราน เเต่สุดท้ายก็ถูกมือใหญ่หนาประคองใบหน้าประกบจูบไม่ยอมให้ห่างไปไหนอยู่ดี....เจ้าตัวมาสคอตจูบอยู่นานทีเดียว....ท...ทำไงดี...จียงรู้สึกเหมือนกำลังจะละลาย....ริมฝีปากร้อนของคนตรงหน้าค่อยๆประกบละเลียดเบาๆ...หยอกล้อเนิ่นนานเเบบไม่ให้หายใจ.....ฮือออ ..ไอ้ชิพ...ชิบหายล่ะสิ จูบเก่งชะมัด T T  ทันทีที่ลิ้นร้อนค่อยๆละจากกลีบปากที่บวมเจ่อ....จียงก็หายใจหอบเพราะขาดอากาศ......

ก็กะไว้เเล้วเหมือนกันตอนเมื่อคิดว่าลืมตาขึ้นมา ตัวมาสคอตคงจะเป็นใครบางคนที่คุ้นเคย
ถ้าจำรสชาติของจูบนี้ไม่ได้จียงคงต้องไปเกิดใหม่เเล้วล่ะ ก็เมื่อวานจูบกันตั้งกี่รอบกัน.....

เพราะงั้นเเค่จูบทำไมเขาถึงจะไม่รู้กัน...เเต่ยังไงจียงก็ยังรู้สึกโมโหเมื่อสบตากับคนตรงหน้าอยู่ดี
ริมฝีปากของร่างสูงยกยิ้ม ดูเเล้วกวนโมโหเสียจนจียงอยากจะฝากหมัดซักหมัดให้เป็นของขวัญ

ไอ้บ้าเอ๊ย! เล่นอะไรก็ไม่รู้.....เอาเป็นว่าตอนนี้ไม่สงสัยเเล้ว ว่าชื่อชิพ หรือชื่อเดล.....ในเมื่อตัวจริงก็อยู่ตรงหน้าเเบบนี้

"เทมโป.......!"

TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

ชิพกับเดลค่ะ

 

ปิกาจู้ กับ โงกุน รู้จักกันเนอะ...เราขี้เกียจหารูปอ่ะ 555+

 

คุยๆ

อย่าบ่นกันเลยเน้อ เรื่องลงช้า เเล้วก็มานิดเดียว จริงๆเเล้วก็อยากลงเร็วๆเหมือนกัน เเต่ว่าช่วงนี้เป็นช่วงสอบของที่คณะอ่ะ อาทิตย์ที่ผ่านมาก็มีสอบอยู่สองตัว ทำให้สภาพจิตใจไม่เอื้ออำนวย ไม่มีจิตกะใจจะคิดมุก =___= เเถมมีความรู้สึกว่าทุกคนคาดหวังว่ามันจะต้องฮาต่อไปเรื่อยๆจังเลย เอิ๊ก พอเป็นเเบบนี้ทำให้เวลาเเต่งตอนต่อไปชักเริ่มจะ เออะ กลัวคนไม่ขำว่ะ เพราะคนเเต่งเริ่มจะหมดมุขเเล้ว  ตอนนี้ต้องขอบคุณกริ่ง....ฮ่าๆๆ ไม่มีกริ่งอาจจะเเต่งไม่จบ...ช่วยคิดอะไรตั้งหลายอย่าง ทั้งดีเเละไร้สาระ 555+ เเหม พึ่งได้นะเรา นึกว่าจะดีเเต่กวนตีนไปวันๆ (กร๊ากกกก ล้อเล่นๆ อย่าเพิ่งเขวี้ยงเห็ดใส่ชั้น ) 

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ค้าบ เห็นเเล้วตื่้นตัน เเบบว่าตอนเเรกมาเขียนฟิคบีบีก็สนองตัวเองกับน้องๆพี่ๆที่รู้จักกันอ่านเท่านั้น เเต่ว่าตอนนี้มีคนมาอ่านเยอะขึ้นเเล้ว เเถมยังเม้นให้ด้วย เลยรู้สึกดีมาก เพราะเม้นของเเต่ละคน มันไม่ใช่เเค่ ขอบคุณ หรือมาต่อไวๆนะ อ่านเม้นเเล้วรู้สึกดีจริงๆ เห็นได้ว่าอ่านฟิคเราอย่างใส่ใจอ่ะ เราอ่านทุกคอมเมนท์เลยนะ บางทีก็อ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบเลย ฮ่าๆๆ ชอบอะ ชอบจริงๆนะ ยาวเเล้วก็ยังฮามากๆอีก เอาเป็นว่าอย่าหายไปกันนะคับ ทักกันเมนท์ให้กันเหมือนทุกๆตอน เราจำได้นะว่าใครเม้นท์บ้าง ฮ่าๆ พอไม่เห็นยูสเเล้ว โอ๊ะ เค้ายังไม่มาอ่านฟิคเราเหรอเนี่ย เศร้าจัง T T เเละใครยังไม่เคยทักกันก็เมนท์ให้กันด้วยก็๋ได้นะ อย่าซ่อนอยู่ในหลืบจิ อยากรู้ว่ามีคนอ่านเท่าไหร่กันเเน่นะ ถึงจะเมนท์ยาวไม่เป็นอย่างน้อยมาทักกันก็ดีนะ เห็นคนมาอ่านเยอะๆเเล้วกำลังใจมา เอิ๊กๆ เอาเป็นว่าขอบคุณทุกคนที่มาอ่านค้าบ ^^

คุยยาวจัง 555+