Bigbang's fiction By diy

คำเตือน

เนื้อหาในฟิคเรื่องนี้เป็นชายรักชาย ใครรับไม่ได้ปิดไปนะคะ 

FICTION BY DIY @ Sweetkitkat

::::: diystory.exteen.com :::::

เเรงโน้มถ่วงฉุดผมให้จมดิ่ง.....

รู้สึกถึงความร้อนในตัวที่พุ่งขึ้นถึงระดับสูงสุด

....ราวกับมีไอร้อนไหลวนอยู่ในภายในอก...

ตัวผมกำลังจะระเบิดอยู่เเล้ว....

เหมือนผมจะไม่สบาย......

ปวดหัว......ใจเเบบเเปลกๆ

มันเป็นเเบบทุกครั้งเวลาที่ผมรู้สึก.........
.
.
.
.
.
.

....หึง....

เเบบนี้

+++++++++++++++++++++++++

"จียง........พี่จียง!!" ซึงริตะโกนเรียกหัวหน้าของวงเสียงดัง เเต่ควอนจียงก็ยังคงหลับอยู่บนโซฟาราวกับว่าไม่ได้ยิน

น้องสุดท้องของวงยืนกอดอกมองคนโดนเรียกที่ยังคงนิ่งอยู่อย่างขัดใจ ร่างโปร่งตัดสินใจตะโกนเสียงดังอีกที

"จียง........พี่จียง!!" เสียงซึงริ.....
"จียง........พี่จียง!!" ส่วนนี่.......เสียงกอลิล่า =____=

"พี่!!! ผมเรียกไม่ได้ยินเหรอไง" ยังไม่เลิกพยายาม ตะโกนจนเเสบคอไปหมดเเล้วนะเนี่ย
"พี่!!! ผมเรียกไม่ได้ยินเหรอไง" ส่วนนี่.......ก็เสียงกอลิล่าอีกเช่นเคย =____=........

"พี่!!จะล้อเลียนผมทำไมเนี่ย!!" พูดเสียงดุเเต่ทว่ากลับเจือเสียงหัวเราะ ก็คนตรงหน้าน่ะสิทำหน้าตลกใส่อีกเเล้ว เทมโปยังทำปากจู๋ก่อนจะดัดเสียงเเหลม.......แต่ว่าเพราะเป็นคนพื้นฐานเสียงต่ำมาก เสียงที่ออกมาเลยออกจะประหลาดซักหน่อย

"พี่!!จะล้อเลียนผมทำไมเนี่ย!!" กอลิล่าตัวเดิมก็ยังคงพูดเลียนเเบบประโยคเดิมเป๊ะๆ....สนุกเขาล่ะการได้เเกล้งน้องเล็กเนี่ย

ซึงริหันไปประจันหน้ากับคนตัวโตที่อ้าปากล้อเลียนไม่หยุด เเล้วเเกล้งชกไปที่ท้องคนตัวโตกว่าเบาๆ

"โอ๊ยยย" เเกล้งร้องเจ็บเเล้วกระโดดถอยหลังก่อนจะทรุดลงไปเเอ็คติ้งท่าโอเวอร์ทำเหมือนเมื่อกี๊มันเจ็บมากอย่างนั้นเเหละ ดูเหมือนว่าน้องน้อยจะทนกับความโอเวอร์ไม่ไหวเลยทำท่ากระโดดเฮดล็อคใส่อย่างหมั่นไส้ เเล้วร่างสองร่างก็พร้อมใจกันลงไปกลิ้งเล่นมวยปล้ำกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะเฮดังขึ้นอย่างสมกับเป็นเช้าที่สดใส........

.....สดใสเสียจนจียงคนนี้หงุดหงิดอะไรเเบบนี้......

ร่างโปร่งเอามือปิดหู ตายังคงหลับเเน่นอย่างนึกรำคาญ
ใช่รำคาญ รำคาญมากๆ หงุดหงิด....ไม่พอใจ ไม่ชอบ เบื่อ
อาการอะไรทั้งหลายเเหล่ที่มันเกิดขึ้นเพียงเพราะเสียงหัวเราะของคนสองคนมันควรจะนิยามว่าอะไร?
ไอ้อาการหงุดหงิดจนไม่อยากมองเเบบนี้เค้าควรจะเรียกมันว่าอะไรดี!!

"ยะฮู้ เล่นด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยย" เสียงมาก่อนตัวเสียอีก จียงหันหน้าไปมองที่ประตูอย่างไม่ต้องเดาเลยว่าใคร....สองมือชูขึ้นทำท่าซูเปอร์เเมน... เเดซองกระโดดจั๊มพ์ตัวเเล้ววิ่งเข้าไปยังสองร่างที่เล่นกันก่อนหน้า ก่อนจะทุ่มทั้งตัวใส่เทมโปเต็มเเรง เเล้วกอลิล่าจอมโอเวอร์ก็ทำท่าเหมือนโดนช้างทั้งตัวล้มใส่  ท่าทางเหมือนตูตายเเน่ๆของคนมากเเอ็คติ้งเรียกเสียงหัวเราะให้น้องเล็กที่เส้นตื้นเป็นเดิมทุนได้อย่างง่ายดาย พอกับๆเรียกอารมณ์ขุ่นมัวของคนบางคนให้มากยิ่งขึ้นไปอีก

จียงลุกพรวดขึ้นนั่ง ไม่อยากเป็นเเบบนี้เลย ไม่อยากหงุดหงิดง่ายๆ เเต่มันก็เป็นมาตั้งหลายทีเเล้ว
เหมือนว่าเค้าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ร่างโปร่งคว้าหมวกไหมพรมสีเเดงคู่ใจมาสวมจนมิดก่อนจะคว้าซองบุรี่ทำท่าจะออกไป

.....ต้องออกไประงับอารมณ์ก่อนที่จะเผลอระเบิดอารมณ์ใส่คนอื่น.....

"อ้าว ไปไหนล่ะ เดี๋ยวจะซ้อมกันเเล้วไม่ใช่เหรอ" เสียงทุ้มต่ำของเเทยังที่นั่งเล่นมือถืออยู่ทำให้ฝีเท้าของจียงชะงัก ร่างโปร่งชูซองบุหรีขึ้นให้ดูว่าจะออกไปสูบ
"ผมไปด้วยสิ!!" ซึงริรีบวิ่งไปเกาะเเขนพี่ชายอ้อนๆ....ขี้อ้อนเป็นที่หนึ่งล่ะซึงริเนี่ย เเต่กับพี่ชายคนนี้อ้อนเป็นพิเศษ ใครๆก็รู้ว่าสองคนนี้สนิทกันเเค่ไหน

"เด็กอยู่ห้ามสูบ!" พูดเสียงห้วนจนน้องเล็กชะงัก....เเปลกใจ ปกติพี่คนนี้เอ็นดูเค้าจะตายไม่ใช่เหรอ เเล้วเค้าก็สูบมาตั้งนานเเล้วนี่ ปกติไม่ได้ห้ามนี่นา T^T เเล้วทำไมต้องกระชากเสียงใส่ด้วย
"โทษที...ชั้นอารมณ์ไม่ดี" เริ่มรู้สึกผิดเลยพูดเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป ซึงริหน้าจ๋อยหันไปมองพี่ๆที่เหลือทั้งสามคน

"พี่เค้าโกรธอะไรผมหรือเปล่าอ่ะ" ซึงริถาม ถอนหายใจยาว......

"เอาน่า = = อย่าไปยุ่งกับมันเลย" เเทยังยักไหล่ กับเพื่อนคนนี้ ใครๆก็รู้ว่าจียงขี้เล่น บทจะอารมณ์ดีก็ดีซะ เเต่ถ้าเกิดบทจะอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาล่ะก็....อย่าไปยุ่งดีกว่า หมอนี่มันโลกส่วนตัวสูง
"โหย......." ซึงริก้มหน้าจ๋อย

"อ้าว เเล้วนั่นพี่จะไปไหนน่ะ" ถามพี่ใหญ่ของวงเมื่อเทมโปทำท่าจะเดินออกไป
"จะออกไปซื้อของหน่อย....." 
"อ้าว เเต่เดี๋ยวจะซ้อมกันเเล้วนะพี่" เเดซองท้วง
"เเป๊บเดียวน่า....."
"งั้นฝากซื้อของด้วยดิพี่...." เเทยังพูดทั้งๆที่ตาเเละมือก็ยังง่วนกับมือถือ....
"ฝากซื้อผ้าอนามัยให้จียงมันที....พักนี้อารมณ์เเปรปรวน ท่าทางจะเมนส์มา" เเทยังพูด เรียกเสียงหัวเราะของคนอื่นๆ เทมโปหัวเราะหึก่อนจะถามกลับ

"จะเอาเเบบมีปีกไม๊......"
"ออกไปถามจียงมันเองเถอะว่ามันชอบใช้เเบบไหน...." พูดจบก็ก้มลงเล่นเกมส์ต่อไป....ไม่สนเสียงกระซิบของเเดซองกับซึงริที่กระซิบเถียงกันว่าจียงอาจจะชอบเเบบเเห้งสบายพิเศษมากกว่าเเบบกลิ่นสดชื่นรึเปล่า (ทำไมพวกเมิงรู้ดีจัง = =)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ควันสีขาวที่เล็ดลอดออกมาจากปาก ค่อยๆถูกละเลียดออกมาจากริมฝีปากบางๆ เพราะมัวเเต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย จียงเลยไม่ทันรู้ว่ามีคนเดินมาทางด้านหลัง จนกระทั่งรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดลงบนไหล่

มือสวยลดบุหรี่ลงจากปาก เเล้วเหลือบมองคนที่เดินมาวางมือไว้ ไม่กี่วิพอเห็นว่าเป็นใครก็เบือนหน้า ทำเป็นพ่นควันออกจากปาก.........บ้าชะมัด....ตามมาทำไมวะ = =

"เอามามวนดิ...." เสียงโทนต่ำอู้อี้ฟังยากพูดขึ้น นี่ถ้าไม่ได้รู้จักกันมานานอาจจะฟังมันไม่ออก จียงยื่นส่งให้ทั้งๆที่ไม่มองหน้า

"ไฟเเช็คอ่ะ" ร่างสูงถาม จียงยื่นส่งให้อีกที

"ไม่เอาอ่ะ จุดให้ทีเดะ" คิ้วเข้มหนาโก่งเข้ากับดวงตาดุๆได้รูปมองมายังอีกคน พูดน้ำเสียงกวนๆ

"ให้สูบเเทนด้วยเลยไม๊ = =" พูดไปงั้น เเต่มือก็ยอมจุดไฟให้โดยดี จริงๆคือขี้เกียจต่อปากต่อคำ....-*- มันสูบเสร็จเเล้วจะได้ไปๆซะที เเต่ทว่าคนตรงหน้ากลับจ้องกลับมาจนรู้สึกว่าหน้ามันร้อนๆ...เฮ้ย!จ้องทำไมวะ....

"อะไร?"

"อะไรล่ะ"

"มองทำไมล่ะ"

"อ้าว ห้ามมองเหรอ?"

"................"

"นี่......"

"........"

"นี่...."

"อะไรวะ!"

"ทำไมต้องตะคอกอ่ะ"

"เเล้วมีอะไรล่ะ"

"วันนี้เป็นอะไรอ่ะ...อารมณ์เสียเเต่เช้าเลย"

"เรื่องของชั้น..."

"มาอารมณ์เสียใส่คนอื่นเเบบนี้ได้ไง....นายเป็นหัวหน้าวงนะ ทำตัวดีๆหน่อยสิ"

โธ่ว้อยยยย เพราะใครกันล่ะวะ............
จียงเงียบ....เพราะเห็นเป็นพี่หรอก เลยไม่อยากจะเถียง....ไม่อยากต่อปากต่อคำอะไรมากมาย
อีกอย่างตอนนี้จิตใจกำลังไม่ปกติ...เพราะงั้น เงียบไว้ดีกว่า.....

"ที่อารมณ์เสียนี่เพราะหึงซึงริเหรอ..." อยู่ๆก็โพล่งถาม จียงเเทบจะสำลักควันบุหรี่....ดวงตาเรียวเล็กเบิกตามองคนที่ถามหน้าซื่อ....เฮ้ย เมิงจะตรงไปหรือเปล่าวะ!

"เปล่าว้อย!!!"
"โหย ทำไมต้องทำเสียงดังอ่ะ = =....เออ บุหรี่ยี่ห้อนี้หวานดีนะ..." เปลี่ยนเรื่องฉับพลัน

ถ้ามันกวนอีกทีนะ........= = จียงคาดโทษ...มองเทมโปที่หน้านิ่งเเล้วชักจะคันเท้า
ไม่ค่อยเเปลกใจที่ใครหลายคนบอกว่าคุยกับมันไม่ค่อยรู้เรื่อง เทมโปประสาทสมองไม่ค่อยทำงานเหมือนชาวบ้าน
ก็ถ้าทำงานเหมือนคนอื่นก็น่าจะรู้นะว่า......ไม่น่ามากวนเค้าในเวลาที่อารมณ์เสียเเบบนี้.....เเล้วเมื่อกี๊ก็ถามบ้าอะไรไม่รู้!

"เอาที่ไหนไปคิดวะ...."

"ก็นึกว่าหึงซึงริซะอีก เห็นชอบไปนัวเนียกัน" พูดเสียงอ่อน....จียงเงียบไป

ใครบอกว่าชอบซึงริกัน.......
เคยพูดตอนไหนหรือยังไง.....
ก็เเค่เอ็นดูเเบบน้องเท่านั้นเเหละ.....ไม่ได้หึง ก็คนมันไม่ได้คิดอะไร....

เเต่ที่อารมณ์เสียก็เพราะ.............

เพราะ.............

เพราะ...............

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
คิดเเล้วโมโหตัวเอง ไม่นะไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นเเหละ ชั้นไม่ได้ชอบซึงริ เห็นมันเป็นเเค่น้องเท่านั้น...... เพราะงั้นเลิกสงสัยเเล้วจะไปไหนก็ไปป่ะ"
"เรอะ?" ถามเสียงสูง.........
"เออ!!!!"

ร่างสูงยิ้มกว้างออกมา.......

"เเล้วตกลงโมโหอะไรล่ะ..."

"โมโหตู้ไปรษณีย์.....ทำไม มีปัญหามะ ชั้นไม่ชอบที่มันเป็นสีเเดง.....!!" ตอบประชดมันซะเลย มันจะถามอะไรนักหนาวะ
"ชั้นก็ว่า ถ้ามันเป็นสีเหลืองอาจจะสวยกว่า ว่ามะ......" ตอบเเบบจริงใจ...เออ จริงใจจริงๆนะ จริงใจจนจียงหันมามองหน้าพร้อมกับกำหมัด

"ก็เเค่อยากให้หัวเราะน่า....." เทมโปรีบพูด -*- ทำไมหัวหน้าวงกรูมันดุเยียงนี้วะ...ทั้งๆที่กรูเป็นพี่นะเนี่ย!

ร่างสูงเเกล้งเอานิ้วชี้ไปจิ้มตรงหว่างคิ้วคนตรงหน้าเบาๆ......หมั่นไส้ที่เห็นทำคิ้วขมวด.....
เทมโปเเกล้งยื่นหน้าไปใกล้ๆจนเเทบจะชิดใบหน้า....จียงหน้าร้อน...

"ทำหน้าบึ้งอยู่ได้....รู้หรือเปล่าเวลาหัวเราะ......น่ารักกว่าตั้งเยอะเเหน่ะ"
"ใครน่ารัก!!!!!" โวยวายดังลั่น ......ไม่ว้อยยย กรูหล่อ กรูเเมน หล่ออย่างเดียวไม่เอาน่ารักว้อยยยยยยยยย

"เออ เเฮะ พักนี้รีเเอ็คชั่นเเรงดีนะ = = ท่าทางจะเมนส์มาเหมือนที่เเทยังบอก......"
เทมโปหัวเราะในลำคอ จนจียงเเทบอยากจะดึงหมวกไหมพรมที่มันสวมอยู่ลงมาปิดจมูกให้ขาดอากาศหายใจตายไปเลย นึกหงุดหงิดที่เทมโปหัวเราะ..

ใช่สิ เดี๋ยวนี้ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้ เกลียดตัวเองเหมือนกันที่เป็นเเบบนี้
เเล้วเมื่อกี๊ที่เทมโปเอาหน้ามาใกล้ๆเเบบนั้น...........อ๊ากกกก หัวใจบ้า เมิงจะเต้นทำไมห๊าาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!

มันเป็นมาซักพักเเล้วใช่ว่าเพิ่งจะเป็น...
พอรู้ว่าเดี๋ยวนี้มองเเต่ใคร หงุดหงิดเพราะใครก็ชักจะโมโหตัวเอง.....

มันเป็นสัญญาณอันตรายมากๆ ไม่อยากคิดเเบบนั้นเลยในเมื่อเค้าเองก็เป็นผู้ชายที่เเมนมากๆคนนึง (จริงเหรอ? = =)
เเต่ทำไมเวลาไอ้เทมโปมันยื่นหน้ามาใกล้ ใจมันถึงเต้นตึกๆๆๆๆ ราวกับว่ามันจะพุ่งออกมาจากอกเเบบนี้....
เเต่นั้นไม่พอ ใจเต้นก็เท่านั้น เเต่ที่บัดซบเลวชาติกว่านั้นอีกคือในใจดันเจือกก็จะคิดว่าไอ้นี่เเม่ง..หล่อมาก

หล่อจนไม่อยากเข้าใกล้...-*- จริงๆมันก็หล่อมาตั้งนานเเล้ว เเต่พักนี้รู้สึกมันหล่อกว่าปกติ....

ฮือออ อ๊ากกกกกกกก ไม่อยากจะคิดเเบบนั้นเลยอ่ะ
ผู้ชายบ้าอะไรจะมาใจเต้นกับผู้ชายด้วยกันเพียงเพราะมันหล่อถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เกย์!!
ตายหอง ไม่นะว้อยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!

-*- ความเป็นชายชาตรีของควอนจียงมันจะมาโดนริดรอนไม่ได้ -*- เพราะมันจะด่างพร้อยเเก่รอยสักที่กลางเเขนเป็นอย่างมาก (เกี่ยว?)
เพราะงั้นที่ไอ้อาการใจเต้นตอนอยู่ใกล้มัน กับอาการไม่พอใจเวลามันอยู่ใกล้คนอื่นเนี่ย ต้องรักษาโดยด่วน!!!

"ไปไหนอ่ะ"
"จะเข้าไปซ้อมเเล้ว!"
"ฝากซื้ออะไรไม๊"
"ไม่...ไปเถอะ" จียงพูดเหนื่อยๆ....... ไปซักทีเถอะ ตูขอร้อง T^T ตูกลัวเป็นเกย์

"นี่!....."
"ว้อยยยย อะไรอีกวะ!"

"มีอะไรจะถาม" นิ่งไป....ก่อนที่มือใหญ่ของเทมโปจะถือวิสาสะมาดึงหมวกสีขาวของเขาให้ลงมาปิดตาเสียอย่างนั้น......ท่ามกลางความมืดจียงได้ยินเสียงเเกล้งกระเเอมไอเบาๆ......

".........................."

".........................."

หมวกที่ถูกดึงมาปิดหน้า นี่ก็ไม่รู้ว่าจะถูกดึงให้ลงมาอีกซักเท่าไหร่ถึงจะพอ....เทมโปเงยหน้าขึ้นใช้มือบังหน้าหน่อยๆ เสียงที่ทุ้มต่ำยามนี้มันดูเบากว่าปกติ......เอ่ยถามหลังจากเงียบไปนาน
.

.

.

.

.

.

"เป็นเเฟนกันไม๊"
.

.

.

.

เป็นเเฟนกันไม๊.........เป็นเเฟนกันไม๊.........เป็นเเฟนกันไม๊.........

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงเเอ๊คโค่ดังในหูคนฟัง วะ....ว่าไงนะ!!!!!!!!

จียงเบิกตาโต รีบดึงหมวกที่บังตาออก....มะ...เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ....
 
"ก็ถ้าไม่ได้ชอบซึงริ จะเป็นเเฟนกันไม๊..." ถามอีกที....คราวนี้ถามเสียงดังชัด เเต่ถึงอย่างนั้นก็มองไม่ออกว่าจริงจังหรือไม่ ดวงตาเทมโป...ยากจะเดาจริงๆ....

โอย....ใจเย็นลูกพ่อ....จียงถึงกับต้องกุมอกตัวเองเมื่อรู้ว่าบางอย่างข้างในมันเเทบจะพุ่งออกมา ตกใจว่ะ...= =
ไอ้ที่มาขอเป็นเเฟนก็ตกใจเเหละนะ เเต่ที่ตกใจอีกเรื่องก็คือน้ำเสียงหมอนี่ไม่เหมือนมาขอเป็นเเฟน....เเต่น้ำเสียงเหมือนถามว่าวันนี้กินข้าวหรือยังมากกว่า  = =
นอกจากเสียงจะนิ่งเเล้วหน้ายังตายเสียด้วย...จียงเงียบ...ไม่ใช่พูดอะไรไม่ออก เพียงเเต่ยังงุนงงจนไม่ทันจะพูดมากกว่า

มันซ่อนกล้องอะไรไว้ตรงไหนหรือเปล่าวะ จียงมองไปรอบๆ.....รายการเเอบถ่ายรึเปล่าวะเนี่ย!
ยืนอ้าปากหวออยู่นาน เเต่คนตัวสูงยืนรอคำตอบอยู่ไม่ถึงนาทีดี ก็พูดขึ้นเสียงเรียบๆ

"ไม่เป็นก็ไม่เป็นไร............." พูดจบก็เดินหันหลังกลับไปราวกับว่าเมื่อกี๊ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น ทิ้งให้จียงยืนนิ่งงงเป็นไก่ตาเเตก

เฮ้ย! อะไรกันวะ!

กว่าจะรู้สึกตัวว่าต้องทำอะไรต่อ ก็ยืนนิ่งอยู่หลายนาที พอรู้สึกตัวร่างโปร่งก็รีบเดินตามเข้ามา เห็นเทมโปนั่งอยู่ข้างๆเเทยังอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ชักโมโห.....ว่าเเล้วก็เดินไปยืนอยู่ตรง หน้าคนตัวโตที่นั่งเฉย....เทมโป้เงยหน้าขึ้นมอง ในมือมีมือถือที่เเย่งเเทยังมาไว้ในมือ....ถือเฉยๆไม่ได้เล่นหรอกนะ...ใครจะรู้ว่าคนตัวโตอย่างเค้าเวลาเขิล -*- ก็เเค่ไม่รู้จะเอามือไปทำอะไรเท่านั้นเเหละ

คิดเเล้วก็อยากกัดลิ้นตาย....เมื่อกี๊กรูเผลอพูดเข้าไปได้ไงวะ!
เทมโปเก็กหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.....

"เมื่อกี๊มันอะไรวะ!" ถามเสียงดังจนเเดซองที่ยืนคุยกับซึงริอยู่ถึงกับชะงักหันมามอง....

"ก็ถามดู เผื่อฟลุค...." พูดเรียบๆ คนตัวโตทำเป็นเอาเเว่นกันเเดดมาสวมเล่นอีก...จียงอ้าปากค้าง

ไอ้นี่....! ก็เเล้วถามดูเผื่อฟลุคมันหมายความว่ายังไงล่ะวะ!!!!!

"ชั้นไม่ใช่เพื่อนเล่นนะเว้ย!!!"
เออ กรูยิ่งสับสนทางเพศอยู่ ยังเจือกมาขอเป็นเเฟนตอนนี้ มาล้อเล่นกันเเบบนี้ได้ไง โฮกกกกกกกกก

"ใครเล่น......เมื่อกี๊ชั้นจริงจังนะ......"

ดูคนจริงจังมันทำตัวดิ = = เมิงพูดกับกรู เเต่มือยังเล่นมือถืออยู่นี่นะเรียกว่าจริงจัง
เดี๋ยวพ่อฆ่าปากคอเลยไอ้....!!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

"หรือจะมาตอบตกลงล่ะ?" เงยหน้าไปถามซื่อๆ...เลิกคิ้วถามอย่างต้องการคำตอบ จะทีเล่นทีจริงจียงไม่รู้หรอก รู้เเต่ไอ้รอยยิ้มนั่นมันกวนชะมัด

"เมื่อกี๊พี่ถามจียงมันว่าอะไรอ่ะ" เเทยังหันไปถามเทมโปอย่างสงสัย มือก็คว้ามือถือตัวเองกลับคืนมา...ถ้าไม่เล่นจะเอาของผมไปทำไมล่ะพี่ = =

จียงหันขวับไปมองหน้าเเทยัง ก่อนจะหันไปมองเทมโป

"ก็ถามว่า........"
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก" โวยวายกลบเสียงดังลั่น อย่าบอกนะว่าจะบอกไปน่ะ จียงคว้าคอเสื้อกระชากมาอย่างเเรง
"มานี่เลย.......!"

ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวเเรงมาจากไหน จียงลากเทมโปออกไปนอกห้อง....ดันคนตัวใหญ่กว่าชนกำเเพง มือกระชากตรงคอเสื้อ ทำหน้าจริงจัง.....

โอเค นี่อย่างน้อยกรูก็กำลังเคลียร์กับเมิงในท่าเซเมะเเหละวะ = =

"อธิบาย!!"
"อธิบาย....?"

"อธิบายว่ามันคืออะไร....."
"เรื่องอะไรล่ะ"

"ก็.......ก็......."
"เรื่องที่ชั้นขอเป็นเเฟนอ่ะนะ"
"กะ....ก็เออน่ะสิ!" จียงตอบตะกุกตะกัก...ไอ้บ้านี่ก็ทำไมมันถามตรงนักวะ T^T

"ก็เพราะชอบไง......"

ตอบออกมาง่ายๆ เล่นเอามือที่จียงใช้กระชากคอเสื้อเริ่มหมดเเรง......

"ชอบ.........ชะ....ชอบชั้นเนี่ยนะ"
"อืม...."

อืม......= =

อืม ง่ายๆเเล้วก็จบ

อืม เเล้วก็ไม่พูดอะไร

อ๊ากกกกกกกกกกก ใครก็ได้บอกทีว่ามันเป็นมนุษย์ต่างดาวหรือเปล่า
เทมโป เมิงบอกรักคนเเบบนี้ใช่ม๊ายยยยยยย

ใครเชื่อมันก็บ้าเเล้ว!!

"อย่ามาล้อเล่นเเบบนี้นะ!!"

"บอกว่าจริงจังไง....."

"ไม่เชื่อ....!"

"งั้นให้จูบให้ดูไม๊......." ไม่พูดเปล่า ทำท่าจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ จนจียงต้องดีดตัวออกห่างอยากตกใจ....

 
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

กูเกลียดมานนนนนน!!

เกลียดที่มันทำให้ต้องหน้าเเดง

เกลียดที่มันพูดทื่อๆ เกลียดที่ไม่รุ้ว่ามันจริงจังหรือเล่นๆ

เกลียดที่ตัวเองใจเต้นเเบบนี้ เเถมไม่รู้อีกว่าต้องทำยังไงต่อ

เกลียดมันว้อยยยยยยยย!!!!

"เเล้วตกลงจะตอบว่าไง"
"ไม่!!!!!!!!"......ฮือออ กรูไม่รู้ T^T กรูยังสับสนอยู่เลย....

"ไม่ชอบชั้นเหรอ?"

หันมาถามตรงๆ เเต่สายตาที่มองทะลุมามันทำเอาจียงเเทบจะหมดเเรง.....
เกลียดมันว่ะ T^T คนเรามันต้องมียางอายบ้างนะ
เเล้วมาใช้สายตาเเบบนี้มอง...เกลียดมันว้อยย!!
มันถามเเต่ละอย่าง พูดเเต่ละที.....ทำเอาไปไม่ถูกเลย

"ไม่ต้องรีบตอบนะ....ชั้นให้เวลา"

"ชั้นชอบนายมานานเเล้ว.....ถ้านายจะตอบตกลงเมื่อไหร่ ก็บอกเเล้วกัน...."
".............................."

เเทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น ได้เเต่มองพี่ใหญ่ของวงที่เดินกลับเข้าไปในห้อง
เอามือไปเเตะตรงตำเเหน่งหัวใจตัวเอง......-*- โอย จะเต้นจนหลุดออกมาเเล้ว

ว่าเเต่ตกลงนี่มันอะไรกันวะเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!

TCB

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++