Bigbang's fiction By diy

จียงกับสีชมพู!! น่าร๊ากกกกกกกก

รูปคู่ที่ 10 ล้านปีเเสงจะมีมาให้เห็นทีนึง =__=

หงุดหงิด..เเถมหน้ายังหงิกยิ่งกว่าหงิก ควอนจียงไม่ได้อยู่ในสภาพที่มีอารมณ์มาเล่นสนุกหรอกนะ
เเต่ที่กลิ้งไปมาอยู่เบาะหลังจนเเทบจะตีลังกาเล่นได้อยู่เเล้วเนี่ยก็เพราะว่างเเบบไม่มีอะไรจะเสียต่างหาก!

จียงเหลือบมองร่างสูงที่อุกอาจใช้กำลังพาเค้ามาเเล้วก็นึกอยากสวอนเล็คขาคู่ หมุนตัวกระโดดถีบเเม่งให้หัวทะลุกระจกรถตายไปเลย !

น่าโมโหว้อย! บอกทีว่ามีเหตุผลไหนที่จะทำให้เค้าไม่ต้องโมโหไอ้บ้านี่ได้บ้าง
ถามหน่อยเถอะ ว่าจะหาข้ออ้างไหนมาบอกตัวเองให้หายอารมณ์เสียได้ซักที!!!!

มันน่าโมโหไหมล่ะ! อยู่ๆก็โดนไอ้เทมโปมันใช้กำลังผลักเข้าเบาะหลัง เเถมยังมาทิ้งท้ายให้หวาดเสียวเล่นว่า

"ชั้นว่าชั้นไม่รอคำตอบเเล้วจียง...."

ดู! ดูมันพูด!!
ไอ้เค้าก็จินตนาการซะดิบดี ดูหนังมาเยอะ นึกว่ามันจะลากเข้าโรงเเรม ฉุดปล้ำ ขืนใจ ไม่ยอมเป็นเมียก็จะข่มเหง
พอตอนจบก็จะมาเก็กดูดบุหรี่พ่นควันปุ๋ยๆอยู่บนเตียง โดยมีเค้าในสภาพเอาผ้าห่มมาคลุมท่อนบนเเล้วร้องไห้กระซิกๆซบอกบอกว่า....เทมโปนายจะต้องรับผิดชอบชีวิตชั้นนะ! ซะอีก

โอย เปลืองเเรงจินตนาการโคตรๆ =__= เพราะนอกจากไอ้นี่จะไม่ทำอะไรเเล้ว ยังขับรถวนไปวนมา ถามว่าจะพาไปไหนก็ไม่ตอบ นั่งทำหน้าหล่อเลวอยู่ได้

จียงปีนไปเบาะหน้ากวนมันก็เเล้ว มันก็หันหน้ามามองเเบบ....เเบบ เเบบ ฮือ ถึงจะรู้ว่าเทมโปจริงๆเเล้วไม่ใช่คนน่ากลัวก็เหอะ  เเต่ลองมันมาใช้สายตาเเบบโกรธๆมองใส่ดิ มันน่ากลัวถึงขนาดเค้าต้องปีนมากลิ้งเล่นเบาะหลัง ทำตัวสงบเสงี่ยมจนหงุดหงิดตัวเองอยู่นี่ไง

เทมโปโกรธเรื่องที่ซึงริจูบเค้า เเล้วเค้าก็ไม่ยอมให้เทมโปจูบบ้าง
เเต่นั่นมันเป็นความผิดของควอนจียงตรงไหนวะเนี่ย!! จริงๆสองคนนั้นน่ะผิดนะไม่ใช่เค้า!!
หรือจะให้เค้าบอกเทมโปมันไปเลย...ชั้นไม่ได้รังเกียจที่นายจะจูบ เมื่อกี๊เเค่เล่นตัว จะให้ตอบเเบบนี้หรือไง!
มันไม่ใช่ว้อยยย!! ผิดเหรอที่เค้าตกใจจนหนีออกมา ไอ้บ้าเอ๊ย! คิดเเล้วก็โมโห เเถมยิ่งมองวิวข้างทางก็ชักหงุดหงิด

โฮกกกกกกกกกก ผ่านมาสิบโรงเเรมเเล้วว้อย เมื่อไหร่จะได้ฤกษ์เลี้ยว!!

เอิ๊ก ล้อเล่นน่า =__= ควอนจียงไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้น เมื่อกี๊เเค่ประชดโลกเล่นๆ จริงจริ๊งงงง! สาบานเลยเอ้า
เรื่องอะไรเค้าจะมายอมเทมโปง่ายขนาดนั้น คนเราไม่ใช่ใจง่ายๆ ยังไม่ทันจะคบเป็นเเฟนเลย ถ้ายอมง่ายๆก็ไร้ค่าหมดสิ
ถ้าจะยอม อย่างน้อย.......มันต้องคบไปเเล้วซักสามวันต่างหาก (ไหนเมิงบอกใจไม่ง่าย =__=)

ขณะที่กำลังนั่งเซ็ง อยู่ๆก็มีสายเรียกเข้า จียงก้มลงไปมองเบอร์ที่โทรมา

ซึงริ!!!

โอ๊ะ =___= ลืมมันไปเลยเเฮะ จะว่าไปเทมโปก่อนออกมามันทำอะไรซึงริหรือเปล่าวะเนี่ย คราวที่เเล้วก็ขัง คราวนี้มันจะจับขังอีกรอบหรือเปล่า?

จียงหรี่ตามองเทมโปสลับกับมือถือ เหงื่อเเตกผุดๆไหลตรงขมับ ประหนึ่งภรรยาที่ตกใจเวลาเบอร์ชู้โทรมาตอนสามีขับรถ

เอิ่ม ทำไมต้องทำเหมือนเค้าเป็นเมียมันเเล้วซะอย่างนั้นฟะ กลัวอะไรมันวะเนี่ย!
เเต่ตอนนี้เทมโปอารมณ์ไม่ดีนี่นา ทางที่ดีเซฟไว้ก่อนดีกว่า =__= เดี๋ยวมันโมโหขึ้นมา หักพวงมาลัยชนเสาไฟฟ้าประชดรัก อนาคตบิ๊กเเบงดับวูบทำไง

จียงกดรับ เเล้วพยายามจะกระซิบให้เสียงเบาที่สุด

"ซึงริเหรอ....ตอนนี้พี่ไม่ว่าง เอาไว้ค่อยคุยกันนะ...."
"พี่ไม่ว่างได้ไง ทำอะไรอยู่ อยู่กับพี่เทมโปใช่ไม๊!!"

ฉลาดอีกนะ =__= เเล้วจะพูดเสียงดังทำไมฟะเนี่ย เดี๋ยวเทมโปมันก็ได้ยินหมดร๊อก!!! T^T

"ใครโทรมา...." เสียงทุ้มต่ำคราวนี้น่ากลัวกว่าเดิม โทนเสียงถูกใช้ด้วยวอลุ่มที่สุดเเสนจะบ่งบอกได้ว่า เทมโปมันกำลังโมโห

"....................."

"จียง..............."

"......................"

"จะตอบ... หรือจะให้ชั้นหักพวงมาลัย"

นั่นปะไร เเม่งไม่พอใจเเล้วจะฆ่าให้ตายหมู่จริงๆด้วยว่ะ T^T

มันชักจะมากไปเเล้วนะเนี่ย ใช่! นี่มันจะมากไปเเล้ว!
ควอนจียงกับชเวซึงฮยอนไม่ใช่เเฟนกันซะหน่อย ทำไมต้องไปกลัวด้วย
ใช่ ถึงซึงริโทรมาเค้าก็มีสิทธิ์คุยอย่างเปิดเผย
ถูกต้อง! นายต้องอย่าไปกลัวเทมโปสิจียง บอกไปเลยว่าใครโทรมา!

"เเม่ชั้นโทรมา"

โฮกกกกกก เกลียดตัวเองว่ะ T^T
ใจมันบอกให้บอกซึงริเเล้วนะ เเต่ปากมันกลับพูดเเบบนั้นไปอ่ะ

"พี่จียง นั่นอยู่กับพี่เทมโปใช่ไม๊!!"
ไอ้นี่ก็จะตะโกนทำม๊ายยย T^T

"คือว่าตอนนี้พี่...." ยังไม่ทันจะพูดให้จบประโยค มือถือก็โดนคว้าไปจากมือโดยมือใหญ่ที่ถือวิสาสะ เทมโปกดปิดเครื่องเเล้วโยนไปทางเบาะหน้าข้างๆตัว

"เฮ้ย ของชั้นนะว้อย!!" จียงตาโตมองไปที่พื้นเบาะข้างหน้า ดูมันทำ!! จียงรีบปีนไปเบาะหน้าเเล้วหยิบมือถือตัวเองขึ้นมา ฮืออ เป็นรอยเลยไอ้...!! กำลังจะหันไปด่าเเต่เห็นดวงตาดุๆ จียงก็เลยชะงัก เเล้วคิดจะปีนไปเบาะหลัง จะด่ามัน กรูต้องไปตั้งตัวที่เบาะหลังก่อน ห่างไว้อุ่นใจกว่าเยอะ เเต่ไม่ทันจะได้ปีนกลับ รถก็ถูกเหยียบเบรคอย่างเเรงให้จอดข้างทาง เเถมยังมีเเขนเเกร่งมากางกั้นไม่ให้จียงปีนกลับไปอีกเป็นครั้งที่สอง เทมโปฉวยโอกาสกระชากมือถือในมือโยนไปเบาะหลัง เเละผลักคนตัวบางกว่าชิดเบาะไม่ให้ขยับไปไหน

อูยยย ท่าส่อมาก ชเว ซึงฮยอน =____=

เทมโปโน้มเข้าไปใกล้ๆ หน้าห่างกับจียงเเค่ระยะประชิด
"ชั้นไม่ให้คุยต่อ.....จียง เเม่นายเสียงเหมือนซึงริเลยนะ"

ปิดปากเงียบสนิท....ก็มันเถียงไม่ออกนี่ T^T เเล้วนี่เทมโปมันจะยื่นหน้ามาใกล้ไปไหนฟะเนี่ย

"เหอะ ดันจับขังอีกรอบ เเต่ลืมยึดมือถือ" มีพึมพัมกับตัวเอง

โฮกกก ชักจะกลัวเเล้วว่ะ เออะ =__= เเต่จะว่าไป กลัวทำไมวะนี่เรายังไม่ได้เป็นเเฟนกันเลยนี่หว่า!

"ชั้นจะไปนั่งเบาะหลัง หลีกเด๊ะ...." จียงพูดเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับเทมโปเสียอีก

ฮืออ ไม่อยากทำเหมือนว่าประหม่าทำตัวไม่ถูกเหมือนพวกผู้หญิงหรอกนะ เเต่ลองมาตกที่นั่งเเบบเค้าสิ
มีไอ้บ้าหล่อโฮกที่ตัวเองก็มีใจอยู่เเล้วมาทำกรุ้มกริ่มยื่นหน้ามาใกล้ๆ.... เเมนให้ตายก็ต้องมีสับสนทางเพศบ้างเเหละวะ T^T

โอยยย เเล้วไอ้ใจนี่ก็อีก มันจะเต้นดังไปไหน
เค้ารู้เลยว่ามันคงต้องดังมากเเน่ๆ เพราะว่าเทมโปมันเเอบอมยิ้มด้วย
เหอะ ไม่ต้องเดาเลย! รับรองเลยว่าหน้าเค้าต้องเเดงมากๆอีกต่างหาก!!

มือสวยดึงผ้าพันคอผืนลายที่พันที่คอขึ้นมาปิดใบหน้าครึ่งล่างจนมิด อ๊ากกกก เลิกมองซะที ไอ้หน้าไม่อาย เขินจะเเย่อยู่เเล้วว้อยยย!!

"นายจะจอดตรงนี้อีกนานไม๊เนี่ย!! เดี๋ยวจราจรก็มาซิวหรอก ตรงนี้เค้าห้ามจอดนะเว้ย! " พยายามเปลี่ยนเรื่อง เเต่เทมโปกลับยิ้มเเล้วก็ดึงผ้าพันคอจียงลงมา ใช้นิ้วใหญ่ลูบไปที่เเก้มขาวที่มีสีระเรื่อ

"ไปได้ไง...ไฟยังเเดงอยู่เลย" เทมโปกำลังจะล้อเรื่องที่เขาหน้าเเดง เเอบหัวเราะอีกต่างหาก เเต่เค้าไม่ได้หน้าเเดงนะ...จริงๆนะ ไม่เเดงซะหน่อย ก็เเค่ชมพูจางๆเอง -///-

"อยากให้ไฟเขียวไม๊....ให้ชั้นชกซักหมัดนายได้ออกรถสมใจเเน่" จียงหน้าบึ้ง ตอนเเรกก็ประหม่าอยู่หรอกนะ เเต่หลังๆนี่ชักจะโมโหเเล้วว่ะ เทมโปมันหัวเราะไม่หยุดเลยอ่ะ =__= พอเห็นร่างสูงทำท่าจะทำให้หน้าเเดงกว่านี้อีก จียงก็เลยพยายามเปลี่ยนเรื่อง

"เเล้วนายจับซึงริขังอีกเเล้วเหรอไอ้โหด!"

เเต่โคตรโง่....ที่เปลี่ยนมาเป็นเรื่องนี้ =___= เทมโปจากเมื่อกี๊ที่ยิ้มๆ ตอนนี้หุบยิ้มขวับทันที

"ทำไม ? เป็นห่วง?"

เอิ๊ก ขอด่าตัวเองเป็นควายอีกที....กรูโง่จริงๆด้วย T^T มันอารมณ์เสียเลยอ๊า!

"ตกลงเป็นห่วงมากหรือไง?" ถามย้ำอีกครั้ง....ดวงตาคมดุจ้องเค้นคำตอบจากเค้า

เเต่ว่านะถ้าตอบว่าเป็นห่วง เทมโปมันต้องหักพวงมาลัยเเน่ๆ =__=
เเต่ถ้าตอบว่าไม่ห่วง.....ก็เเปลว่าเค้ากลัวมันอ่ะดิ! หึ ชายชาตรีไม่มีกลัวใครว้อยยย!! เพราะงั้น....หึหึหึ.....

กรูไม่ตอบดีกว่า =___= นิ่งเข้าไว้ ดูเป็นคนไม่กลัวเเต่ก็ไม่หาเรื่องดี
ต้องทำเหมือนเดินสายกลาง ....ว่าเเต่เเล้วมันจะช่วยอะไรไม๊วะ ?

เทมโปเงียบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องอยู่ที่จียง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะนับเลขขึ้นมาเบาๆ...

"1................."

"..................." เงียบ....ต้องเงียบเข้าข่ม หรือจะเปลี่ยนเรื่องไปชวนมันคุยเรื่องการเมืองดีวะ....

"2................."

"...................." เอ หรือจะชวนมันคุยเรื่องฟุตบอลคู่เมื่อวานดี......เเต่ เอ่อ....มันมีเเข่งเเน่ป่ะวะเมื่อวาน =__=

"3................."

"....................."  เเฉเเทยังกลัวคิตตี้....หรือเมาท์เรื่องเเดซองใส่บ็อกเซอร์ซ้ำ 1 อาทิตย์ หรือว่า......

"....................."

"เออ เออ เออ!!! ไม่ได้เป็นห่วง T^T พอใจหรือยัง!!!" จียงพูดใส่เทมโปเสียงดัง....เออ ก็เเค่ถามเล่นๆ เเค่ไม่รู้จะเปลี่ยนเรื่องเป็นอะไร เเต่ควอนจียงมันโง่ที่ถามเรื่องซึงริ พอใจไม๊ห๊า!!

"ไม่พอใจ.................................ชั้นลืมให้นายทำอะไรบางอย่างซะสนิท" ร่างสูงพูด มือใหญ่เอื้อมไปดึงกระดาษทิชชู่สองสามเเผ่นจากที่ใส่กระดาษหน้ารถ เเล้วยื่นส่งมันให้กับจียง

"เช็ดด้วย....."

"เช็ดอะไร?..." จียงทำหน้างง

"เช็ดปากนาย....."

".................."

"ที่โดนซึงริจูบ.....เช็ดมันซะ"

ไม่ใช่ประโยคขอร้อง เเต่มันเป็นประโยคคำสั่ง เทมโปไม่ได้พูดเล่น จียงอึ้ง ตาเรียวเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ...นี่ ท...เทมโปสั่งให้เค้าเช็ดที่โดนซึงริจูบเนี่ยนะ!

"อะ....อะไรของนายวะ!....ท...ทำไมต้องเช็ดด้วย!" ถามตะกุกตะกัก ก็มันตกใจนี่ อยู่ๆมาโดนสั่งให้เช็ดปากเพราะเรื่องเเบบนี้เนี่ยนะ อีกอย่างเค้าไม่ใช่พวกเด็กไร้ประสบการณ์จูบนะว้อย!

"ก็ชั้นหงุดหงิด...." เทมโปดูหงุดหงิดจริงๆ "เช็ดเร็วๆสิ....อย่าเถียง นายจูบคนอื่นต่อหน้าชั้นนะ..."

เมื่อเห็นจียงมัวเเต่นั่งอึ้ง ถือกระดาษไว้ในมืออยู่อย่างนั้น ร่างสูงก็ชักใจร้อน หยิบกระดาษเเผ่นใหม่หน้ารถเข้ามาเช็ดปากบางเเทนทันที นั่งอึ้งให้เทมโปถือโอกาสเช็ดปากอยู่ไม่กี่วินาทีก็ผลักมือร่างสูงออกเเล้วโวยลั่น เสียงสั่นท้วงอย่างติดๆขัดๆ

"นี่.....เทมโปนี่........เฮ้ย!!! เรายังไม่ได้เป็นเเฟนกันเลยนะเว้ย ล...เเล้วชั้นก็ยังไม่ได้ตอบตกลงนายเลยนะ!"

ใช่! เเต่ที่ทำอยู่นี่ไม่ต่างอะไรกับเเฟนเลยไม่ใช่เหรอ มีการมาโมโหว่าเค้าจูบกับซึงริต่อหน้า เเล้วใช้น้ำเสียงได้เหมือนว่าเค้าผิดด้วยนะ!

นะ...นี่...อ๊ากกกกก ทำไมมันขยันทำอะไรให้เค้าทำตัวไม่ถูกได้ตลอดเวลาเเบบนี้เนี่ย!

"เเล้วไง...."

เเล้วไง....เเล้วไงเเล้วก็จบ....เเล้วไงเเล้วมันก็ไม่พูดอะไรต่อ!! เทมโปหน้านิ่งตอบเสียงเรียบ เเล้วก็ใช้ทิชชู่นั่นมาเช็ดปากจียงเหมือนไม่มีอะไรเเปลก

"เทมโป! ไอ้บ้า เข้าใจยากชะมัด!"  นั่งนิ่งให้คนร่างสูงเช็ดเเต่โดยดี....เออ จะทำอะไรก็ทำ ทำอะไรไม่ถูกเเล้วว้อย!

"ก็ชั้นชอบนายอ่ะ ชั้นไม่พอใจที่นายจูบคนอื่น ชั้นหึง เเค่นี้เข้าใจยากตรงไหน นายเเหละที่เข้าใจยาก!"

อย่าถามเลยว่าเขินหรือเปล่า จียงได้เเต่อ้าปากพงาบๆเหมือนจะพูดอะไร เเต่สุดท้ายก็ได้เเต่หุบปากเงียบ รู้สึกเลยว่าหน้ามันร้อนๆ

ท...เทมโป T^T มันควรจะเป็นอย่างนี้เหรอ? มันควรจะพูดกันตรงๆขนาดนี้เลยเหรอห๊ะ?
กับคนที่เป็นเพื่อนกันมาก่อนนะ อยู่ๆจะบอกว่าชอบ บอกว่าไม่พอใจ เเล้วบอกว่าหึงหน้าตาเฉยเเบบนี้ได้เลยเหรอ นี่มันจะตรงเกินไปเเล้วนะ T^T พูดเเต่ละทีเล่นทำเอาไปไม่เป็นเลย ไอ้บ้า! ไอ้หน้าตาย! หน้าไม่อายด้วย! นี่กะไม่ให้เค้าหายใจหายคอเลยหรือไง ใจเต้นจะบ้าเเล้วว้อย!

"นายหน้าเเดงอ่ะจียง"

"เออ!!! เรื่องของชั้น!"

"เขินเหรอ....." เทมโปยิ้ม

"ไม่รู้โว้ย!"

"นายชอบชั้นป่ะ"

"อ....ไอ้...."

"นายเขินเพราะนายชอบชั้นล่ะสิ"

"ไม่!.....ไม่ใช่!"

"โกหกตกนรกนะ นายไม่ชอบชั้นเเล้วนายจะเขินทำไมอ่ะ"

"ก...ก็บอกว่าไม่ได้เขินไง! ไอ้บ้า!!"

"หิวป่ะ"

"..............." เอ่อ มันเกี่ยวกันตรงไหนวะ =__=

"โกรธเหรอ?"

"เออ!"

"จริงอ่ะ"

"เออ!...."

"จริงดิ"

"เออ!!!!!!!!!"

"งั้นจูบได้รึเปล่า......"

"เออ!......."

เฮ้ยยยยยยยย!!!!!!!!!

"นี่ถ้าไม่อนุญาติชั้นไม่กล้าเลยนะเนี่ย....." ไม่พูดเปล่า เทมโปโน้มเข้าหา...ไอ้ตกใจมันก็ตกใจอยู่หรอกนะ เเต่ก็มีสติพอที่จียงจะเริ่มดันอกเทมโปไว้ ขืนหน้าคนที่ทำท่าจะเข้ามาจูบเเล้วโวยลั่น

"เฮ้ย! จะทำอะไร!!!"
"จูบไง เมื่อกี๊นายอนุญาติเเล้ว"
"เปล่าเว้ย! เมื่อกี๊เเค่เผลอตอบ นายเล่นอยู่ๆก็ถามนี่หว่า!!!"
"งั้นขอใหม่ ชั้นขอจูบนายจียง...." หน้าตาย เเถมยังนิ่งรอฟังคำตอบ.....

ฮือออ ถามอย่างนี้จะให้กรูตอบยังง๊ายยย T^T
ถ้าโดนมันปล้ำจูบยังจะไม่ลำบากใจเท่านี้เลย เเต่นี่มันมาขอดีๆเเล้วก็นั่งนิ่งรอคำตอบ
เทมโป~! ไอ้บ้า มันจะให้เค้าตอบตรงๆหรือไงวะ....'เชิญ! ใช้ลิ้นด้วยก็ได้นะ ชั้นไม่ถือ' หรือไงห๊า!

"ได้หรือเปล่า...."

"ห...เหตุผลที่ชั้นจะให้นายจูบล่ะ"

"ชั้นชอบนาย...."

โอย มือไม้มันหมดเเรงจริงๆนะ.....มือที่ใช้ดันอกเทมโปไว้มันไม่มีเเรงจะดันเเล้วจริงๆนะ ก็ดูมันพูดดิ...ฮือ ควอนจียงไม่ได้ใจง่ายนะสาบานเลยเอ้า!

เป็นครั้งเเรกที่สัมผัสลมหายใจของเทมโปใกล้ขนาดนี้....กลิ่นหอมของหมากฝรั่ง~.....
เเล้วก็เป็นครั้งเเรกเลยนะเนี่ยที่เป็นฝ่ายถูกนำจูบเเบบนี้ ทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ
ตอนเเรกก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าพวกผู้หญิงทำไมต้องทำเหมือนจะจะหมดเเรงด้วย
เเต่ตอนนี้ชักจะเข้าใจเเล้วว่าสาเหตุที่ต้องเอามือไปโอบรอบคอเทมโปเเบบนี้เพราะรู้สึกไม่มีเรี่ยวเเรงจริงๆ....

ริมฝีปากของเทมโปผละออกมาให้คนข้างล่างพักหายใจหายคอ ก่อนจะทาบทับริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของจียงอย่างช้าๆอีกครั้ง

พ่อเเม่พี่น้องคร๊าบบบบ ทำไมจูบกับผู้ชายให้ความรู้สึกดีชะมัดเลยเนี่ย ผมเป็นโฮโมหรือนี่ T______T
โอย เเต่เริ่มรู้สึกมึนๆเล็กน้อย นี่เค้าจูบกับเทมโปมานานเท่าไหร่เเล้วเนี่ย....ริมฝีปากประกบกัน...ผละออกให้ได้หายใจ เเล้วก็วกมาประกบกันอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่เเล้วเนี่ย......

"อืมมม....จียง..."

มหกรรมจูบมาราธอน....เเต่ ด....เดี๋ยว!! นี่มันไม่ใช่เเค่จูบเเล้วนะ!! เทมโปมันดันเบาะหลังลงตอนไหนวะ เเถมยังขึ้นมาคร่อมเค้าจนเกือบจะทั้งตัวเเล้ว

โฮกกกกกกกกกกก ไม่นะว้อย ยังไม่พร้อมๆ! บอกว่ารอให้ครบสามวันก่อน! สามวันก่อน! ตอนนี้ยังไม่ใช่ อ๊ากกกก!!!  (รอทำไมวะ =__=)

ออกเเรงสุดกำลังผลักเทมโปมันออก ดีนะเนี่ยมันกำลังเคลิ้มเลยไม่ทันระวังตัว เทมโปกลับมานั่งเบาะตัวเองในขณะที่ร่างบางที่หายใจหอบเริ่มโวยลั่น

"นี่มันริมถนนนะเว้ย~~! นายตั้งใจจะทำอะไรเนี่ย!"

"โทษๆ....ลืมตัวไปหน่อยน่ะ...."

เทมโปตอบหน้าตาย ช่วยดันเบาะขึ้นเเต่โดยดี ว่าเเต่จูบกันเเล้วทำไมมีเเต่เค้าที่ทำอะไรไม่ถูกวะเนี่ย ไม่ยุติธรรมเลย~!
ร่างสูงช่วยขยับผ้าพันคอของเค้าให้เข้าที่ จียงหน้าเเดง ไอ้เทมโปก็ยิ้มอยู่ได้ ไอ้บ้า! ฮืออ อยากได้ถุงมาคลุมหัวชะมัดเลยว่ะ T^T ไม่รู้จะทำหน้ายังไงเลย

เทมโปออกสตาร์ทรถ

"จ....จะไปไหน"
"ไปบ้านชั้นไง....."

ว่าไงนะ!......เเต่เฮ้ย มันเลี้ยวเเค่ทีเดียวถึงบ้านมันเลยว่ะ =_= ก็ว่าว่าเเถวนี้มันคุ้นๆเเสดงว่ามันต้องกะจะมาอยู่เเล้วชัวร์ๆ

"ใครจะเข้าบ้านนาย!!" จียงโวยลั่นเมื่อเทมโปเปิดประตูรถ เเล้วทำท่าจะให้เค้าลง...(โอย อยากจะบอกมันจังว่าป่านนี้เเล้ว เล่นตัวไปก็ไม่ค่อยมีความหมายเเล้วควอนจียง)

"เเค่จูบ.....สาบานเลยเอ้า" เทมโปบอกวัตถุประสงค์....ยังคนคอนเซปหน้าด้านเหมือนเดิม ....ท่าทางที่บ้านจะสอนมาดีว่าไม่ควรพูดอ้อมค้อม

"ขึ้นไปจูบกันบนห้องชั้น....."
"ห้องนอนอ่ะนะ......" ถ้างั้นคงไม่ใช่เเค่จูบเเล้วล่ะชเวซึงฮยอน =__=
"หรือนายจะไปจูบที่ห้องครัวล่ะ...."
"เเค่จูบเเน่นะ......"

จียงถามอีกที......เมื่อเทมโปพยักหน้ารับ จียงเลยยอมลงจากรถ... เเค่จูบมันไม่เสียหายนิ....
คือที่บ้านสอนมาว่าให้เชื่อใจคนอื่นครับ...ไม่ได้ใจง่ายเเต่อย่างใด จริงจริ๊งงงง

......เเละวันนั้นก็เป็นวันเเรกที่ควอนจียงค้างบ้านชเวซึงฮยอน.......

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 เช้าวันรุ่งขึ้น
.
.
.
.
.

"ทำบ้าอะไรวะเนี่ย!"

จียงพึมพัมเบาๆ เมื่อมองข้อความบนมือถือ ชื่อของคนใครบางคนนั่งห่างกันเเค่มุมห้องเป็นคนส่งมา....ไอ้เทมโป~
วันนี้เค้ากับเทมโปเข้าบริษัทพร้อมกัน....อย่าถามว่าทำไม....

"วันนี้นายจะกลับกับชั้นไม๊ ชั้นจะพาไปที่นึง...."

งี่เง่า! ปัญญาอ่อน! ทำเป็นพวกเด็ก ม ปลายมีความรักไปได้! เฮอะ -*- นั่งห่างกันเเค่นี้ต้องมาทำเป็นส่งเมสเซส ไอ้บ้า!

"ไอ้บ้า ปัญญาอ่อน ทำเป็นส่งเมสเซส..................เเล้ววันนี้จะไปไหนอ่ะ"

สาบานว่าควอนจียงไม่อยากทำอะไรน่าอายเเบบนี้เลย ก็เลยพิมข้อความตอบกันไปมาเเค่ 6 ครั้งเท่านั้น....เอิ๊ก....
อ๊าาา เขินว่ะเขินนนน!!! ไม่อยากทำอะไรเเบบนั้นเลยนะเนี่ย เเต่...เเต่....เง๊ออออ

เทมโปโดนเรียกตัวเข้าไปพบผู้จัดการ จียงเลยได้นั่งบ้ายิ้มกับมือถือ....โอย ปัญญาอ่อนเเต่ควอนจียงควบคุมตัวเองไม่ได้ครับท่าน!

"ทำบ้าอะไร ยิ้มกับมือถือ ปัญญาอ่อน" จียงหันขวับไปมอง....ซึงริวันนี้ชักจะลามปาม...น้องเล็กนั่งหน้าบึ้งมองมาที่รุ่นพี่หัวหน้าวงมาได้ซักพักเเล้ว....ได้ข่าวว่าเมื่อวานหลุดรอดจากที่โดนเทมโปมันขังมาได้เพราะป้าเเม่บ้านช่วยเอาไว้....

"หน้าตาพี่ดูโง่มากเลยเมื่อกี๊ ยิ้มเหมือนพวกสมองพิการ" ดูปากมัน =__= จียงพยายามจะไม่สนใจ....ซึงริกำลังอารมณ์ไม่ดีมันถึงพาลได้ขนาดนี้ สาเหตุก็ไม่ต้องถามเลยว่าเพราะอะไร

"เมื่อวานพี่ไม่กลับบ้าน....ผมโทรไปที่บ้านพี่เทมโป พี่สาวเค้าบอกว่าพี่ไปนอนค้างด้วย!"

"พี่จียงสำส่อน!" ซึงริว่า "พี่ใจง่าย!!"

โอย ต่อว่าซะเหมือนกรูท้องก่อนเเต่งเลย =___=

"ชั้นยังไม่ได้มีอะไรกับเทมโปเว้ย!!!!" มันเป็นความจริง....-*- จริงๆเมื่อวานก็เกือบอยู่ล่ะ ดีที่อ้างได้ว่าวันนี้ประจำเดือนมาเลยขอเลื่อนไปก่อน.... อ่ะล้อเล่น =__= เค้าก็บอกเทมโปไปตรงๆน่ะเเหละว่า ขอทำใจก่อน.....ใครจะทำใจได้วะ! ถึงจะชอบที่จูบกันก็เถอะ เเต่ไอ้เรื่องที่จะ....จะ....น่ะ วันนั้นยังทำใจไม่ได้จริงๆนะ..ก็อย่างว่า....มันต้องซักสามวัน (ยังคงยืนยัน)

ซึงริจ้องหน้าจียง เเล้วประกาศลั่น
"ไม่สนล่ะ! ยังไงผมจะเเย่งพี่มาให้ได้!"

"ใครจะเเย่งใครงั้นเหรอ...."

เสียงดังมาจากด้านหลัง....ซึงริกับจียงหันขวับไปมอง เซเว่นในเสื้อยืดสีขาวตัวบางกับกางเกงยีนส์สบายๆ วันนี้สวมหมวกสีเขียวอ่อนกับกรอบเเว่นตาสีชาขับใบหน้าขาวๆนั้นให้ดูโด่ดเด่นเหมือนทุกที

"อ้าว! หวัดดีครับพี่...." จียงพูดเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เซเว่นพยักหน้าเเล้วก็มานั่งร่วมวงสนทนาด้วย จริงๆเซเว่นกลับมาเยี่ยมเกาหลีได้ 2-3 วันเเล้ว มาถึงก็ไปขลุกอยู่บ้านพี่เเทบิน เพิ่งจะเข้าบริษัทให้ได้เห็นหน้านี่เเหละ

"เฮ้ย เเล้วเมื่อกี๊ใครจะเเย่งใครอ่ะ...." เซเว่นยังคงสนใจ
"เปล่า เปล่าฮะ....เอ้อ พี่เเทบินล่ะพี่...." จียงรีบเปลี่ยนเรื่อง เเต่ก็อยากรู้อ่ะนะเพราะตอนเข้าบริษัทเห็นมาพร้อมกัน....
"ออกไปซื้อบุหรี่ให้ชั้น.....ชั้นบอกว่าจะสูบเฉพาะคาเมลเท่านั้น ป่านนี้ไม่รู้ไปซื้อถึงไหน...."

เออะ อายุจะเข้า 28 เเล้วนะพี่เเทบิน ยังโดนเด็กปั่นหัวอีก =___=

"เทมโปไปไหนล่ะ...." เซเว่นถาม
"เข้าไปคุยกับผู้จัดการเรื่องตารางงานฮะ" จียงตอบ....หนึ่งในหัวข้อสนทนาในเมสเซส
"อ้อ เหรอ ....เอ้อ มีของฝากจากอเมริกาด้วย ให้พวกนาย......." ยื่นส่งให้ จียงได้ตลับเงินเก๋ๆเอาไว้ใส่บุหรี่ ส่วนซึงริได้อมยิ้มยี่ห้อดังจากอเมริกาถุงใหญ่

"เอ่อ.......พี่ฮะ =____=" ซึงริมองหน้าเซเว่น....ไม่ได้อะไรกับของฝากหรอกนะ เเต่มันจะเเตกต่างกันไปไม๊ พี่ฮะ...ผมอายุ 18 เเล้วนะ T^T
"อย่ากินเกินวันละ 2 อันล่ะ เดี๋ยวฟันผุ" เซเว่นกำชับ เเล้วก็ตบบ่าน้องเล็กปุบๆ

"ส่วนนี่ของเเทยังกับเเดซอง ฝากให้ด้วย" ยื่นถุงเล็กๆให้จียงถือไว้

"ส่วนของเทมโปชั้นเอาไปให้เอง..."
"ไม่ยุติธรรมเลยพี่ ของพี่เทมโปได้ถุงใหญ่เลย!" ซึงริค้าน เมื่อเห็นของเทมโปที่เซเว่นจะถือไปให้......เอิ่ม มันขนาดถุงใหญ่เท่าของพวกเค้า 4 คนรวมกันเลยนะ

"ของนายก็ถุงใหญ่นะ...." เซเว่นหัวเราะ "กินได้ทั้งปีเลยมักเน่!" เเกล้งผลักหัวน้องเล็กอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่เซเว่นจะลุกขึ้นยืน

"เดี๋ยวไปชวนเทมโปมันออกไปช็อปปิ้งดีกว่าว่ะ......ไปก่อนนะ"
"ไม่รอพี่เเทบินเหรอพี่..." จียงถาม.........หงุดหงิดเล็กๆ อะไรๆ ก็เทมโป....อะไรวะเนี่ย!!
"ไม่อ่ะ....เดี๋ยวเข้าไปข้างใน เเล้วชวนเทมโปมันดีกว่ามันจะได้จ่าย เเล้วพี่เเทบินหมอนั่นมัวเเต่หลงเกาหลีอยู่ล่ะมั้ง ขี้เกียจรอเเล้ว" พูดเเล้วเซเว่นก็เดินเข้าไปในห้องผู้จัดการ

"อะไรๆ ก็พี่เทมโป หรือพี่เเทบินไม่เร้าใจพี่ดองอุคอีกเเล้ว...." ซึงริตั้งข้อสังเกตุ เเล้วก็หัวเราะดังลั่น
"ดีเลย ฮ่าๆ จริงๆ ผมได้ยินมาว่า สองคนนี้เค้าคุยโทรศัพท์กันทุกอาทิตย์เลยนะพี่!" ใส่ไฟ มันต้องใส่ไฟ...เรื่องจริง -*- ใครจะคุยกันซึงริจะไปรู้ได้ยังไง รู้เเต่ตอนนี้จียงหน้าบึ้งเเล้ว กร๊ากกกกก -*- เดี๋ยวก็เลิกๆ.....เพราะงั้นต้องยุเข้าไว้

จียงไม่พูดอะไร......ปกติก็รู้นะว่าสองคนนี้สนิทกันอยู่เเล้ว เเต่โธ่เว้ยที่รู้สึกหงุดหงิดเเบบนี้ มันเพราะอะไรกันวะเนี่ย!!

TBC

ขอบคุณที่คอมเมนท์ค่ะ